‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎เอาล่ะ
‎เมียเพื่อนสนิทผมนับถือศาสนาคริสต์ ‎ด้วยใจศรัทธา
‎ซึ่งเราเข้ากันได้ไม่ดีเลย
‎เมื่อวันก่อนเธอโทรมาเอ็ดผม
‎บอกว่าผมเป็นแบบอย่างที่ไม่ดีแก่สามีเธอ
‎เพราะเขาเรียกเธอด้วยคำหยาบา
‎ผมว่า "อะไรนะ
‎เขาเรียกคุณว่าอีเวรเหรอ"
‎เธอตอบว่า "เปล่า แอนโธนี่
‎เขาไม่ได้ใช้คำนั้น"
‎ผมตอบว่า "เอ้อ
‎เขาเรียกคุณว่าอีดอกเหรอ"
‎เธอตอบว่า "เปล่า" ผมเลยตอบว่า ‎"งั้นเขาคงไม่ได้จำมาจากผมแล้วล่ะ"
‎เมื่อกี๊เป็นมุกเปิดที่เจ๋งที่สุดที่เคยมีมา
‎เพราะต่อให้คุณไม่รู้จักผมมาก่อน
‎ซึ่งไม่น่าเป็นไปได้
‎พอคุณฟังมุกเปิดเมื่อกี๊ ‎คุณก็จะ "อ๋อ เข้าใจละ
‎ไอ้หมอนี่มันโคตรเจ๋ง"
‎น้องสาวผมเพิ่งคลอดลูก
‎น้องสาวผมมีลูกเพื่อรักษาชีวิตคู่
‎แต่ทุกวันนี้ผมยังไม่กลับไปคุยกับน้องผมเลย
‎เรื่องนี้คงต้องว่ากันอีกยาว
‎ชีวิตบางครั้งก็เป็นเรื่องตลก ‎แต่ตอนนี้ผมคงเล่ารายละเอียดไม่ได้
‎แต่ช่วงสัปดาห์นี้
‎ผมได้รับโทรศัพท์หนึ่งสายที่ดีที่สุดในชีวิต
‎แล้วแค่ห้านาทีต่อมา
‎ก็มีโทรมาอีกสาย
‎บอกผมว่าพ่อเข้าโรงพยาบาล
‎ผมตอบไปว่า "เออ เพิ่งมีคนโทรมาบอก"
‎คืองี้ ผมไม่อยากให้พวกคุณเข้าใจผมผิดๆ
‎ผมไม่ได้เกลียดพ่อ
‎พ่อผมไม่ใช่คนเลว
‎เช่น ผมไม่เคย
‎ไม่เคยเลย ไม่เคยเห็น
‎พ่อทุบตีแม่เลยสักครั้ง
‎คือพ่อมือไวจนมองไม่...
‎ความเร็วมันสอนกันไม่ได้ ‎มันต้องมาจากข้างใน
‎จำได้ว่าตอนผมอายุ 13
‎แม่ผมถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคพาร์กินสัน
‎พ่อผมถอยทันที
‎บอกว่า "แบบนี้ไม่ไหว ผมอยู่แบบนี้ไม่ไหว"
‎แล้วเก็บข้าวเก็บของขึ้นรถ
‎จนผมที่อายุ 13 ปี
‎ต้องถกแขนเสื้อขึ้น แล้วบอกว่า "เอาล่ะ
‎ผมไปกับพ่อดีกว่า
‎แม่น่าจะอยากมีเวลาอยู่กับตัวเอง"
‎ผมก็คิดเหมือนใครหลายๆ คน
‎ผมไม่เคยลืม
‎ตอนที่ได้เห็นหนอนน้อยของพ่อ
‎ผมบอกว่า "พ่อ
‎อย่าส่งรูปแบบนี้มา"
‎สมัยผมยังเด็ก ครอบครัวผม ‎ย้ายไปนู่นมานี่บ่อยมาก
‎แต่ตอนนี้อ้วนฉุกันหมด
‎เพื่อให้เข้าใจ...
