ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Λοιπόν,
η γυναίκα του κολλητού μου είναι αναγεννημένη χριστιανή.
Και δεν τα πάμε καθόλου καλά.
Τις προάλλες πήρε για να μου φωνάξει.
Είπε ότι είμαι απαίσια επιρροή για τον άντρα της.
Επειδή εκείνος την έβρισε.
Είπα "Τι;
Σε είπε βρόμα;"
Είπε "Όχι, Άντονι.
Δεν χρησιμοποίησε αυτήν τη λέξη".
Εγώ είπα...
"Μήπως σε είπε μαλακισμένη;"
Είπε "Όχι". Της είπα "Τότε, δεν το άκουσε από μένα".
Αυτό είναι το καλύτερο πρώτο αστείο όλων των εποχών.
Γιατί, ακόμα κι δεν με ξέρετε,
για το οποίο αμφιβάλλω,
ακούτε το πρώτο αστείο και λέτε "Κατάλαβα.
Είναι γαμάτος".
Η αδελφή μου μόλις γέννησε.
Η αδελφή μου έκανε παιδί για να προσπαθήσει "να σώσει" τη σχέση.
Ακόμα δεν της μιλάω, όμως.
Παιδιά, θα πάρει ώρα αυτό.
Η ζωή μπορεί να είναι αστεία καμιά φορά. Δεν μπορώ να πω λεπτομέρειες τώρα.
Αλλά, νωρίτερα αυτήν τη βδομάδα,
έλαβα το καλύτερο τηλεφώνημα της ζωής μου.
Και μόλις πέντε λεπτά μετά,
ένα ακόμα τηλεφώνημα.
Ότι ο μπαμπάς μου είναι στο νοσοκομείο.
Είπα "Ναι, μόλις το έμαθα".
Ακούστε, δεν θέλω να σας δώσω λάθος εντύπωση.
Δεν μισούσα τον πατέρα μου.
Δεν ήταν κακός άνθρωπος.
Για παράδειγμα, ποτέ
μα ποτέ, ούτε μία φορά
δεν τον είδα να χτυπά τη μαμά μου.
Ήταν γρήγορος και δεν μπορείς...
Η ταχύτητα δεν διδάσκεται, βγαίνει από μέσα.
Θυμάμαι όταν ήμουν 13
η μαμά μου διαγνώστηκε με Πάρκινσον.
Ο πατέρας μου τα παράτησε αμέσως.
Είπε "Δεν αντέχω, δεν μπορώ να ζω έτσι".
Τα μάζεψε κι έφυγε.
Οπότε, ως 13χρονο αγόρι,
έπρεπε να σηκώσω τα μανίκια και να πω "Μάλιστα.
Μάλλον πάω με τον μπαμπά.
Η μαμά χρειάζεται να μείνει λίγο μόνη".
Σκέφτομαι όπως πολλοί άντρες.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ
τη μία φορά που είδα το πέος του πατέρα μου.
Είπα "Μπαμπά,
μη μου στέλνεις τέτοια μηνύματα".
Μικρός, η οικογένειά μου μετακινούνταν συχνά.
Τώρα είναι όλοι θεόχοντροι.
Για να καταλάβετε.
Για να καταλάβετε πόσο τρελή είναι η οικογένειά μου.
Δεν είμαι εγώ το μεγαλύτερο καθίκι στην οικογένεια.
Έχω έναν ξάδελφο.
Όλοι τον μισούσαν αυτόν τον ξάδελφο, οι δικοί μου μισούσαν αυτόν τον ξάδελφο.
Και, κάνα δυο χρόνια πριν,
ο ξάδελφός μου έπεσε από άλογο.
Έσπασε τον λαιμό του.
Όλοι το λέγαμε "συμβάν του Σούπερμαν".
Γιατί αυτό το άλογο είναι ηρωικό.
Όταν ήμουν στο λύκειο, το λύκειο προσέλαβε έναν τυφλό επιστάτη.
Ήταν εντελώς τυφλός.
Και τα άλλα παιδιά αστειεύονταν
ότι τυφλώθηκε από την πολλή μαλακία.
Τότε το πίστευα αυτό.
Παιδί ήμουν, δεν ήξερα.
Όταν μεγάλωσα και έγινα πιο σοφός κατάλαβα ότι ήταν απλώς μύθος,
που χρησιμοποιούσαν
για να προσπαθήσουν να εξηγήσουν γιατί πάντα αυνανιζόταν.
Μια καλή μου φίλη είναι ναρκοληπτική.
Ναρκοληπτική. Είναι θεότρελο.
Τη μια στιγμή μιλάμε, όλα είναι απόλυτα φυσιολογικά.
Και μετά, χωρίς να το καταλάβω, κάνω σεξ.
Το καταλάβατε όλοι αυτό;
Αν δεν το καταλάβατε, μην ανησυχείτε.
Το επόμενο είναι ακριβώς ίδιο.
Αλλά χαζό.
Ένας παλιός μου φίλος από το λύκειο τώρα δουλεύει ως γιατρός
στα επείγοντα.
Κάποτε μου είπε ότι το 25 τοις εκατό της δουλειάς του
είναι να βγάζει παράξενα αντικείμενα από τον κώλο του κόσμου.
Δεν μιλάμε πολύ πια.
Αλλά τον βλέπω συνεχώς.
Αν δεν καταλάβατε κανένα από τα αστεία, πώς βάλατε το Netflix;
Ζω στο Λος Άντζελες.
Όπως εύχεστε να ζούσατε κι εσείς.
Μ' αρέσει το σπίτι μου.
Δεν τρελαίνομαι για τους γείτονες.
Μένω στον ίδιο δρόμο
με τρεις διαφορετικές οικογένειες Μαρτύρων του Ιεχωβά.
