NETFLIX – ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Wiecie...
Przyjaciółka mojej żony jest nawróconą chrześcijanką.
I ni cholery się nie dogadujemy.
Zadzwoniła, żeby mnie ochrzanić.
Powiedziała, że mam zły wpływ na jej męża,
bo brzydko ją nazwał.
„Jak?
Nazwał cię suką?”
„Nie, Anthony.
Nie chodziło o słowo na S”.
„No nieźle.
Nazwał cię pizdą?”
- „Nie”. - „Więc nie usłyszał tego ode mnie”.
To był najlepszy żart otwierający w historii komedii.
Bo nawet jeśli o mnie nie słyszeliście,
w co wątpię...
Usłyszycie ten pierwszy żart i pomyślicie: „Rozumiem.
Jest cholernym geniuszem”.
Moja siostra właśnie urodziła.
Zdecydowała się na dziecko, żeby uratować relację.
A ja nadal z nią nie gadam.
Dobra, nie przedłużajcie.
Czasami życie nie jest zabawne. Nie chcę wnikać w szczegóły,
ale na początku tygodnia
odebrałem najlepszy telefon w moim całym życiu.
Pięć minut później odebrałem kolejny telefon,
mówiący o tym, że ojciec jest w szpitalu.
Powiedziałem: „Tak, właśnie słyszałem”.
Nie chcę, żebyście mnie źle zrozumieli.
To nie tak, że nienawidziłem ojca.
Nie był zły.
Na przykład ani razu,
nigdy, przenigdy
nie widziałem, żeby uderzył matkę.
Wiecie, za szybko to robił...
Nie da się nauczyć szybkości płynącej stąd.
Kiedy miałem 13 lat,
u mojej mamy zdiagnozowano Parkinsona,
a ojciec od razu się poddał.
Powiedział: „To mnie przerasta” i spakował rzeczy do auta.
Więc jako 13-latek
musiałem zakasać rękawy i powiedzieć: „Dobrze.
Pojadę z tatą.
Mamie przyda się chwila dla siebie”.
Myślę zupełnie jak większość kolesi.
Nigdy nie zapomnę
tego jednego razu, gdy zobaczyłem penisa ojca.
Powiedziałem: „Tato,
nie wysyłaj mi takich zdjęć”.
Kiedyś z rodziną często się przemieszczaliśmy,
ale teraz są tłuści jak świnie.
Żebyście zrozumieli...
Żebyście zrozumieli, jak pieprznięta jest moja rodzina...
Nie jestem w niej nawet największym dupkiem.
Mam kuzyna.
Wszyscy w rodzinie gnoja nie znosili.
Parę lat temu
kuzyn spadł z konia
i złamał kark.
Nazywamy ten dzień wypadkiem Supermana.
Bo ten koń jest bohaterem.
Kiedy chodziłem do liceum, szkoła zatrudniła niewidomego woźnego.
Był w stu procentach ślepy.
Wszystkie dzieci żartowały,
że oślepł od masturbacji.
Wtedy w to wierzyłem.
Byłem dzieckiem, skąd miałem wiedzieć?
Dopiero gdy dorosłem, zmądrzałem, zrozumiałem, że to głupi przesąd,
którego użyli,
żeby wytłumaczyć, dlaczego ciągle walił przy nas konia.
Mam kumpelę narkoleptyczkę.
Ma narkolepsję. To posrane.
W jednej chwili normalnie rozmawiamy,
a za chwilę, ni stąd ni zowąd, uprawiam seks.
Wszyscy załapali ten żart?
Jeśli nie, nie martwcie się.
Następny żart jest taki sam.
Tyle, że głupi.
Jeden z moich kumpli z liceum został lekarzem,
pracuje na SOR-ze.
Powiedział, że 25% jego pracy
to wyciąganie dziwnych przedmiotów z ludzkich dup.
Już ze sobą nie rozmawiamy.
Ale często się widujemy.
Jeśli nie zrozumieliście żadnego żartu, jak ogarnęliście Netflixa?
Mieszkam w Los Angeles.