‎เพื่อให้พวกคุณเข้าใจว่า ‎ครอบครัวผมบ้าบอแค่ไหน
‎ขนาดผมยังไม่ใช่คนที่นิสัยเสียที่สุด ‎ในบ้านเลยด้วยซ้ำ
‎ผมมีลูกพี่ลูกน้องอยู่คนหนึ่ง
‎ทุกคนเกลียดญาติผมคนนี้ ‎ครอบครัวผมก็เกลียด
‎แล้วเมื่อสองสามปีก่อน
‎ญาติผมคนนี้ตกจากหลังม้า
‎คอหัก
‎เราเรียกเหตุการณ์นั้นว่า ‎ซูเปอร์แมนแผลงฤทธิ์
‎เพราะม้าตัวนั้นเหมือนเป็นซูเปอร์แมน
‎สมัยผมเรียนมัธยมปลาย ‎โรงเรียนที่ผมเรียนจ้างภารโรงตาบอด
‎บอดสนิทร้อยเปอร์เซ็นต์
‎แล้วพวกเด็กๆ ก็เอาไปลือกันมั่วๆ ว่า
‎ว่าเขาตาบอดเพราะช่วยตัวเองมากไป
‎ซึ่ง ณ ตอนนั้น ผมเชื่อ
‎ผมยังเด็ก ไม่ค่อยรู้อะไรหรอก
‎จนผมอายุมากขึ้น รู้อะไรมากขึ้น ‎ผมถึงเข้าใจว่านี่เป็นเรื่องที่พวกป้าแก่ๆ
‎พยายามใช้
‎เพื่อธิบายว่าทำไมผัวป้าถึงเอาแต่ช่วยตัวเอง
‎เพื่อนที่ดีคนหนึ่งของผมเป็นโรคลมหลับ
‎ป่วยโรคลมหลับ หลับได้ทุกที่
‎เราคุยกันอยู่ดีๆ ทุกอย่างดูปกติเรียบร้อย
‎แล้วพอรู้ตัวอีกที ผมก็มีเซ็กส์อยู่
‎ทุกคนเข้าใจนะว่าผมหมายถึงอะไร
‎ถ้าไม่เข้าใจมุกเมื่อกี๊ก็ไม่เป็นไรนะครับ
‎มุกต่อไปก็แนวนี้แหละ
‎แต่โง่กว่า
‎เพื่อนสมัยเรียนมัธยมปลายคนหนึ่ง ‎ตอนนี้ทำงานเป็นหมอ
‎ประจำห้องฉุกเฉิน
‎หมอนั่นเล่าให้ฟังว่า 25 เปอร์เซ็นต์ของงาน
‎คือการดึงของแปลกๆ ออกจากก้นคน
‎เราไม่ค่อยได้คุยกันแล้วล่ะ
‎แต่เจอหน้ากันประจำ
‎ถ้าไม่เข้าใจเลยสักมุก ‎พวกคุณจะดูเน็ตฟลิกซ์เข้าใจได้ไงเนี่ย
‎ผมอาศัยอยู่ในลอสแองเจลิส
‎อย่างที่พวกนายใฝ่ฝัน
‎ผมชอบบ้านผมนะ
‎ไม่ได้ชอบเพื่อนบ้านมากนัก
‎บ้านผมอยู่บนถนนสายเดียว
‎กับอีกสามครอบครัวที่นับถือ ‎นิกายพยานพระยะโฮวาห์
‎และไม่ว่าผมจะบอกพวกเขาไปกี่ครั้งว่า ‎"ไม่ ไม่เอาเด็ดขาด"
‎พวกนั้นก็ยังมาหาผมสัปดาห์ละสองครั้ง
‎บอกว่า "แอนโธนี่
‎หยุดปาหินใส่บ้านพวกเราเสียที"
‎"อย่ามาชวนเข้าศาสนาเสียให้ยาก"
‎นั่นยังไม่ใช่เพื่อนบ้านที่แย่ที่สุดที่ผมมีนะ
‎เพื่อนบ้านคนหนึ่งที่บ้านอยู่ติดกัน ‎เป็นคุณปู่อายุ 90 ปี
‎ป่วยเป็นอัลไซเมอร์
‎ทุกๆ เช้า
‎ตอนเก้าโมงเช้า
‎แกจะมาเคาะประตูบ้านผม ‎ถามว่าผมเห็นเมียแกไหม
‎ซึ่งหมายความว่า
‎ทุกๆ เช้า
‎ตอนเก้าโมงเช้า
‎ผมต้องอธิบายให้คุณปู่อายุ 90 ‎ที่ป่วยเป็นอัลไซเมอร์ฟัง
‎ว่าเมียของแกตายไปนานแล้ว
‎เดี๋ยวนี้ผมคิดอยากย้ายบ้าน
‎คิดว่าจะว่าเปิดประตู ‎เวลาที่แกมาเคาะตอนเช้า
‎แต่บอกตามตรง
‎มันคุ้มที่จะตอบแก
‎เพื่อจะได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าแก
‎ด้วยเหตุผลบางประการ ‎ดูเหมือนคนดูจะชอบมุกเมื่อกี๊
‎ตอนนี้ยายของผมเป็นโรคความจำเสื่อม
‎ยายลืมว่าตัวเองเป็นใคร
‎ยายเดินออกจากบ้าน ‎หลงทางอยู่หลายชั่วโมง
‎เป็นปัญหาเลยล่ะ
‎ดังนั้น ผมจึง
‎เอากระดิ่งมาผูกไว้ที่คอยาย
‎ทำเหมือนยายไม่ใช่คน ก็จริง
‎แต่แก้ปัญหาได้
‎คือกระดิ่งนั่นน่ะ
‎หนักเหมือนระฆัง
‎คือถ้าพวกคุณหัวเราะกันเนี่ย
‎ปัญหาคือจินตนาการของพวกคุณแล้วล่ะ
‎โกรธผมไม่ได้นะ เพราะคุณไม่รู้ว่า ‎กระดิ่งมันใหญ่ได้แค่ไหน
‎จำได้ว่าสองสามสัปดาห์หลังจากที่คุณปู่เสีย
‎พ่อผมค้นพบขุมทรัพย์กองโต
‎ซึ่งก็คือหนังสือโป๊ยุคเก่า
‎หนังสือโป๊โบราณ
‎เป็นกองพะเนิน
‎ผมเลยโบ้ยว่าเป็นของปู่
‎ปู่ผมเสียมองสองสามปีก่อน
‎แต่ปู่ตายอย่างราชา
‎ไม่มีใครร้องไห้ฟูมฟาย
‎ปู่ผมตายด้วยวิธีที่ดีที่สุด
‎ปู่ผมตายคาเปล บนชายหาดที่ฮาวาย
‎ในช่วงตะวันลับฟ้า
‎ถ้าผมตาย ก็อยากจะตายแบบนั้น
‎ถูกรัดคอตาย
‎ดูน่าสนุกจะตาย
‎บางครั้ง...