Και, παρόλο που τους έχω πει πολλές φορές "Όχι, με τίποτα",
έρχονται δύο φορές τη βδομάδα
και λένε "Άντονι,
σταμάτα να πετάς πέτρες στα σπίτια μας".
"Μη μου χώνετε τη θρησκεία σας".
Δεν είναι οι χειρότεροι γείτονες.
Δίπλα μου μένει ένας 90χρονος άντρας
που πάσχει από Αλτσχάιμερ.
Και κάθε πρωί
στις 9:00,
μου χτυπά την πόρτα και με ρωτά αν είδα τη γυναίκα του.
Αυτό σημαίνει
ότι κάθε πρωί,
στις 9:00,
πρέπει να εξηγώ σε έναν 90χρονο που πάσχει από Αλτσχάιμερ,
ότι η γυναίκα του έχει πεθάνει εδώ και πολύ καιρό.
Έχω σκεφτεί να μετακομίσω.
Έχω σκεφτεί να μην ανοίγω την πόρτα το πρωί,
αλλά, η αλήθεια είναι,
ότι αξίζει
μόνο για να βλέπω το χαμόγελό του.
Για κάποιο λόγο, αυτό το αστείο αρέσει πολύ.
Η γιαγιά μου πάσχει από άνοια τώρα.
Ξεχνάει ποια είναι,
περιφέρεται και χάνεται επί ώρες.
Είναι πρόβλημα.
Οπότε, εγώ
έδεσα ένα κουδούνι στον λαιμό της.
Ακούγεται απάνθρωπο, σίγουρα,
αλλά το πρόβλημα λύθηκε.
Αυτό το πράμα
είναι πολύ βαρύ.
Αν δεν γελάτε τώρα,
το πρόβλημα είναι η φαντασία σας.
Μη θυμώνετε επειδή δεν ξέρετε πόσο μεγάλα κουδούνια υπάρχουν.
Θυμάμαι, λίγες βδομάδες αφού πέθανε ο παππούς μου,
ο πατέρας μου ανακάλυψε τεράστιο θησαυρό
κλασικής πορνογραφίας.
Η αλήθεια είναι πως ήταν εξευτελιστική ποσότητα
κλασικής πορνογραφίας.
Οπότε, τα έριξα στον παππού.
Ο παππούς μου πέθανε δυο χρόνια πριν.
Πέθανε σαν βασιλιάς.
Κανείς δεν θύμωσε.
Ο παππούς μου πέθανε με, πιθανώς, τον καλύτερο τρόπο.
Ο παππούς μου πέθανε σε μια αιώρα, σε μια παραλία στη Χαβάη
το ηλιοβασίλεμα.
Έτσι θέλω να φύγω κι εγώ.
Να με στραγγαλίσουν.
Πλάκα φαίνεται να 'χει.
Μερικές φορές...
αναρωτιέμαι αν θα έκανα φόνο.
Το έχω μέσα μου να πάρω μια ανθρώπινη ζωή;
Και μετά θυμάμαι.
"Ναι, βρε, η Ντέμπι.
Ξεχνάς την Ντέμπι;"
Ήταν ιδιαίτερη.
Μιλώντας για ιδιαίτερα,
πήγα στον γιατρό λίγο καιρό πριν.
Έμαθα ότι είμαι ιδιαίτερος.
Πήγα και έκανα εξετάσεις αίματος.
Ήρθαν τα αποτελέσματά μου.
Είπαν ότι η ομάδα αίματός μου
είναι Ο αρνητικό.
Τι θα πει αυτό;
Θα πει ότι είμαι γαμάτος.
Είμαι παγκόσμιος δότης.
Μπορώ να δώσω το αίμα μου σε οποιονδήποτε στον κόσμο
που επίσης έχει AIDS.
Δεν φοβάμαι να το πω.
Μισώ, σχεδόν όλες,
τις θρησκείες στον κόσμο.
Να το επαναλάβω.
Μισώ, σχεδόν όλες,
τις θρησκείες στον κόσμο.
Ξέρατε ότι μια θρησκεία
λέγεται Χριστιανική Επιστήμη;
Αυτοί πιστεύουν
ότι ακόμα κι αν τα παιδιά τους είναι άρρωστα και πεθαίνουν,
και το μόνο που χρειάζεται για να σωθούν είναι λίγο φάρμακο,
τα πιστεύω τους δεν αφήνουν να δώσουν στα παιδιά τους αυτό το φάρμακο.
Αυτή είναι η μοναδική καλή θρησκεία.
Είπα "Φέρτε μου κύπελο να χωρά οδοντόβουρτσες".
Παιδιά, ακούστε.
Καλά είναι τα αστεία.
Τώρα θα ήθελα να μιλήσουμε λίγο για κάτι
σημαντικό για μένα.
Θα προλογίσω λέγοντας ότι πολλοί άνθρωποι
λένε ότι οι κωμικοί σταντ-απ πρέπει να μένουν στην κωμωδία,
να μη μιλούν για κάτι άλλο.
Εγώ διαφωνώ.
Το σταντ-απ δεν χρειάζεται να είναι πάντα αστείο.
Το σταντ-απ δεν χρειάζεται να είναι πάντα διασκεδαστικό.
Ενίοτε, είναι το να λες όσα πιστεύεις.
Ενίοτε, είναι
το να δείχνεις τα στραβά του κόσμου,
έστω κι αν αυτό δεν είναι δημοφιλές.
Οπότε,
κάντε μου τη χάρη.
Με όσα απαίσια γίνονται στην Αμερική σήμερα,
και ξέρετε ακριβώς για τι μιλάω, γαμώτο...
Με όσα απαίσια γίνονται σ' αυτήν τη χώρα σήμερα,
αυτό που με τρελαίνει περισσότερο είναι αυτοί που βλέπουν
όλα τα απαίσια που συμβαίνουν,
και τρελαίνονται ακόμα με μικροπράγματα.