Tak jak wy byście kurwa chcieli.
Mam fajne mieszkanie.
Trochę gorzej z sąsiadami.
Mieszkam na jednej ulicy
z trzema rodzinami Świadków Jehowy.
I ile razy bym nie powrarzał: „Nie, absolutnie nie”,
i tak przychodzą dwa razy w tygodniu i mówią: „Anthony,
przestań rzucać kamieniami w nasze domy”.
„Nie narzucajcie mi swojej religii”.
A mam jeszcze gorszych sąsiadów.
Jednym z najbliżej mieszkających jest 90-latek,
który ma Alzheimera.
I każdego ranka
o dziewiątej
puka do moich drzwi i pyta, czy nie widziałem jego żony.
Co oznacza,
że każdego ranka
o dziewiątej
muszę tłumaczyć 90-latkowi z Alzheimerem,
że jego żona od dawna nie żyje.
Myślałem, żeby się przenieść.
Myślałem, żeby nie otwierać drzwi rano,
ale szczerze,
warto się poświęcić,
żeby widzieć ten uśmiech na jego twarzy.
Z jakiegoś powodu publiczność kocha ten żart.
Moja babcia cierpi na demencję.
Zapomina, kim jest,
wychodzi z domu i gubi się na kilka godzin.
To kłopotliwe.
Właśnie dlatego
przywiązałem jej dzwonek do szyi.
Brzmi nieludzko, wiem.
Ale po problemie.
Bo wiecie, ten dzwonek
jest cholernie ciężki.
Jeśli się z tego nie śmiejecie,
po prostu brakuje wam wyobraźni.
To nie moja wina, że nie wiecie, jak duże mogą być dzwonki.
Parę tygodni po śmierci dziadka
mój ojciec znalazł zbiór
starych fotografii.
Jak rozumiem, zawstydzający zbiór
starych fotografii.
Zrzuciłem winę na dziadka.
Mój dziadek zmarł parę lat temu.
Ale zmarł jak król.
Nikogo to nawet nie wkurzyło.
Dziadek zmarł w najlepszy możliwy sposób.
W hamaku na hawajskiej plaży,
podczas zachodu słońca.
Też chcę tak umrzeć.
Uduszony na śmierć.
Brzmi jak spoko opcja.
Wiecie, czasami...
Czasem zastanawiam się, czy mógłbym zabić.
Czy miałbym do tego jaja?
A potem sobie przypominam:
„No przecież, Debbie.
Jak mogłeś o niej zapomnieć?”
Była wyjątkowa.
Skoro mowa o wyjątkowości,
parę tygodni temu byłem u lekarza.
Też jestem wyjątkowy.
Zrobili mi badania krwi.
Dostałem wyniki.
Podobno mam grupę krwi
zero Rh -.
Wiecie, co to znaczy?
Że jestem kurwa najlepszy.
Jestem uniwersalnym dawcą.
Mogę dać krew każdemu na świecie,
kto też choruje na AIDS.
Nie boję się tego powiedzieć głośno.
Nienawidzę, ogółem mówiąc,
każdej religii świata.
Pozwólcie, że powtórzę.
Nienawidzę
każdej religii świata.
Wiecie, że istnieje Stowarzyszenie Chrześcijańskiej Nauki?
Jego członkowie wierzą,
że nawet jeśli ich własne dzieci są umierające,
a do wyzdrowienia wystarczy odrobina lekarstw,
zgodnie z sumieniem nie mogą im tych lekarstw podać.
To jedyna dobra religia.
Chciałem nawet podarować im trochę mojej śliny.
Słuchajcie,
żarty są spoko.
Ale chciałbym przez parę minut pogadać o czymś,
co jest dla mnie ważne.
Na wstępie powiem, że wiem o ludziach,
którzy uznają, że komicy powinni trzymać się żartów
i nie poruszać innych tematów.
Nie zgadzam się.
Stand-up nie zawsze musi być śmieszny.
Stand-up nie zawsze musi być rozrywką.
Czasami chodzi o mówienie prawdy ludziom u władzy.