‎บางครั้งผมก็สงสัยว่าผมฆ่าคนได้ไหม
‎ประมาณว่า อย่างผมเนี่ย ‎จะฆ่าคนได้หรือเปล่า
‎แล้วผมก็นึกขึ้นมาได้
‎"อ๋อ ใช่ เด็บบี้ไง
‎ลืมเด็บบี้ไปได้ยังไง"
‎เธอพิเศษมาก
‎พูดถึงพิเศษก็นึกขึ้นได้
‎เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน ผมไปหาหมอ
‎ถึงได้รู้ว่าผมเองก็พิเศษ
‎ผมไปหาหมอ ไปตรวจเลือด
‎ผลตรวจเลือดออกมา
‎หมอบอกว่าเลือดผม
‎กรุ๊ปโอเนกาทีฟ
‎รู้ไหมครับว่าหมายความว่าไง
‎หมายความว่าผมเจ๋งที่สุดในโลก
‎หมายความว่าผมเป็นผู้ให้สากล
‎หมายความว่าผมบริจาคให้ใครก็ได้
‎แถมยังเป็นเอดส์
‎ผมกล้าที่จะบอกว่า
‎ผมเกลียด
‎ศาสนาแทบทุกศาสนาในโลก
‎ขอย้ำอีกครั้ง
‎ผมเกลียด
‎ศาสนาแทบทุกศาสนาในโลก
‎รู้ไหมครับว่ามีศาสนา
‎ที่ชื่อว่าคริสต์ศาสตร์
‎ซึ่งเชื่อว่า
‎ต่อให้ลูกของพวกจะป่วยใกล้ตาย
‎และสิ่งที่ต้องใช้รักษาอาการป่วยของลูก ‎ก็แค่ยาเล็กๆ น้อยๆ
‎แต่ด้วยความเชื่อที่มี พวกเขาจะ ‎ไม่ให้ยานั่นแก่ลูก
‎นั่นคือศาสนาเดียวที่ดี
‎ผมบอกทีมงานไว้ว่า ‎"ขอแก้ที่ยัดแปรงสีฟันลงไปได้"
‎เอาล่ะครับทุกคน
‎มุกตลกมันก็ดี
‎ผมอยากใช้เวลาสักสองสามนาที ณ ตอนนี้ ‎เพื่อพูดบางอย่าง
‎ที่สำคัญต่อผม
‎และผมขอเกริ่นด้วยการบอกว่า ‎เดี๋ยวนี้มีหลายๆ คน
‎ที่บอกว่าสแตนด์อัพคอมเมดี้ ‎ควรจะเล่าเรื่องตลกเท่านั้น
‎อย่างอื่นไม่ต้อง
‎ผมไม่เห็นด้วย
‎ผมคิดว่าสแตนด์อัพคอมเมดี้ ‎ไม่จำเป็นต้องตลกเสมอไป
‎สแตนด์อัพคอมเมดี้ไม่จำเป็น ‎ต้องบันเทิงเสมอไป
‎บางครั้งมันคือการพูดความจริง ‎ให้ผู้มีอำนาจได้ยิน
‎บางครั้ง
‎มันคือการชี้ให้เห็นสิ่งที่ผิด ‎ในโลกใบนี้
‎แม้มันจะไม่ถูกใจคนส่วนใหญ่
‎เพราะงั้น ขอล่ะ
‎ตามใจผมหน่อย
‎ด้วยเรื่องบ้าบอทั้งหมดที่เกิดขึ้น ‎ในอเมริกา ในตอนนี้
‎ซึ่งพวกคุณก็รู้อยู่แก่ใจ ‎ว่าผมหมายถึงอะไร
‎ด้วยเรื่องบ้าบอทั้งหมดที่เกิดขึ้น ‎ในประเทศนี้ ในตอนนี้
‎สิ่งที่ทำให้ผมแทบคลั่งก็คือ ‎เหล่าคนที่เห็น
‎เรื่องเลวร้ายเหล่านี้เกิดขึ้น
‎แต่ก็ยังมัวหัวเสียอยู่กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
‎สิ่งที่ผมคิดว่าน่ารำคาญที่สุดในอเมริกา ณ ตอนนี้
‎คือเหล่าผู้คนที่เห็นเรื่องเลวร้ายเหล่านี้เกิดขึ้น
‎แต่ก็ยังไปมัวหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่กับ ‎เรื่องที่ไม่สลักสำคัญอะไร
‎เช่น...
‎เคยอุ้มเด็กแล้วหลุดมือไหมครับ
‎แม่เจ้าโว้ย เว่อร์กันไปใหญ่แล้ว
‎ทุกวันนี้ถ้าคุณทำเด็กหลุดมือ
‎สาบานได้ว่าคนจะโกรธทะลุเพดาน ‎ก่อนที่เด็กจะตกถึงพื้นด้วยซ้ำ
‎ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องใหญ่
‎รู้ได้ยังไงน่ะเหรอ
‎เพราะผมอุ้มแล้วทำหลุดมือประจำ
‎อันที่จริง
‎ผมว่าผมไม่เคยอุ้มเด็ก...
‎ได้สำเร็จเลยด้วยซ้ำ
‎คุณอาจจะคิดว่า "แอนโธนี่
‎คุณทำเด็กหลุดมือได้ยังไง"
‎เคยอุ้มเด็กไหมครับ
‎อุ้มยังไงให้ไม่หลุดมือ
‎ง่ายนิดเดียว
‎มีแค่สองขั้นตอน
‎หรือน้อยกว่านั้น
‎ควรถามแอนโธนี่มากกว่าว่า
‎"ทำไมยังมีใครปล่อยให้นายอุ้มเด็กอยู่อีก"
‎คำตอบก็ง่ายๆ
‎ประมาท
‎ผมชอบนะ
‎เป็นงานอดิเรก
‎รู้สึกไม่ดี
‎ข้อเสียอย่างเดียวที่ผมไม่ชอบก็คือ
‎มันน่าขายหน้า
‎คนเขาจะพยายามทำให้คุณละอายใจ ‎เวลาคุณทำเด็กหลุดมือ
‎ถึงผมจะพยายามทำให้ ‎ดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุแล้วก็ตาม
‎เพราะงี้มันถึงกิจกรรมที่โคตรดี ‎เคยลองบ้างหรือยัง
‎เคยทำเด็กหลุดมือ...