Το χειρότερό μου στην Αμερική σήμερα
είναι όσοι βλέπουν όλα αυτά τα απαίσια,
και εξακολουθούν να υπερβάλλουν με βλακείες που είναι ασήμαντες.
Για παράδειγμα...
σας έχει πέσει ποτέ μωρό;
Να πάρει, ο κόσμος υπερβάλλει πολύ.
Αν σου πέσει μωρό στην Αμερική σήμερα,
ορκίζομαι, ο κόσμος τρελαίνεται πριν καν ακόμα το μωρό αγγίξει το πάτωμα.
Και σιγά το πράμα.
Πώς το ξέρω;
Επειδή το κάνω συνέχεια.
Μάλιστα,
δεν νομίζω να έχω κρατήσει μωρό
ως το τέλος.
Και ίσως σκέφτεστε "Άντονι,
πώς σου πέφτει ένα μωρό;"
Έχετε κρατήσει ποτέ μωρό;
Πώς να μην πέσει;
Είναι πανεύκολο.
Διαδικασία με δύο βήματα.
Ίσως λιγότερα.
Αν ρωτήσετε τον Άντονι
"Γιατί να σε αφήσουν να κρατήσεις το μωρό τους;",
η απάντηση είναι απλή.
Αμέλεια.
Μ' αρέσει.
Είναι χόμπι.
Το μόνο αρνητικό,
το μοναδικό μειονέκτημα, για μένα,
είναι η ντροπή.
Πάνε να σε κάνουν να ντραπείς όταν ρίξεις το μωρό τους.
Αν και εγώ, σχεδόν πάντα, το κάνω να μοιάζει με ατύχημα.
Γι' αυτό είναι θαυμάσιο. Το κάνετε;
Ρίχνετε ποτέ μωρό...
και μετά το σηκώνετε αμέσως πριν σας δει κανείς;
Λέω αλήθεια.
Το καλύτερο συναίσθημα.
Δίνεις κανονικά πίσω το μωρό και κανείς δεν παίρνει χαμπάρι.
Ειδικά...
εκείνο το μωρό.
Μου συνέβη το σαββατοκύριακο.
Ήμουν σε ένα πάρτι.
Έρχεται ένας φίλος και λέει "Πρέπει να πάω στο μπάνιο.
Κρατάς το μωρό μου;"
Εγώ λέω την αλήθεια.
Είμαι απόλυτα ειλικρινής.
Λέω "Ναι,
για λίγο".
Το κράτησα επί 30, ίσως 45 δευτερόλεπτα, προσωπικό ρεκόρ.
Μετά, το έριξα.
Το σήκωσα ξανά πριν με δει κανείς.
Και παραλίγο να με δουν.
Έπρεπε να κατέβω τρέχοντας τρεις ορόφους.
Θα πω αλήθεια, δεν καταλαβαίνω
πώς λειτουργεί το νομικό σύστημα στη χώρα.
Το βρίσκω άδικο,
αναίτια δυσνόητο.
Ένα παράδειγμα.
Το παιδί ενός γείτονά μου σκαρφαλώνει σε δέντρο στον κήπο τους.
Πέφτει από το δέντρο
και προσγειώνεται στον δικό μου φράκτη.
Μου είπαν ότι πρέπει να βρω δικηγόρο...
αν θέλω να κρατήσω το μισό παιδί.
Είναι δίκαιο αυτό;
Ποιος αποζημιώνει τον ταριχευτή μου;
Έχω έναν δίχρονο ανιψιό.
Είναι δύο ετών
και έχει ήδη πάει στο νοσοκομείο 27 φορές,
επειδή τρώει κέρματα από το πάτωμα.
Τι σκατά;
Αλήθεια τώρα.
Πόσα κέρματα να ρίξω πια;
Τώρα θα σας εντυπωσιάσω.
Θα σας αφήσω άφωνους. Είστε έτοιμοι;
Δεν συμπαθώ τα παιδιά.
Είναι μια εννιάχρονη.
Μια μικρούλα εννιάχρονη.
Μια μικρούλα εννιάχρονη μένει στη γειτονιά μου,
με γυάλινο μάτι.
Με κατατρομάζει.
Με τρομοκρατεί εντελώς.
Όποτε με βλέπει,
με κυνηγάει παντού.
Μέχρι να πάρει πίσω το μάτι της. Χάλια.
Αυτό είναι καλό αστείο, θα σας εξηγήσω γιατί.
Έχει εκπληκτική αξία.
Δύο γέλια με την τιμή του ενός.
Γελάτε με όσα είπα,
που ήταν ξεκαρδιστικά,
και γελάτε ξανά όταν φαντάζεστε εμένα
να κλέβω το γυάλινο μάτι ενός παιδιού.
Πολλοί, όταν το φαντάζονται,
με βλέπουν να το αρπάζω από το κεφάλι της
και να φεύγω.
Λάθος.
Δεν αρπάζεις απλώς ένα γυάλινο μάτι.
Ξέρετε γιατί;
Μπορεί να μαντέψεις λάθος.
Τότε, δεν είναι πλέον μια αστεία φάρσα.
Τότε, έμπλεξες.
Μάλιστα,
έτσι έχασε το μάτι της εξαρχής.
Αυτό που κάνεις,
αν βρεθείτε σε ανάλογη κατάσταση...
Τη χτυπάς πίσω στο κεφάλι. Όχι δυνατά.
Παιδί είναι, μην το πονέσεις.
Όσο χρειάζεται...
για να πάρεις το γυάλινο μάτι.
Όσο περισσότερο μεγαλώνω, τόσο ταράζονται οι γυναίκες
όταν μιλάς για παιδιά.