Czasami chodzi o wskazanie złych rzeczy na świecie,
nawet jeśli to niepopularny pogląd.
Więc proszę,
wysłuchajcie mnie.
Kiedy w Ameryce dzieje się tyle okropnych rzeczy...
a dokładnie wiecie o czym, kurwa, mówię.
Kiedy w Ameryce dzieje się tyle okropnych rzeczy,
najbardziej wpieniają mnie ludzie,
którzy widzą cały ten syf,
a i tak robią szum o jakieś pierdoły.
Największą alergię mam obecnie
na tych, którzy widzą ten syf,
a jednak odbija im na punkcie najbardziej nieistotnych rzeczy.
Na przykład...
upuściliście kiedyś dziecko?
Ludzie dostają wtedy pierdolca.
Jeśli upuścisz w Stanach dziecko,
skoczą ci do gardła, zanim ono spadnie na podłogę.
A to nic wielkiego.
Skąd to wiem?
Bo robię to regularnie.
Właściwie,
chyba nigdy nie trzymałem dziecka...
bez upuszczenia.
Myślicie pewnie: „Anthony,
jak można upuścić dziecko?”
Trzymaliście kiedyś dziecko?
Jak można go nie upuścić?
To takie proste.
To dwuetapowy proces.
Może nawet nie.
Gdybyście mnie spytali:
„Dlaczego ktokolwiek daje ci potrzymać dziecko?”
Odpowiedź jest prosta.
Zaniedbanie.
Uwielbiam to.
Takie hobby.
Negatywne uczucia,
jedyny minus, jeśli o mnie chodzi,
to poczucie wstydu.
Ludzie chcą, żebyś czuł się winny, kiedy upuścisz dziecko.
Mimo, że prawie zawsze pozoruję wypadek.
To wspaniałe. Robicie tak czasem?
Upuszczacie dziecko...
i szybko je podnosicie, zanim ktoś was zobaczy?
Bez jaj,
najlepsze uczucie świata.
Oddajecie je rodzicom i nikt nie jest mądrzejszy.
A już na pewno
nie to dziecko.
Tak było w poprzedni weekend.
Byłem na imprezie.
Znajomy musiał iść do toalety i poprosił,
żebym potrzymał dziecko.
I coś wam powiem.
Zawsze jestem w 100% szczery.
Mówię: „Jasne,
przez chwilkę”.
Pobiłem rekord, 45 sekund.
Upuściłem je.
Podniosłem, zanim mnie ktoś zobaczył.
A było blisko.
Musiałem zbiec trzy piętra po schodach.
Szczerze mówiąc, nie rozumiem,
jak działa system prawny w tym kraju.
Jest niesprawiedliwy,
niepotrzebnie zagmatwany.
Na przykład
dzieciak sąsiadów wspina się na drzewo po ich stronie.
I spada z tego drzewa
wprost na mój płot.
I nagle muszę zatrudnić prawnika...
jeśli chcę zatrzymać moją połowę dziecka.
Niesprawiedliwe.
I kto mi zwróci za wypchanie mojej połowy?
Mam dwuletniego bratanka.
Ma dwa latka,
a już był w szpitalu 27 razy
po zjedzeniu monety.
O co, kurwa, chodzi?
Szczerze,
nie nadążam z rzucaniem mu drobnych.
Teraz rozwalę wam mózgi.
Nie podniesiecie się z tego. Gotowi?
Nie lubię dzieci.
Znam dziewięciolatkę,
małą dziewczynkę.
Mieszka w sąsiedztwie,
ma szklane oko.
Cholernie się jej boję.
Robię w porty ze strachu.
Kiedy tylko mnie widzi,
zaczyna mnie gonić.
Tak długo, aż oddam jej szklane oko. Najgorzej.
To śmieszny żart, powiem wam, dlaczego.
Ma ogromną wartość.
Dwa śmiechy w cenie jednego.
Śmiejecie się z tego, co mówię,
przezabawny żart.
A potem śmiejecie się, kiedy sobie wyobrazicie,
jak kradnę dziecku szklane oko.