‎แล้วคว้ากลับขึ้นมาได้ ‎ก่อนที่จะมีใครทันเห็นหรือเปล่า
‎พูดเป็นเล่น
‎เป็นความรู้สึกที่ดีที่สุดในโลก
‎คุณคืนเด็กให้พ่อแม่ไป ‎ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎โดยเฉพาะ
‎ตัวเด็กเอง
‎เพิ่งเกิดกับผมเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา
‎ผมอยู่ในงานปาร์ตี้
‎เพื่อนผมคนหนึ่งมาบอกผมว่า ‎"แอนโธนี่ ฉันต้องไปเข้าห้องน้ำ
‎ฝากอุ้มลูกหน่อยได้ไหม"
‎ซึ่งผมบอกความจริงไป
‎ผมซื่อสัตย์จริงใจเสมอ
‎ผมบอกว่า "อุ้มได้
‎แต่แป๊บเดียวนะ"
‎ผมอุ้มเด็กเต็มที่ก็สัก 30 หรือ 45 วินาที
‎ทำเด็กหลุดมือ
‎แล้วคว้าเด็กกลับขึ้นได้ ‎ก่อนจะมีใครทันเห็น
‎ซึ่งรับทันแบบฉิวเฉียดมาก
‎ต้องวิ่งลงบันไดมาตั้งสามชั้น
‎บอกตามตรงว่าผมไม่ค่อยเข้าใจ
‎ว่าระบบกฎหมายทำงานยังไงในประเทศนี้
‎ผมว่ามันไม่ยุติธรรม
‎ซับซ้อนเกินความจำเป็น
‎ยกตัวอย่าง
‎เด็กข้างบ้านผมคนหนึ่งปีนต้นไม้ ‎ที่อยู่ในรั้วบ้านตัวเอง
‎แล้วตกจากต้นไม้
‎ลงมาบนรั้วบ้านผม
‎มีคนบอกให้ผมหาทนาย...
‎ถ้าผมอยากเก็บครึ่งท่อนของเด็กคนนั้นไว้
‎ยุติธรรมตรงไหน
‎แล้วผมจะไปทวงเงินค่าสตัฟฟ์เด็กจากใคร
‎ผมมีหลานคนหนึ่ง อายุสองขวบ
‎สองขวบ
‎ที่เข้าโรงพยาบาลมาแล้ว 27 ครั้ง
‎เพราะกลืนเหรียญเพ็นนีที่ตกตามพื้น
‎อะไรวะเนี่ย
‎บอกตรงๆ นะ
‎แบบนี้ผมทำเหรียญตกเท่าไหรก็ไม่พอ
‎ผมจะบอกอะไรที่คุณรู้แล้วต้องทึ่ง
‎ผมจะบอกอะไรที่คุณรู้แล้วต้องช็อคหน้าหงาย ‎พร้อมนะ
‎ผมไม่ชอบเด็ก
‎มีเด็กผู้หญิงอายุเก้าขวบคนหนึ่ง
‎ยัยเปี๊ยกอายุเก้าขวบ
‎ที่อยู่ละแวกบ้านเดียวกันกับผม
‎เธอมีลูกตาปลอม
‎โคตรน่ากลัวเลย
‎ผมงี้กลัวหัวหด
‎ทุกครั้งที่เธอเจอผม
‎เธอจะวิ่งไล่ตามผม
‎จนกว่าเธอจะได้ลูกตาปลอมคืนไป ‎ไม่ไหวเลย
‎มุกเมื่อกี๊ฮาครืนกันเลยนะ ‎ผมจะอธิบายให้ฟังว่าเพราะอะไร
‎เพราะมันโคตรคุ้ม
‎เล่าเรื่องเดียวได้ขำถึงสอง
‎คุณขำเพราะสิ่งที่ผมพูด
‎ซึ่งโคตรตลก
‎แล้วคุณก็ได้ขำที่สองจากการนึกภาพผม
‎ขโมยลูกตาปลอมเด็ก
‎เวลาที่คนส่วนใหญ่นึกภาพเหตุการณ์นี้
‎เขาจะนึกว่าผมวิ่งเข้าไป ‎ควักลูกตาปลอมออกจากเบ้า
‎แล้ววิ่งหนี
‎ผิดแล้ว
‎คุณจะเข้าไปควักลูกตาปลอมของคนอื่น ‎แบบนั้นไม่ได้
‎เพราะอะไรรู้ไหม
‎เพราะถ้าคุณควักผิดข้าง
‎ถ้าคุณควักผิดข้าง มันก็ไม่ใช่การล้อเล่นขำๆ แล้ว
‎คุณซวยแล้ว
‎อันที่จริง
‎เพราะงั้นแหละ เธอถึงเสียตาข้างนั้นไป
‎ที่คุณต้องทำ
‎ถ้าคุณอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น
‎คือตบท้ายทอย ไม่ต้องตบแรง
‎นั่นเด็กนะ อย่าทำร้ายเด็ก
‎แค่ให้แรงพอ...