Όχι με αστεία για παιδιά.
Ταράζονται όταν αναφέρεται το θέμα των παιδιών.
Έχω μια φίλη που μόλις έμαθε ότι δεν μπορεί να έχει παιδιά...
σύμφωνα με την Πρόνοια Ανηλίκων.
Το ξέρατε αυτό;
Ξέρατε ότι ο μέσος άνθρωπος τρώει εννέα αράχνες
όποτε του μαγειρεύω εγώ;
Δεν ξέρω αν ξέρετε τι σημαίνει εσφαλμένη παραδοχή.
Έχω μια γάτα.
Μάλλον ήταν αδέσποτη, γιατί, όποτε βγαίνει έξω,
τρέχει αμέσως, σκοτώνει κάτι,
το σέρνει πίσω και το αφήνει στα πόδια μου.
Την έχω κάνα μήνα, και ορκίζομαι ότι έχουμε...
μεγάλο ανταγωνισμό μεταξύ μας.
Δεν μ' αρέσουν οι γάτες, είναι αλήθεια.
Προτιμώ τους σκύλους.
Παλιά είχα έναν Μεγάλο Δανό. Ξέρετε τους Μεγάλους Δανούς;
Αυτά τα μεγάλα, ψηλά, αδύνατα σκυλιά.
Ο Μαρμαντιούκ ήταν Μεγάλος Δανός, ο Σκούμπι Ντου.
Τους αποκαλούν "ράτσα θλίψης".
Κανονικά, ζουν μόνο ως οκτώ χρόνια.
Με σωστή διατροφή, με άσκηση και προσοχή
τα μείωσα σε τέσσερα.
Θαυμάσιος.
Το ιδανικό σκυλί για το κολέγιο.
Πραγματικά.
Πιστεύετε ότι δεν μπορώ να πω άλλο αστείο με ζώο; Γαμιέστε.
Ακούστε αυτό.
Όταν ήμουν μικρός,
είχα μια χελώνα.
Μια μικρούλα χελωνίτσα, την είχα σε ενυδρείο.
Ένα καλοκαίρι πήγα κατασκήνωση.
Όσο έλειπα, η χελωνίτσα πέθανε.
Όταν γύρισα, ο μπαμπάς μού είπε ψέματα.
Είπε "Άντονι, καλά είναι η χελώνα σου.
Πήγε, απλώς, να μείνει με τη μαμά σου".
Και το πίστεψα.
Μέχρι που, λίγες μέρες μετά, έσκαβα στην αυλή...
Βρήκα το πτώμα της μαμάς μου.
Η χειρότερη μέρα. Τη λάτρευα τη χελώνα.
Παιδιά, ακούστε. Το ξέρω. Το γνωρίζω
ότι πρέπει να μοιάζω πολύ άκαρδος, πολύ ψυχρός τύπος.
Μάλιστα,
η μόνη φορά που έχω κλάψει δημόσια σε όλη μου τη ζωή
ήταν στην κηδεία της μαμάς μου.
Μπορεί να είμαι άκαρδος και ψυχρός,
αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαι
και φοβερός ηθοποιός.
Η μαμά μου είχε κατάθλιψη.
Η μαμά μου είχε βαριά κατάθλιψη.
Ήταν τόσο καταθλιπτική,
που είχε γράψει "Σε περίπτωση ατυχήματος, μην κάνετε ανάνηψη" με τατουάζ
σε όλα της τα παιδιά.
Η κηδεία της μαμάς μου ήταν πριν από δέκα με έντεκα χρόνια.
Πέρυσι
ξέθαψα τη σορό της...
για να τακτοποιήσω νομική αντιδικία με τα αδέλφια μου.
Τελικά, έκανα λάθος.
Είναι παράνομο.
Δεν μπορείς απλώς...
Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Όχι.
Πρέπει να παραδεχτώ
ότι οι γονείς μου ήταν αρκετά λογικοί
όταν με μεγάλωναν.
Εκτός αν έβρισκαν ναρκωτικά στο δωμάτιό μου.
Τότε, ήταν μαστουρωμένοι μέρες.
Το πιο περίεργο στη δική μου οικογένεια
ήταν ότι ήταν παράξενοι όσον αφορά το σεξ. Ήμουν ο μεγαλύτερος πέντε παιδιών
σε ένα μικρό σπιτάκι.
Όταν ήθελαν να μείνουν μόνοι
μας μάζευαν και έλεγαν "Παιδιά, πηγαίνετε να παίξετε κρυφτό".
Κλείδωναν την πόρτα του δωματίου τους.
Βέβαια, εγώ ήξερα τι γινόταν εκεί μέσα.
Κρυβόμουν στο δωμάτιό τους.
Ήταν παράξενοι όσον αφορά το σεξ.
Νομίζω ότι δεν έχω ντραπεί ποτέ περισσότερο στη ζωή μου,
όσο όταν με έπιασαν να βλέπω
σκληρή πορνογραφία με δέσιμο
πάνω από τον ώμο τους.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ...
Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που έκανα σεξ.
Ξέρετε τις ιστορίες που ακούς
για παιδιά που έχασαν την παρθενιά τους από την σέξι νταντά;
Εγώ ήμουν η νταντά.
Μπορούσα να ανοίξω μ' αυτό, αν ήθελα.
Δεν μ' αρέσει ο ρατσισμός.
Ευχαριστώ.
Δεν τον πιάνω.
Γιατί να μισείς;
Γιατί να επιλέξεις να μισείς;
Γιατί να επιλέξεις να μισείς μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων,
μόνο εξαιτίας του τρόπου που συμπεριφέρονται όλοι τους;
Δεν ξέρω για σας,
αλλά εμένα μου φαίνεται στενόμυαλο.
Βέβαια, ο ρατσισμός αρχίζει...