Większość ludzi
myśli, że podbiegam i wyciągam je z jej głowy,
a potem uciekam.
Błąd.
Nie wyciąga się komuś szklanego oka.
Wiecie czemu?
Bo możecie pomylić oko.
Wtedy żart przestaje być śmieszny.
Nagle macie kłopoty.
Zabawne,
ale właśnie tak straciła oko.
Powinniście
w takiej sytuacji
uderzyć ją w tył głowy. Lekko.
To dziecko, nie róbcie jej krzywdy.
Na tyle mocno...
by oko samo wypadło.
Im jestem starszy, tym więcej kobiet wkurzam,
kiedy mówię o dzieciach.
Nie chodzi o wredne żarty,
a o samo wspomnienie tematu dzieci.
Mam znajomą, która dowiedziała się, że nie może mieć dzieci...
od sądu rodzinnego.
Hej, wiedzieliście?
Wiedzieliście, że przeciętny człowiek zjada dziewięć pająków,
kiedy dla niego gotuję?
Wiecie czym jest fałszywe założenie?
Mam kota.
Chyba kiedyś był przybłędą, bo kiedy tylko ucieknie,
wybiega, zabija coś,
i przynosi mi to do stóp.
Mam go od miesiąca i przysięgam...
robimy to na wyścigi.
Szczerze mówiąc, nie lubię kotów.
Wolę psy.
Miałem doga niemieckiego. Znacie tę rasę?
To wielki, wysoki, chudy pies.
Marmaduke nim był, Scooby-Doo też.
Nazywają je „rasą łamaczy serc”,
bo żyją najwyżej osiem lat.
Ale dzięki odpowiedniej diecie, ćwiczeniom i uwadze,
udało mi się to skrócić do czterech.
Był świetny.
Idealny pies na studia,
serio.
Myślicie, że nie powiem więcej żartów o zwierzętach? Pieprzcie się.
Posłuchajcie...
W dzieciństwie
miałem żółwia.
Małego. Mieszkał w akwarium.
Latem pojechałem na obóz.
Kiedy tam byłem, żółw zdechł.
Wróciłem, a ojciec mnie okłamał.
„Anthony, żółw żyje i ma się dobrze,
ale wolał zamieszkać z twoją matką”.
Uwierzyłem mu.
Parę dni później kopałem w ziemi na podwórku...
i znalazłem ciało matki.
Najgorszy dzień w moim życiu. Kochałem tego żółwia.
Zdaję sobie sprawę,
że wyglądam na zimnego, twardego skurwysyna.
Wiecie,
raz w życiu płakałem publicznie
na pogrzebie matki.
Może i jestem twardym skurwysynem,
ale to nie znaczy, że nie mogę być
świetnym aktorem.
Mama miała depresję.
Naprawdę miała depresję.
Tak wielką,
że wytatuowała: „w przypadku zagrożenia życia, nie reanimować”
na wszystkich dzieciach.
Od pogrzebu minęło jakieś 10 lat.
W zeszłym roku
kazałem wykopać jej ciało...
żeby rozwiązać spór prawny z rodzeństwem.
Okazało się, że to oni mieli rację.
To jednak nielegalne.
Nie można...
Ot tak wykopać ciała.
Chyba powinienem przyznać, że moi rodzice rozsądnie
mnie wychowali.
Dopóki nie znaleźli u mnie narkotyków.
Byli na haju przez pięć dni.
Najdziwniejszą rzeczą w moim domu
było podejście do seksu. Mam czworo młodszego rodzeństwa,
mieszkaliśmy w małym domu.
Kiedy rodzice chcieli być sami, kazali nam się bawić w chowanego.
Zamykali się w sypialni na godzinę.
Wiedziałem, co tam się dzieje.
Chowałem się akurat w sypialni.
Rodzice martwili się seksem.
W życiu nie przeżyłem większego wstydu,
niż kiedy przyłapali mnie na oglądaniu
hardkorowego porno z wiązaniem...
stojąc za nimi.
I nigdy nie zapomnę...
Mojego pierwszego razu.