‎ที่ลูกตาปลอมจะหลุดออกมา
‎ยิ่งอายุมากขึ้น ผมก็พบว่า ‎มีผู้หญิงจำนวนมากขึ้น ที่ไม่สบอารมณ์
‎เวลาคุณพูดเรื่องเด็กๆ
‎ไม่ได้หมายถึงมุกตลกเกี่ยวกับเด็กนะ
‎หมายถึงพวกผู้หญิงจะไม่สบอารมณ์ ‎เวลาเราคุยกันเรื่องเด็กๆ
‎เช่น ผมมีเพื่อนคนหนึ่งที่เธอเพิ่งรู้ตัว ‎ว่าเธอมีลูกไม่ได้...
‎องค์กรคุ้มครองเด็กบอกเธอมาแบบนั้น
‎นี่ รู้ไหมครับ
‎รู้ไหมครับว่าคนทั่วไปกินแมงมุมแปดตัว
‎เวลาที่ผมทำอาหารให้พวกเขา
‎ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกคุณจะรู้ไหม ‎ว่าข้อตั้งเป็นเท็จคืออะไร แต่ว่า
‎ผมมีแมวอยู่ตัวหนึ่ง
‎ผมคิดว่ามันคงเป็นแมวจรจัด ‎เพราะทุกครั้งที่มันออกไปข้างนอก
‎มันจะรีบวิ่งหายไป ฆ่าอะไรสักตัว
‎แล้วลากศพกลับมาวางไว้ที่เท้าผม
‎ผมต้องเจอเรื่องแบบนี้อยู่เป็นเดือน ‎สาบานเลยว่าผมกับแมว...
‎แข่งกันดุเดือดมาก
‎บอกตรงๆ ผมไม่ได้ชอบแมวด้วยซ้ำ
‎ผมชอบหมามากกว่า
‎ผมเคยเลี้ยงหมาพันธุ์เกรตเดน
‎รู้ใช่ไหมครับว่าเกรตเดนคืออะไร
‎หมวตัวใหญ่ ผอม สูง
‎มาร์มาดุ๊กก็พันธุ์เกรตเดน สกูบี้ดูก็ใช่
‎คนเรียกหมาพันธุ์นี้ว่า ‎"พันธุ์ทำใจสลาย"
‎เพราะหมาพันธุ์นี้อยู่ได้เต็มที่แปดปี
‎แต่ด้วยอาหาร การออกกำลังกาย ‎และการเอาใจใส่ที่เหมาะ
‎ผมลดลงมาได้เหลือสี่ปี
‎มันเป็นหมาที่ดีมาก
‎มันเป็นหมาประจำมหาวิทยาลัยที่ดีมาก
‎ดีมากจริงๆ
‎อ๋อ คิดว่าผมหมดมุกเกี่ยวกับสัตว์แล้วงั้นเหรอ ‎หึ บ้าบอ
‎ฟังให้ดี...
‎สมัยผมยังเป็นเด็กเล็กๆ
‎ผมเคยเลี้ยงเต่า
‎เต่าตัวเล็กนิดเดียว เลี้ยงไว้ในตู้ปลา
‎แล้วพอตอนฤดูร้อน ผมไปเข้าค่าย
‎ระหว่างที่ผมเข้าค่าย เต่าของผมก็ตาย
‎พอผมกลับมาถึงบ้าน พ่อโกหกผม
‎พ่อบอกว่า "แอนโธนี่ เต่าของลูกยังแข็งแรงดี
‎มันแค่ย้ายไปอยู่กับแม่ของลูกน่ะ"
‎ซึ่งผมก็เชื่อ
‎จนกระทั่งสองสามวันต่อมา ‎ผมเล่นขุดดินอยู่ที่สนามหลังบ้าน...
‎แล้วเจอศพแม่
‎เป็นวันที่แย่ที่สุดในชีวิตผมเลย ‎ผมรักเต่าตัวนั้นมาก
‎คืองี้นะครับทุกคน ผมรู้ครับ ผมรู้ ผมรู้
‎ว่าผมดูท่าทางเหมือนคนเข้มแข็ง เย็นชา
‎อันที่จริง
‎ครั้งเดียวในชีวิตที่ผมเคยร้องไห้ในที่สาธารณะ
‎คือในงานศพแม่ผม
‎ผมอาจเป็นคนที่เข้มแข็ง เย็นชา
‎แต่นั่นไม่ได้แปลว่าผมจะไม่ใช่
‎นักแสดงตีบทแตก
‎แม่ผมเป็นผู้หญิงที่ซึมเศร้า
‎แม่ผมเป็นผู้หญิงที่หดหู่ซึมเศร้า
‎แม่ผมเป็นผู้หญิงที่ซึมเศร้า
‎แม่สักข้อความว่า "ถ้าฉันประสบอุบัติเหตุ ‎กรุณาอย่ากู้ชีพฉัน"
‎ไว้บนตัวลูกๆ ทุกคน
‎งานศพแม่ผ่านมาได้สัก 10 หรือ 11 ปีแล้ว
‎ปีที่แล้ว
‎ผมให้คนขุดศพแม่ขึ้นมา
‎เพื่อสะสางข้อพิพาททางกฎหมาย ‎ระหว่างพี่น้องของผม
‎แต่กลายเป็นว่าผมเข้าใจผิด
‎มันผิดกฎหมาย
‎คุณจะทำ...