να γίνεται πρόβλημα σ' αυτήν τη χώρα.
Έκανα λίγη έρευνα.
Έμαθα ότι μέλος της οικογένειάς μου είχε σκλάβους.
Δεν το πίστευα.
Ο ίδιος μου ο αδελφός.
Το έψαξα λίγο ακόμα.
Το ερεύνησα λίγο περισσότερο και έμαθα αυτό.
Και είναι γεγονός.
Ξέρατε ότι υπάρχουν πιο πολλοί σκλάβοι στον κόσμο σήμερα
από ό,τι κάθε άλλη εποχή;
Υψηλότερος αριθμός σκλάβων στον κόσμο τώρα
από κάθε άλλη ιστορική περίοδο.
Θεωρείτε τη δική σας δουλειά κακή;
Φανταστείτε
να μετράτε σκλάβους.
Αν δεν γελάτε μ' αυτό, δεν ξέρω τι σκατά να σας πω.
Δεν το δοκιμάζω αυτό το αστείο, φιγούρα κάνω.
Βέβαια, εγώ δεν θεωρώ τον εαυτό μου ρατσιστή.
Θυμώνω, όμως,
όταν μου λένε ότι δεν μπορώ να καταλάβω τον ρατσισμό.
Μια χαρά τον καταλαβαίνω τον ρατσισμό.
Κάποτε με έδειρε μια αγέλη σκινάδες.
Με τσάκισαν.
Έμεινα μία βδομάδα στο νοσοκομείο.
Ήταν...
βάρβαρη μύηση.
Ξέρω,
θέλουμε να περνάμε καλά.
Σοβαρά, όμως, πρέπει να προσέχεις πολύ
όταν λες ειρωνικά ρατσιστικά σχόλια
όταν φτάνεις στο επίπεδό μου.
Όταν είσαι κακός κωμικός, λες ό,τι θες.
Αυτό θα πει ελευθερία.
Τους έχετε δει τους άχρηστους, πετάνε.
Όταν φτάσεις στο επίπεδό μου,
έχεις ευθύνη, καταλαβαίνετε;
Κάποτε είπα ένα ειρωνικό ρατσιστικό αστείο στην τηλεόραση.
Την επομένη, πήρα γράμμα θαυμασμού από έναν λευκό ρατσιστή
στο Τζάκσονβιλ της Φλόριντα.
Τρομακτικό.
Άρχισε να με επαινεί.
"Ευχαριστώ πολύ, Άντονι.
Ευχαριστώ που δεν ευτελίζεις τη σπουδαία λευκή φυλή.
Ευχαριστώ που κοροϊδεύεις κάθε άλλη φυλή
έτσι όπως πρέπει.
Θέλω να σου δώσω 100.000 δολάρια
για να έρθεις στο Τζάκσονβιλ, να παίξεις μόνο για μένα
και τους ρατσιστές φίλους μου".
Του απάντησα αμέσως.
Έγραψα "Και βέβαια όχι.
Είσαι ενάντια σε κάθε τι που πιστεύω.
Φτηνιάρικο κάθαρμα".
Θεωρώ τον εαυτό μου σύγχρονο άνθρωπο.
Προσπαθώ να δείχνω ανοχή σε κάθε διαφορετική φυλή,
σε πολιτισμούς, σε θρησκείες.
Όχι τόσο στη θρησκεία, αλλά στα άλλα δύο σίγουρα.
Δεν είμαι πάντα σωστός.
Καμιά φορά κάνω λάθη.
Παράδειγμα.
Κάθε μέρα...
κάθε μέρα στο Λος Άντζελες, ο ισπανόφωνος γείτονάς μου προσπαθεί να μου μιλήσει.
Δεν καταλαβαίνω τίποτα.
Τις εννέα φορές στις δέκα, είμαι ευγενικός.
Χαμογελάω και γνέφω,
αλλά τις προάλλες,
ήμουν κουρασμένος.
Με ζάλη από μεθύσι.
Είχα καπνίσει μαύρο,
είχα πάρει μια χούφτα χάπια,
δεν ήμουν στα καλά μου.
Και τρελάθηκα.
Είπα "Άκου, βλάκα.
Εδώ είναι Αμερική.
Δεν ξέρω τη νοηματική".
Αυτό...
αυτό...
είναι αστείο για μένα.
Λέτε ότι θα κοροϊδέψω τους ισπανόφωνους και σας τη βγαίνω από δεξιά.
Κοπανάω μέχρι τελικής πτώσης κουφούς...
σχεδόν χωρίς κανέναν λόγο.
Παιδιά, τέτοια εμένα με κάνουν ευτυχισμένο.
Δεν υπάρχουν πολλά
που με κάνουν ευτυχισμένο.
Ένα πράγμα
που με κάνει πάντα ευτυχισμένο...
Μ' αρέσει να βλέπω αυτό.
Όταν γέρικα, παντρεμένα ζευγάρια...
Όταν γέρικα παντρεμένα ζευγάρια πεθαίνουν
κοντά ο ένας στον άλλο.
Μ' αρέσει αυτό.
Το κόβω από την εφημερίδα όποτε το βλέπω.
Για μένα, τίποτα δεν είναι πιο ρομαντικό
από παραδοσιακό φόνο με αυτοκτονία.
Αλήθεια.
Μάλιστα,
τώρα που το λέω δυνατά,
είναι, μάλλον, πιο επακριβές
να πω ότι λατρεύω τον φόνο με αυτοκτονία.
Επειδή τον λατρεύω.
Παιδιά, μη με παρεξηγήσετε, όλες οι αυτοκτονίες μού αρέσουν.
Φόνος με αυτοκτονία είναι το αγαπημένο μου.
Φίλοι ανησυχούν για μένα.