Znacie historie
o dzieciakach rozdziewiczonych przez opiekunkę?
Ja byłem opiekunką.
Mogłem otworzyć tym żartem.
Nie lubię rasizmu.
Dzięki.
Nie rozumiem go.
Po co nienawidzić?
Po co wybierasz nienawiść?
Dlaczego nienawidzisz całej grupy ludzi
z powodu ich zachowania?
Nie wiem jak dla was,
ale dla mnie to ograniczone myślenie.
Rasizm oczywiście...
zaczyna być problemem w tym kraju.
Czytałem co nieco.
Okazało się, że członkowie mojej rodziny mieli niewolników.
Nie mogłem uwierzyć.
Mój własny brat.
Czytałem jeszcze więcej.
I oto, czego się dowiedziałem.
To fakty.
Wiedzieliście, że obecnie jest na świecie więcej niewolników,
niż kiedykolwiek wcześniej?
Obecnie na świecie jest więcej niewolników,
niż w całej historii.
Myślisz, że twoja praca ssie?
Wyobraź sobie,
że musisz liczyć niewolników.
Jeśli ten żart was nie śmieszy, nie wiem, co mam kurwa powiedzieć.
Nie wypróbowuję go na was, popisuję się.
Oczywiście nie uważam się za rasistę,
ale wkurza mnie,
kiedy słyszę, że nie rozumiem rasizmu.
Doskonale go rozumiem.
Kiedyś pobiła mnie banda skinów.
Do krwi.
Spędziłem tydzień w szpitalu,
to było...
brutalne przyjęcie do grupy.
Wiecie,
uwielbiamy się bawić.
Ale poważnie trzeba uważać
z ironicznie rasistowskimi żartami, kiedy jest się tak znanym jak ja.
Kiepski komik może mówić, co chce.
To prawdziwa wolność.
Widzieliście tych frajerów. Mogą popłynąć.
Ale na moim poziomie
bierze się za to odpowiedzialność.
Powiedziałem ironicznie rasistowski żart w telewizji.
Następnego dnia dostałem list fanowski od białego supremacjonisty
z Jacksonville na Florydzie.
Przerażające.
Wychwalał mnie.
„Dziękuję, Anthony.
Dzięki za odmurzynianie białej rasy.
Dzięki za wyśmiewanie wszystkich innych ras,
tak, jak się powinno.
Zapłacę ci 100000 $,
jeśli przyjedziesz do Jacksonville na prywatny występ
dla mnie i kumpli”.
Od razu odpisałem.
„W żadnym wypadku.
To, co robisz, jest niedopuszczalne.
Pierdolony sknero”.
Uważam się za nowoczesnego człowieka.
Staram się tolerować inne rasy,
kultury, religie.
No dobra, nie religie, ale rasy i kultury tak.
Tylko nie zawsze mi wychodzi.
Popełniam błędy.
Na przykład
każdego dnia...
moi latynoscy sąsiedzi próbują do mnie zagadać.
A ja nic nie rozumiem.
W dziewięciu przypadkach na dziesięć jestem uprzejmy.
Uśmiecham się, przytakuję.
Ale ostatnio
byłem zmęczony.
Na kacu,
wypaliłem trochę zioła.
Wziąłem parę piguł
i kiepsko się czułem.
Nie wytrzymałem.
„Hej, dupku.
Jesteśmy w Ameryce.
Nie znam migowego”.
To...
to...
był dla mnie zabawny żart.
Myśleliście, że będę wyśmiewał Latynosów, a tu zmyła.
Pojechałem po głuchych...
bez powodu.
Takie rzeczy mnie cieszą.
Nie ma w życiu wielu rzeczy,
które zawsze mnie cieszą.
Jest jedna.
Jedna, która nie zawodzi.
Uwielbiam, gdy to widzę,
kiedy starsze małżeństwo...
Kiedy starsze małżeństwo umiera
w podobnym czasie.
Uwielbiam to.
Wycinam takie wzmianki z gazet.
Nie ma dla mnie nic bardziej romantycznego
niż stare, dobre, rozszerzone samobójstwo.