‎คุณทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่เลย
‎ป่านนี้แล้ว ผมน่าจะยอมรับได้แล้ว
‎ว่าพ่อแม่ผมเป็นคนมีเหตุมีผล
‎สมัยที่เลี้ยงดูผม
‎เว้นแต่จะมาเจอยาเสพติดในห้องนอนผม
‎เจอปุ๊บก็เมายาไปหลายวัน
‎ผมคิดว่าสิ่งที่ประหลาดที่สุดในครอบครัวผม
‎เรื่องเซ็กส์นี่แหละที่ประหลาด ในครอบครัวผม ‎ผมเป็นลูกคนโตในจำนวนห้าคน
‎ในบ้านหลังเล็ก
‎พ่อแม่ผมอยากมีเวลาส่วนตัว
‎พวกท่านจะพาลูกๆ มารวมกัน บอกว่า ‎"เด็กๆ ไปเล่นซ่อนหากันนะ"
‎แล้วพ่อกับแม่ก็จะล็อคห้องนอนอยู่ด้วยกัน ‎เป็นชั่วโมง
‎แหงล่ะ ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนั้น
‎เพราะผมแอบอยู่ในห้องนั้น
‎พ่อแม่ผมห่วงเรื่องเซ็กส์มาก
‎ผมคิดว่าช่วงเวลาที่น่าอายที่สุดในชีวิตของผม
‎คือตอนที่พ่อกับแม่จับได้ว่าผมแอบดู
‎หนังโป๊ฮาร์ดคอร์โซ่แส้กุญแจมือ...
‎ที่พ่อแม่ผมดูอยู่
‎และผมจะไม่มีวันลืม...
‎ไม่มีวันลืมครั้งแรกที่ผมมีเซ็กส์
‎เคยได้ยินเรื่องพวกนี้ไหมครับ
‎เรื่องที่ว่าเด็กๆ เสียความบริสุทธิ์ ‎ให้กับพี่เลี้ยงเด็กสุดแซ่บ
‎ผมนี่แหละพี่เลี้ยงเด็ก
‎จริงๆ แล้วผมจะใช้มุกเมื่อกี๊เป็นมุกเปิดงานก็ได้
‎ผมไม่ชอบการเหยียดเชื้อชาติ
‎ขอบคุณครับ
‎ผมไม่เข้าใจ
‎เกลียดกันทำไม
‎ทำไมถึงเลือกที่จะเกลียด
‎จะไปเกลียดคนทั้งกลุ่ม
‎แค่เพราะพฤติกรรมของพวกเขาทำไม
‎ผมไม่ได้รู้จักพวกคุณทุกคน
‎แต่ผมดูๆ แล้วก็ท่าทางเป็นพวกใจแคบ
‎ทุกวันนี้ แน่นอนว่าการเหยียดเชื้อชาติ...
‎เริ่มจะกลายเป็นปัญหาสำหรับประเทศนี้แล้ว
‎ผมไปค้นข้อมูลมา
‎ปรากฏว่าสมาชิกครอบครัวของผมคนหนึ่ง ‎เคยมีทาส
‎ผมไม่อยากเชื่อเลย
‎น้องชายผมเอง
‎ผมค้นข้อมูลให้มากขึ้น
‎ขุดให้ลึกขึ้น จนได้รู้เรื่องนี้
‎นี่เป็นข้อเท็จจริง
‎รู้ไหมครับว่าโลกทุกวันนี้มีทาส
‎จำนวนมากที่สุดในประวัติศาสตร์
‎โลกทุกวันนี้มีจำนวนทาส
‎มากกว่ายุคใดๆ ในประวัติศาสตร์
‎คิดว่างานที่คุณทำอยู่มันห่วยแล้วเหรอ
‎ลองนึกภาพ
‎ว่าต้องมานับจำนวนทาสสิ
‎ถ้ามุกนี้ยังไม่ขำอีก ‎ผมก็ไม่รู้จะสรรหาอะไรมาเล่นแล้ว
‎ผมไม่ได้กะจะลองมุกนะ ‎แค่จะอวดว่าตัวเองเจ๋ง
‎แน่นอน ผมไม่คิดว่าตัวผมเอง ‎เป็นพวกเหยียดเชื้อชาติ
‎แต่ผมโกรธ
‎เวลาที่คนบอกผมว่า ‎ผมไม่เข้าใจการเหยียดเชื้อชาติ
‎ผมเข้าใจการเหยียดเชื้อชาติพอตัว
‎ผมเคยโดนไอ้พวกหัวเกรียนรุมซ้อม
‎ซ้อมจนสภาพดูไม่ได้
‎ต้องนอนโรงพยาบาลเป็นสัปดาห์
‎ซึ่งมันเป็น...
‎การรับน้องที่รุนแรงจริงๆ
‎เอาล่ะ
‎เราชอบสนุกสนาน
‎แต่นี่จริงจังนะ เราต้องระมัดระวังให้มาก
‎ในการเล่นมุกเหน็บแนมเหยียดเชื้อชาติ
‎เมื่อคุณอยู่ระดับเดียวกับผม
‎ถ้าคุณเป็นตลกกากๆ คุณจะพูดอะไรก็ได้
‎นั่นแหละคือเสรีภาพของจริง
‎ไอ้พวกขี้แพ้นี่นะ บินลงมาจากยอดตึกยังได้
‎ถ้าคุณอยู่ระดับเดียวกับผม
‎คุณต้องมีความรับผิดชอบ
‎ครั้งหนึ่ง ผมเคยเล่นมุกเหน็บแนมเหยียดเชื้อชาติ ‎ออกโทรทัศน์
‎วันต่อมา ผมได้รับจดหมายจาก ‎คนที่เชิดชูคนผิดขาว
‎จากแจ็กสันวิลล์ รัฐฟลอริดา
‎หนาวสันหลังวาบเลย
‎เขาเริ่มชื่นชมผม
‎"ขอบคุณมาก แอนโธนี่
‎ขอบคุณที่ไม่ทำให้ชาติพันธุ์ผิวขาว ‎อันยิ่งใหญ่เสื่อมเสีย
‎ขอบคุณที่ทำเหมือนชาติพันธุ์อื่น ‎เป็นตัวตลก
‎ตามที่ควรจะเป็น
‎ผมจ่ายให้คุณได้ 100,000 ดอลลาร์
‎ถ้าคุณมาที่แจ็กสันวิลล์ ฟลอริดา ‎มาเปิดการแสดงส่วนตัวเพื่อผม
‎และเพื่อนผู้เชิดชูคนผิวขาวของผม"
‎ผมเขียนตอบกลับไปทันที
‎บอกว่า "ไม่มีทางหรอก
‎จุดยืนของฉันอยู่ตรงข้ามแกทุกอย่าง
‎ไอ้ยาจกซังกะบ๊วย"
‎คือผมคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์สมัยใหม่น่ะ
‎ผมพยายามอดทนอดกลั้น ‎ต่อทุกชาติพันธุ์
‎วัฒนธรรม ศาสนา
‎ไม่ค่อยอดทนกับศาสนาหรอก ‎แต่อีกสองอย่างน่ะใช่
‎แต่สภาพผมก็ไม่ได้สมบูรณ์ทุกวัน
‎บางครั้งผมก็พลาด
‎เช่น
‎ทุกๆ วัน...