"Γιατί σ' αρέσει τόσο η αυτοκτονία;
Έχεις τα πάντα".
Ναι.
Τα πάντα εκτός από επιτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας.
Αγάπησα την αυτοκτονία αμέσως μετά το κολέγιο.
Όταν δούλευα σε γραμμή βοήθειας για αυτοκτονικούς.
Για μια δυο μέρες μόνο.
Μιάμιση μέρα, βασικά, με ξεφορτώθηκαν γρήγορα.
Είπαν "Άντονι, πρέπει να σε απολύσουμε.
Οι μισοί απ' αυτούς που μιλάς
τελικά αυτοκτονούν".
Είπα "Παιδιά, δεν είναι δίκαιο.
Οι περισσότεροι είχαν πάρει λάθος νούμερο".
Θέλω να πω...
Θέλω να πω το εξής.
Πρέπει να με εμπιστεύεστε.
Να με πιστεύετε όταν σας λέω ότι ξέρω από αυτοκτονίες,
και ο φόνος με αυτοκτονία είναι πάντα πρώτος.
Τι άλλο έχεις;
Αυτοκτονία με βοήθεια γιατρού; Τι αδύναμα πράγματα είναι αυτά;
Πλάκα κάνετε, ρε;
Αυτοκτονία εφήβων;
Αυτοκτονία εφήβων; Όχι.
Το κολέγιο μετράει.
Εγώ αγαπώ...
Αγαπώ τον φόνο με αυτοκτονία, είναι το καλύτερο.
Φαίνεται να μη με πιστεύετε.
Δεν πειράζει.
Είμαι επαγγελματίας.
Δείτε με πώς το πουλάω.
Μαθαίνεις ότι ο φίλος σου ο Τζεφ αυτοκτόνησε.
Αμέσως καταρρακώνεσαι.
"Θεέ μου, τι μπορούσα να κάνω για να σώσω τον φίλο μου τον Τζεφ;"
Μαθαίνεις ότι σκότωσε πρώτα τη γυναίκα του και μετά αυτοκτόνησε.
Σκέφτεσαι
"Ο Τζεφ δεν παίζει.
Τι σκατά, Τζεφ;
Δεν ήξερα ότι το λέει η καρδιά του.
Έπρεπε να δείχνω στον Τζεφ περισσότερο σεβασμό.
Ήταν φοβερός.
Δεν κάθισε να καθαρίσει".
Αυτό...
είναι μόνο ένας λόγος
που ο φόνος με αυτοκτονία είναι φοβερός.
Ακούστε με.
Ο φόνος με αυτοκτονία
είναι, ουσιαστικά, έγκλημα χωρίς θύμα.
Επιτρέπεται...
Επιτρέπεται να σκοτώσεις τη γυναίκα σου.
Επιτρέπεται να σκοτώσεις τον άντρα σου.
Πρέπει να είσαι παντρεμένος, αλλιώς βγαίνεις τρελός, αλλά...
Επιτρέπεται να δολοφονήσεις τον σύζυγό σου.
Αρκεί να αυτοκτονήσεις αμέσως μετά.
Δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Είστε πάτσι, είσαι υπεράνω του νόμου.
Τι σκατά παίζει με το κοινό εδώ απόψε;
Προσπαθείτε να μου πείτε ότι ανάμεσά σας υπάρχουν ακόμα δύσπιστοι;
Λέτε ότι υπάρχει ακόμα κόσμος που δεν με πιστεύει
όταν λέω ότι ο φόνος με αυτοκτονία είναι ό,τι πιο καλό;
Καλά.
Τότε, σκεφτείτε το έτσι.
Προχωράτε στον δρόμο.
Έρχεται ένας και σας δίνει γροθιά στα μούτρα.
Σίγουρα θα του κάνετε μήνυση.
Αν, όμως, προχωράτε στον δρόμο
και έρθει κάποιος, σας δώσει γροθιά στα μούτρα,
κάνει ένα βήμα πίσω
και μετά κοπανήσει και τα δικά του μούτρα...
"Καλημέρα, κύριε".
Σωστά;
Δεν θα το πεις καν στους φίλους σου.
Ο φόνος με αυτοκτονία...
Σκάστε!
Ο φόνος με αυτοκτονία είναι έγκλημα χωρίς θύμα,
αρκεί να μην αφήσεις πίσω παιδιά.
Σκότωσέ τα κι αυτά.
Ναι, εκεί το πήγαινα εξαρχής.
Λοιπόν.
Θα σας αφήσω όλους μ' αυτό.
Αν είστε αναποφάσιστοι για μένα απόψε,
παρακαλώ, παιδιά, σας παρακαλώ
επιτρέψτε μου να σας αφήσω άφωνους.
Κάτι μήνες πριν...
Κάτι μήνες πριν πήγα μια φίλη μου να κάνει έκτρωση.
Δεχτείτε το τώρα, αν το έχετε σκοπό.
Είναι μια πολύ μεγάλη
και πολύ αληθινή ιστορία.
Πήγα μια φίλη για έκτρωση. Μην ανησυχείτε, παιδιά,
δεν ήταν δικό μου μωρό,
δεν ήταν σημαντικό.
Δεν ξέρω αν το έχετε κάνει.
Αν έχετε βοηθήσει κάποια έτσι, είναι μεγάλη χάρη.
Της κάνεις μεγάλη χάρη.
Δεν είναι εύκολη χάρη.
Καθόλου εύκολη χάρη.
Μην παρεξηγηθώ.
Είμαι απόλυτα υπέρ της επιλογής, αλλά και πάλι...
όλη την ώρα που την πηγαίνω, σκέφτομαι "Να πάρει.
Θα υπάρχει καλύτερος τρόπος...
να βρω νέο υλικό".