To prawda.
W sumie,
skoro już o tym mówię,
chyba poprawniej będzie powiedzieć,
że po prostu kocham rozszerzone samobójstwa.
Tak jest.
Nie zrozumcie mnie źle. Lubię wszystkie samobójstwa.
Ale rozszerzone najbardziej.
Przyjaciele się martwią.
„Co cię kręci w samobójstwach, przecież masz wszystko?”
Tak.
Oprócz udanej próby samobójczej.
Zajarałem się samobójstwami tuż po studiach,
kiedy pracowałem w telefonie zaufania.
Przez kilka dni.
W sumie półtora dnia. Szybko się mnie pozbyli.
„Anthony, musimy cię zwolnić.
Połowa z twoich rozmówców
popełniła samobójstwo”.
Powiedziałem, że to nie fair,
bo połowa dzwoniących pomyliła numer.
Chodzi o to...
Powiem wam, o co chodzi.
Uwierzcie mi.
Uwierzcie, kiedy mówię, że wśród samobójstw,
rozszerzone jest największym hitem.
Co innego może to przebić?
Eutanazja? Gówno dla mięczaków.
Jaj sobie robicie?
Nastoletnie samobójstwo?
Nastoletnie? Nie.
Trzeba skończyć studia.
Ja uwielbiam
naprawdę uwielbiam rozszerzone samobójstwa.
Chyba mi nie wierzycie.
Spoko.
Jestem profesjonalistą.
Zaraz wam to sprzedam.
Słyszysz, że twój kumpel Jeff popełnił samobójstwo.
Jesteś zrozpaczony.
„Co mogłem zrobić, żeby ocalić Jeffa?”
Słyszysz, że Jeff zabił żonę, a potem siebie.
Myślisz:
„Jeff się nie opierdala, co?
W mordę, Jeff.
Nie wiedziałem, że masz takie jaja.
Żałuję, że bardziej nie szanowałem Jeffa.
Jeff to był gość. Nie zamierzał po niej sprzątać”.
To...
tylko jeden z powodów...
dla których rozszerzone rządzi.
Posłuchajcie,
rozszerzone samobójstwo...
to zbrodnia niemal bez ofiar.
Masz...
masz prawo zabić swoją żonę.
Masz prawo zabić swojego męża.
Oczywiście musicie być małżeństwem, inaczej to wariactwo, ale...
możecie zamordować małżonka.
Pod warunkiem, że zaraz po tym zabijecie siebie.
Nic wam nie mogą zrobić,
jesteście kwita, ponad prawem.
Co jest kurwa nie tak z publicznością?
Wśród was nadal są sceptycy?
Nadal są tu ludzie, którzy nie wierzą,
że rozszerzone samobójstwo to totalny odjazd?
Dobra.
Pomyślcie o tym w ten sposób.
Idziecie ulicą.
Ktoś podchodzi i uderza was w twarz,
wniesiecie zarzuty, wiadomo.
Ale jeśli idziecie ulicą,
ktoś uderza was w twarz,
robi krok w tył,
a potem uderza sam siebie?
Życzycie mu miłego dnia.
Co nie?
Nawet nie wspomnielibyście o tym znajomym.
Rozszerzone samobójstwo...
Zamknijcie się!
Rozszerzone samobójstwo to zbrodnia bez ofiar,
dopóki nie zostaną po was dzieci.
Je też trzeba zabić.
Cały czas do tego zmierzałem.
Dobra,
zostawię was z tym.
Jeśli całą noc nie byliście co do mnie pewni,
bardzo was proszę,
pozwólcie, że was kurwa zniechęcę, albo przekonam.
Kilka miesięcy temu
zabrałem koleżankę na aborcję.
Jeśli macie się przekonać, to teraz.
To będzie bardzo długa,
bardzo prawdziwa historia.
Zabrałem koleżankę na aborcję, bez obaw, to nie było moje dziecko,
więc nie było ważne.
Nie wiem, czy usuwaliście ciążę.
Albo czy komuś pomogliście, to ogromna przysługa.