‎ทุกๆ วันในลอสแองเจลิส ‎พื่อนบ้านเชื้อสายลาตินพยายามมาคุยกับผม
‎ผมไม่เข้าใจเลย
‎เก้าในสิบครั้ง ผมสุภาพใส่
‎ผมยิ้ม ผมพยักหน้า
‎แต่อีกวันที่เหลือ
‎หนึ่งวันนั้น ผมเหนื่อย
‎ผมเมาค้าง
‎ผมสูบกัญชามา
‎ซัดยาไปอีกหนึ่งกำมือ
‎สภาพผมไม่พร้อม
‎ผมตะคอกใส่เขา
‎ว่า "ฟังนะ ไอ้ห่า
‎ที่นี่อเมริกา
‎เราไม่ใช้ภาษามือโว้ย"
‎และนั่น...
‎นั่น...
‎คือมุกที่โคตรตลกของผม
‎คิดว่าผมจะล้อพวกลาตินล่ะสิ
‎ผมหักเลี้ยวซ้ายเลย
‎ไปล้อคนหูหนวกแทน...
‎โดยแทบไม่มีเหตุผล
‎ทุกคนครับ เรื่องแบบนี้ ‎ทำให้ผมมีความสุข
‎ในชีวิตผมมีไม่กี่อย่างหรอก
‎ที่ทำให้ผมมีความสุขได้เสมอ
‎สิ่งหนึ่ง
‎สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมมีความสุขได้เสมอ
‎ผมดีใจที่ได้เห็นสิ่งนี้
‎ผมชอบเวลาคู่สามีภรรยาสูงวัย
‎ผมชอบเวลาคู่รักสูงวัยตาย
‎ในเวลาไล่เลี่ยกัน
‎ชอบมาก
‎ผมตัดข่าวแบบนี้จากหน้าหนังสือพิมพ์ ‎ทุกครั้งที่เจอ
‎สำหรับผม ไม่มีอะไรจะโรแมนติกไปกว่า
‎การฆาตกรรมแล้วฆ่าตัวตายตามสุดคลาสสิก
‎จริงๆ นะ
‎อันที่จริง
‎ไหนๆ ก็พูดออกมาแล้ว
‎น่าจะพูดให้ชัดไปเลยว่า
‎ผมแค่ชอบการฆาตกรรมแล้วฆ่าตัวตายตาม
‎เพราะผมชอบ
‎อย่าเข้าใจผมผิดนะครับทุกคน ‎ผมชอบการฆ่าตัวตายทุกประเภท
‎แต่ฆาตกรรมแล้วฆ่าตัวตายตามนี่ชอบที่สุด
‎มีเพื่อนหลายคนเป็นห่วงผม
‎เพื่อนบอกว่า "แอนโธนี่ ‎ทำไมถึงเอาแต่คิดเรื่องฆ่าตัวตาย
‎นายมีทุกอย่างแล้วนี่"
‎ใช่
‎มีทุกอย่าง ยกเว้นการฆ่าตัวตาย ‎ที่ประสบความสำเร็จ
‎ผมคิดว่าผมหมกมุ่นอยู่กับการฆ่าตัวตาย ‎ตอนเรียนจบมหาวิทยาลัย
‎ตอนทำงานที่สายด่วนป้องกันคนฆ่าตัวตาย
‎แค่สองสามวัน
‎จริงๆ แค่วันครึ่ง เขาก็รีบไล่ผมออกแล้ว
‎บอกว่า "แอนโธนี่ เราคงต้องไล่คุณออก
‎ครึ่งหนึ่งของคนที่คุณคุยด้วย
‎ลงเอยด้วยการฆ่าตัวตาย"
‎ผมแย้งว่า "นี่ไม่ยุติธรรมเลย
‎พวกนั้นมันโทรผิดมาทั้งนั้น"
‎ที่ผมจะบอก...