Και, ναι,
ναι, είπα ότι είμαι υπέρ της επιλογής, δεν είμαι, όμως, υπέρ της έκτρωσης.
Έχεις κι άλλες επιλογές.
Αν δεν θες το μωρό σου, μπορείς να το γεννήσεις,
να το αφήσεις έξω από οποιονδήποτε πυροσβεστικό σταθμό στη χώρα.
Θα το πατήσουν σίγουρα.
Είναι αλήθεια.
Το λέει ο νόμος.
Για μένα, είναι ήρωες και πριν από την 11η Σεπτεμβρίου.
Ένα αστειάκι για τη Νέα Υόρκη.
Λοιπόν.
Με ακούν να λέω αυτήν την ιστορία,
και πάντα όλοι λένε ακριβώς το ίδιο.
"Άντονι, είσαι καλός φίλος.
Βοηθάς σε τέτοια κατάσταση, είσαι καλός φίλος".
Γαμιέστε, δεν είμαι.
Δεν είμαι καλός φίλος.
Είμαι σπουδαίος φίλος.
Ξέρετε τη διαφορά;
Οι σπουδαίοι φίλοι ξυπνάνε στις 6:00 το πρωί.
Έρχονται στο σπίτι σου.
Οι σπουδαίοι φίλοι σε παίρνουν και σε πάνε να κάνεις την έκτρωσή σου.
Οι καλοί φίλοι...
Οι καλοί φίλοι κάνουν απλώς μπέιμπι-σίτινγκ.
Το έχω σκεφτεί πολύ όλο αυτό.
Το έχω σκεφτεί πολύ.
Ακόμα δεν ξέρω, αν ήταν δικό μου παιδί,
αν θα έλεγα να το κρατήσουμε.
Σκέφτομαι αυτό που λένε πάντα. "Κι αν το παιδί σου
γίνει κάποτε σπουδαίος καλλιτέχνης;"
Δεν χρειάζομαι ανταγωνισμό.
Με ρωτάνε πώς ήταν.
Πώς ήταν να πάω τη φίλη μου για να κάνει έκτρωση.
Βαρετά ήταν.
Γιατί νόμιζα ότι θα ήταν διασκεδαστικά και συναρπαστικά;
Πιστέψτε με, όμως,
ο μόνος που απογοητεύτηκε περισσότερο από μένα
ήταν το μωρό, εντάξει;
Ήταν πολύ βαρετά.
Καθόμουν μόνος μου επί δυόμιση ώρες
σε αίθουσα αναμονής κλινικής αμβλώσεων και βαριόμουν τρελά.
Δεν ξέρω αν έχετε πάει σε αίθουσα αναμονής κλινικής αμβλώσεων.
Τα περιοδικά δεν λένε μία.
Για κάποιο λόγο, η αίθουσα είναι γεμάτη παιδιά.
Δηλαδή, νόμιζα ότι ήταν παιδιά.
Αποδείχτηκε ότι ήταν φαντάσματα.
Υπάρχει διαφορά.
Κάποια διαφορά.
Αυτό ήταν το αποκορύφωμα της ιστορίας μου.
Αλλά είμαι ακόμα στη μέση.
Είμαι στην αίθουσα αναμονής ώρα.
Βαριέμαι τόσο,
που μετά από λίγο το μυαλό μου αρχίζει να περιπλανιέται.
Σκέφτομαι τη φίλη μου
και όσα περνάει πίσω από εκείνες τις πόρτες.
Και, σχεδόν αμέσως,
σκέφτομαι ξανά τον εαυτό μου.
Σκέφτομαι "Άντονι,
τι θα της πεις όταν βγει από κει μέσα;
Σκέψου κάτι ευγενικό να πεις, κάνε κάποιο σχέδιο".
Γιατί, δεν θα σας πω ψέματα, τα θαλάσσωσα όταν έμπαινε.
Δεν είχα ετοιμάσει τίποτα ευγενικό, δεν είχα σχέδιο.
Τη φώναξε ο γιατρός,
εκείνη σηκώθηκε,
με κοίταξε μια τελευταία φορά κι εγώ πανικοβλήθηκα.
Είπα απλώς...
"Σκότωσέ τους".
Δεν είμαι περήφανος γι' αυτό.
Το θεωρώ πλήρη αποτυχία.
Το χειρότερο ήταν ότι έκανα γροθιά να κολλήσουμε, το ξέρω τώρα.
Ναι, με κοίταξε λες και ήμουν κάθαρμα, αλλά...
με τι προσόντα με κρίνει;
Τώρα το ζόρι το τραβάω εγώ.
Να σκεφτώ κάτι ευγενικό για όταν βγει.
Δεν είμαι καλός σ' αυτά.
Δεν είναι ειδικότητά μου.
Να σκέφτομαι τι ευγενικό να πω σε κάποιον όταν έχει πρόβλημα.
Το πιο καλό που μπορούσα να σκεφτώ ήταν
"Βρε συ, αδυνάτισες;"
Ξέρω.
Ούτε εγώ είμαι περήφανος, εντάξει;
Είναι άχρηστο.
Δεν μπορώ να το πω αυτό στη φίλη μου, είναι άχρηστο.
Μόνο που έκανε εμένα να γελάσω.
Και τότε συνειδητοποίησα
ότι χαζογελάω μόνος μου...
στην αίθουσα αναμονής...
μιας κλινικής αμβλώσεων.
Το καταλαβαίνω, σταματάω, κοιτάζω ψηλά,
βλέπω ένα ζευγάρι να κάθεται απέναντί μου.
Ο τύπος κοιτά αλλού αηδιασμένος, λες και θέλει να με δείρει.
Η γυναίκα γέρνει μπροστά και λέει
"Άντονι, είμαι θαυμάστρια".