Robicie komuś wielką przysługę.
Na pewno nie łatwą,
w ogóle.
Nie zrozumcie mnie źle, jestem pro-choice, jak się tylko da...
ale przez całą drogę myślałem: „Jasny gwint,
musi być lepszy sposób, żeby...
zebrać materiał na nowy stand-up”.
I owszem,
jestem pro-choice, ale to nie znaczy, że jestem zwolennikiem aborcji.
Są inne opcje.
Możesz urodzić dziecko,
zostawić je w oknie życia,
gdzie spokojnie zamarznie.
To prawda.
Takie jest prawo.
Moim zdaniem przed 11 września też mieliśmy bohaterów.
Mam dla was żarcik o Nowym Jorku.
Wiecie...
Ludzie opowiadają mi historię,
która zawsze brzmi tak samo:
„Dobry z ciebie kumpel, Anthony.
Ty też byś pomógł. Dobry z ciebie kumpel”.
Pieprz się, wcale nie.
Nie jestem dobrym kumplem.
Jestem najlepszym.
Znacie różnicę?
Najlepsi kumple budzą się o szóstej.
Podjeżdżają po ciebie.
I podwożą na aborcję.
Dobrzy kumple...
Niańczą twoje dzieci.
Dużo o tym myślałem,
naprawdę dużo.
I nie wiem, czy gdyby to było moje dziecko,
chciałbym je zatrzymać.
Ludzie mówią: „A co, gdyby wyrosło
na wspaniałego artystę”.
Niepotrzebna mi taka konkurencja.
Ludzie pytają, jak się czułem,
zabierając kumpelę na aborcję.
Nudziłem się.
Myślałem, że będzie ciekawie, ale...
uwierzcie mi,
jedyną bardziej rozczarowaną tym dniem osobą,
było dziecko.
Było tak nudno.
Siedziałem sam przez dwie i pół godziny
w poczekalni kliniki aborcyjnej, znudzony jak cholera.
W poczekalni kliniki aborcyjnej
mają kiepskie magazyny do poczytania.
W całym miejscu aż roi się od dzieci.
To znaczy, myślałem, że to dzieci.
To były tylko duchy.
Niewielka różnica...
wiecie?
Tak, to był najmocniejszy punkt historii.
Ale jesteśmy dopiero w połowie.
No więc czekam już od cholery
i jestem tak znudzony,
że mój mózg zaczyna odpływać
i myślę o mojej kumpeli,
i o tym, co przeżywa za drzwiami.
Dosłownie w sekundę
wracam myślami do siebie.
Myślę o tym, co mam jej powiedzieć, kiedy stamtąd wyjdzie?
Powinienem powiedzieć coś miłego, mieć jakiś plan.
Bo uwierzcie, że kiedy tam wchodziła, spieprzyłem to.
Nie przygotowałem nic miłego.
Doktor ją wezwał,
wstała,
odwróciła się, by na mnie spojrzeć. I spanikowałem.
Powiedziałem...
„Połamania nóżek”.
Nie jestem z tego dumny.
Uważam to za kompletną porażkę.
Najgorzej, że przybiłem jej żółwika. Wiem o tym.
Spojrzała na mnie jak na dupka, ale...
przyganiał kocioł garnkowi.
Ale czułem presję.
Musiałem wymyślić coś miłego.
Nie jestem w tym dobry.
To nie moja specjalność.
Mówienie miłych rzeczy ludziom w potrzebie.
Najlepsze na co wpadłem to:
„Zdaje mi się, czy schudłaś?”
Wiem.
Tak, wiem.
Też nie jestem z tego dumny, dobra?
Bezużyteczne.
Nie mogę jej tego powiedzieć.
Niestety bardzo mnie to rozśmieszyło.
I wtedy zrozumiałem,
że śmieję się sam do siebie...
w poczekalni...
kliniki aborcyjnej.
Zorientowałem się, podnoszę wzrok,
a naprzeciwko mnie siedzi para.
Koleś patrzy z takim obrzydzeniem, jakby chciał mnie pobić.