Κάτι που εκτιμώ πάντα, δεν υπάρχει κακή στιγμή γι' αυτό.
Κάθε τρίμηνο μου κάνει.
Λίγο μετά βγαίνει μια νοσοκόμα.
Με πλησιάζει,
μου δίνει κάτι χαρτιά και λέει
"Ήρθατε για την έκτρωση της Τζέσικα;"
Πλέον, έχω βαρεθεί τρελά.
Σηκώνομαι όσο πιο γρήγορα μπορώ και λέω
"Υπερηχογράφημα εννοείς".
Και μετά γελούσα για αρκετή ώρα.
Εννοώ,
πραγματικά ξεκαρδίστηκα.
Αν αναρωτιέστε για τη νοσοκόμα, μην ανησυχείτε, ήταν επαγγελματίας.
Δεν γέλασε καθόλου.
Μου μένει λίγη ώρα ακόμα στην αίθουσα.
Και ξαφνικά συνειδητοποιώ "Άντονι,
είσαι απαίσιος άνθρωπος.
Με τίποτα δεν θα σκεφτείς κάτι ευγενικό να πεις στη φίλη σου.
Πάρε της ένα δώρο
για να την κάνεις να νιώσει καλύτερα.
Έτσι, δεν χρειάζεται να πεις τίποτα".
Τι παίρνεις, όμως,
για κάποια που έκανε έκτρωση μόλις;
Δεν είχα ιδέα.
Οπότε, το γκούγκλαρα.
Το γκουγκλάρεις.
Έπιασε.
Βγήκε μια ιστοσελίδα,
και χαίρομαι που την κοίταξα, με βοήθησε πολύ.
Το πρώτο που σκέφτηκα,
το αναμνηστικό κέρμα, δεν υπάρχει.
Ναι.
Αποδείχτηκε ότι δεν υπήρχε ποτέ.
Θα το είδα στον ύπνο μου.
Η δεύτερη σκέψη μου
ήταν λουλούδια.
Αυτά κάνουν για όλα.
Όχι σύμφωνα με εκείνη την ιστοσελίδα.
Έλεγε "Μην της πάρετε λουλούδια.
Είναι περισσότερο ρομαντική κίνηση.
Πρέπει να τα πάει σπίτι, να τα βάλει σε νερό.
Μην την υποβάλλετε σε τέτοια σήμερα".
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα,
τα λουλούδια είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να πάρεις σε κάποια
όταν έχει κάνει έκτρωση.
Ακολούθησα τη συμβουλή.
Ακόμα δεν το πιστεύω.
Όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι το χειρότερο δώρο,
για κάποια που μόλις έκανε έκτρωση,
είναι να σε γλείψει και να τη διώξεις.
Σκεφτείτε κάτι χειρότερο και αλλάζω το αστείο.
Αυτή είναι η σωστή απάντηση.
Αυτό θα ήταν ανάρμοστο.
Θα ήταν μεγάλο πλήγμα
τη μέρα που έκανε έκτρωση.
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, ένα δώρο,
ένα μόνο δώρο είναι κατάλληλο
όταν κάποια έχει κάνει έκτρωση.
Κι αυτό είναι ένα παχύφυτο.
Ξέρετε ποιο είναι το παχύφυτο;
Κι εγώ το γκούγκλαρα.
Αν δεν ξέρετε, το παχύφυτο είναι φυτό της ερήμου.
Σαν κάκτος. Φυτό που δεν χρειάζεται νερό.
Φυτό που τρέφεται από τον αέρα. Αυτό λέει να της δώσεις.
Σκέφτηκα "Με τίποτα".
Δεν θα το έκανα αυτό στην Τζέσικα.
Δεν θα έλεγα ποτέ "Πάρε, Τζέσικα.
Πάρε κάτι ακόμα που δεν θα χρειαστεί ποτέ να φροντίσεις".
Δεν θα το έκανα ποτέ αυτό. Τέρας είμαι;
Οπότε, δεν της πήρα τίποτα.
Τελικά, βγήκε από εκείνες τις πόρτες.
Δεν της έδωσα τίποτα, δεν είπα τίποτα.
Απλώς σηκώθηκα,
την αγκάλιασα,
βοήθησα να μπει στο αμάξι, την πήγα σπίτι.
Κάθισα δίπλα της στον καναπέ,
την είχα αγκαλιά ενώ έκλαιγε.
Ήμουν σπουδαίος φίλος.
Τόσο σπουδαίος φίλος που, ώρες μετά, αφού σταμάτησε να κλαίει,
είχε ηρεμήσει και είχε ξεχάσει το όλο θέμα για πάντα...
εγώ ήμουν ακόμα εκεί, δίπλα της.
Να γράφω όλα αυτά τα αστεία.
Λοιπόν,
το αγαπημένο μου
στο να λέω πραγματική ιστορία 15 λεπτών για το πώς πήγα τη φίλη μου για έκτρωση
στο τέλος των εμφανίσεών μου, είναι οι διάφορες αντιδράσεις
από το κοινό.
Κάποιοι γελάνε, κάποιοι ανατριχιάζουν, κάποιοι ταράζονται φανερά.
Η αλήθεια είναι, παιδιά,
ότι το ίδιο μου κάνει.
Η καλύτερη αντίδραση, όμως, που έχει υπάρξει
στη ιστορία ήταν μόλις λίγες βδομάδες πριν.
Κάποια από το πίσω μέρος σηκώθηκε όλο αυτοπεποίθηση
και φώναξε δυνατά "Με συγχωρείς.
Με συγχωρείς, Άντονι.
Γιατί έχει τόσο πλάκα η έκτρωση, γαμώτο;"
Της είπα "Κυρία μου,
μόλις σου είπα".
Σας ευχαριστώ πολύ όλους. Ήσασταν υπέροχοι.