Ale laska pochyla się i mówi:
„Hej, Anthony. Jestem twoją fanką”.
Doceniam te słowa. Nie ma na nie nieodpowiedniej chwili.
Sprawdzają się w każdym trymestrze.
Chwilę później wychodzi pielęgniarka,
podchodzi do mnie,
wręcza formularze i mówi: „Hej,
przyszedł pan w sprawie aborcji Jessiki?”
A ja byłem już tak znudzony,
że wstałem jak najszybciej i krzyknąłem:
„Zaraz! To nie jest USG?”
A potem długo się śmiałem.
Serio,
aż odchyliłem głowę do tyłu.
Nie martwcie się pielęgniarką, to była profesjonalistka,
nie zaśmiała się.
Zostało mi jeszcze trochę czasu
i wtedy doznałem olśnienia.
Przecież jestem okropną osobą.
W życiu nie wymyślę nic miłego.
Może po prostu kupię jej prezent,
coś, po czym poczuje się lepiej.
Nie będę musiał nic mówić.
Ale co się daje na prezent
komuś, kto właśnie miał aborcję?
Nie miałem pojęcia.
Więc wygooglałem to.
Tak można.
Udało się.
Pojawiła się strona,
która naprawdę mi pomogła.
Bo okazało się,
że nie ma na tę okazję monet okolicznościowych.
Tak.
Nikt takich nie wybił.
Musiało mi się pomylić.
Pomyślałem też
o kwiatach.
Zawsze działają.
Ale nie według strony.
„Nie kupuj jej kwiatów,
to romantyczny gest,
poza tym trzeba je wstawić do wody.
Nie rób jej tego w takim dniu”.
Według tej trony
kwiaty to najgorszy prezent dla kogoś, kto właśnie miał aborcję.
Wziąłem sobie tę radę do serca.
Ale wciąż w nią nie wierzę.
Chyba się ze mną zgodzicie, że najgorszy prezent
dla kogoś po aborcji
to pudełko na wynos.
Wymyślcie coś gorszego, a zmienię żart.
Najgorsze jest pudełko na wynos.
Bardzo niewłaściwe.
To byłby prawdziwy cios
w dniu aborcji. Nie.
Według tamtej strony, istnieje jeden
odpowiedni prezent
dla kogoś po aborcji.
Sukulent.
Wiecie, co to?
Ja musiałem wygooglać.
Sukulent to roślina pustynna.
Jak kaktus, nie potrzebuje wody.
To roślina, która odżywia się powietrzem, daj jej to.
Pomyślałem: „W żadnym wypadku”.
Nie zrobiłbym tego mojej Jessice.
„Proszę, Jessico.
Kolejna rzecz, którą nie będziesz musiała się zajmować”.
Nie zrobiłbym tego. Nie jestem potworem.
Więc nic jej nie kupiłem.
W końcu wyszła.
Nic jej nie dałem. Nic nie powiedziałem.
Po prostu wstałem,
przytuliłem ją,
odprowadziłem do auta i zawiozłem do domu.
Usiadłem obok niej na kanapie
i tuliłem, gdy płakała.
Byłem najlepszym przyjacielem.
Tak dobrym, że wiele godzin później, gdy przestała płakać,
uspokoiła się i zapomniała o wszystkim...
wciąż siedziałem obok,
spisując te żarty.
A teraz
to, co lubię najbardziej
w opowiadaniu 15-minutowej historii o aborcji mojej kumpeli,
czyli całkowicie różne reakcje
od publiczności.
Niektórzy się śmieją, inni są zażenowani, jeszcze inni wkurzeni,
a prawda jest taka,
że mnie to nie robi różnicy.
Ale najlepsza reakcja jaką widziałem
po tej historii, spotkała mnie parę tygodni temu.
Kobieta z tyłu sali wstała
i krzyknęła: „Przepraszam bardzo.
Przepraszam, Anthony,
ale co cię, kurwa, śmieszy w aborcji?”
A ja na to: „Paniusiu,
przecież przed chwilą powiedziałem”.
Dziękuję bardzo. Byliście świetni.