‎ที่ผมจะบอก
‎ก็คือคุณต้องเชื่อมือผม
‎คุณควรเชื่อเวลาผมบอกว่า ‎ผมเข้าใจการฆ่าตัวตายดี
‎และการฆาตกรรมแล้วฆ่าตัวตายตาม ‎อับดับหนึ่งในใจด้วย
‎ไม่งั้นจะให้ผมไปทำอะไรแทนล่ะ
‎การุณยฆาตเหรอ ‎เอาไอ้วิธีของคนอ่อนแอนี่ไปไกลๆ
‎ล้อกันเล่นหรือไงวะ
‎วัยรุ่นฆ่าตัวตายเหรอ
‎วัยรุ่นฆ่าตัวตายเหรอ ไม่ล่ะ
‎เรียนมหาวิทยาลัยก็สำคัญนะ
‎ในใจผมมีแต่
‎ผมมีแต่ฆาตกรรมแล้วฆ่าตัวตายตามทั้งใจ ‎นี่แหละเจ๋งสุด
‎ท่าทางเหมือนไม่เชื่อที่ผมพูด
‎ไม่เป็นไร
‎ผมมืออาชีพพอ
‎ฟังนี่แล้วจะเชื่อเอง
‎คุณเพิ่งได้ข่าวว่าเพื่อนคุณที่ชื่อเจฟฟ์ ‎เพิ่งฆ่าตัวตาย
‎ในหัวคุณมีแต่ความเศร้าโศก
‎"ให้ตายสิ ฉันจะทำอะไรได้บ้างเพื่อช่วยเจฟฟ์ ‎เพื่อนของฉัน"
‎คุณได้ข่าวว่าเจฟฟ์ฆ่าเมียแล้วฆ่าตัวตายตาม
‎คุณคิดว่า
‎"โห เจฟฟ์นี่ไม่ใช่เล่นเลยนะ
‎แม่เจ้าโว้ย เจฟฟ์
‎ไม่ยักรู้ว่าว่าจะเป็นผู้ชายใจเพชรขนาดนี้
‎รู้งี้น่าจะนับถือเจฟฟ์ให้มากกว่านี้หน่อย ‎ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่
‎โจฟฟ์สุดยอดเลยโว้ย
‎ไม่ตามล้างตามเช็ดเรื่องที่ทำไว้ด้วย"
‎นั่น...
‎เป็นแค่เหตุผลข้อเดียว...
‎ว่าทำไมฆาตกรรมแล้วฆ่าตัวตายตาม ‎ถึงโคตรเจ๋ง
‎ฟังผมให้ดี
‎ฆาตกรรมแล้วฆ่าตัวตายตาม
‎ในทางปฏิบัติแล้วเป็นอาชญกรรมไร้เหยื่อ
‎พวกคุณ
‎คุณฆ่าภรรยาคุณได้
‎คุณฆ่าสามีคุณได้
‎แต่ต้องแต่งงานกันก่อนนะ ‎ไม่งั้นมันจะดูงี่เง่า แต่...
‎คุณฆ่าคู่สมรสคุณได้
‎ตราบเท่าที่คุณฆ่าตัวตายตามทันที
‎แบบนี้ กฎหมายก็ทำอะไรคุณไม่ได้
‎เจ๊ากันไป คุณอยู่เหนือกฎหมาย
‎ผู้ชมคืนนี้เป็นบ้าอะไรกันไปหมด
‎คุณจะบอกว่ายังมีบางคนในกลุ่มพวกคุณที่ยังกังขา
‎คุณจะบอกว่ายังมีบางคนในกลุ่มพวกคุณ ‎ที่ไม่เชื่อผม
‎ว่าฆาตกรรมแล้วฆ่าตัวตายตามน่ะสุดยอดอีกเหรอ
‎ก็ได้
‎งั้นลองนึกภาพตามแบบนี้นะ
‎คุณเดินไปตามถนน
‎มีคนวิ่งมาต่อยหน้าคุณ
‎คุณต้องไปแจ้งความ แหงอยู่แล้ว
‎แต่ถ้าคุณเดินไปตามถนน
‎แล้วมีคนวิ่งมาต่อยหน้าคุณ
‎แล้วถอยหลังหนึ่งก้าว
‎แล้วต่อยหน้าตัวเอง
‎"โชคดีนะครับคุณ"
‎ใช่ไหมล่ะ
‎คุณจะไม่เล่าเรื่องนั้นให้เพื่อนฟังด้วยซ้ำ
‎ฆาตกรรมแล้วฆ่าตัวตายตาม
‎เงียบ!
‎ฆาตกรรมแล้วฆ่าตัวตายตาม ‎คืออาชญากรรมไร้เหยื่อ
‎ตราบเท่าที่พวกคุณไม่ทิ้งลูกไว้
‎ต้องฆ่าลูกด้วย
‎ใช่เลย ผมใช้ไม้นี้เสมอ
‎เอาล่ะ
‎ผมจะพักเรื่องนี้ไว้เท่านี้ก่อน
‎แล้วถ้าใครยังลังเล ไม่เชื่อผมอยู่อีก
‎ก็ขอร้องล่ะ ขอเถอะ
‎มาให้ผมต่อยหน้าสักทีเหอะ
‎เมื่อไม่กี่เดือนก่อน
‎เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ผมพาเพื่อนคนหนึ่ง ‎ไปทำแท้ง
‎ตั้งใจฟังให้ดี ถ้าคิดจะไปทำเหมือนกัน
‎เรื่องนี้ยาว
‎แล้วก็จริงมาก
‎ผมพาเพื่อนคนหนึ่งไปทำแท้ง ไม่ต้องห่วง
‎ไม่ใช่ลูกผม
‎ไม่สำคัญ
‎ผมไม่รู้ว่าพวกคุณเคยทำแท้งกันไหม
‎หรือเคยช่วยพาใครไปทำแท้งไหม ‎หน้าที่ยิ่งใหญ่มากนะ
‎เป็นงานยากเลยล่ะ
‎ไม่ใช่งานง่ายๆ
‎ไม่ง่ายเลยสักนิด
‎อย่าเข้าใจผิด
‎ผมสนับสนุนสิทธิการทำแท้ง ‎แต่ยังไงก็เถอะ...
‎ตลอดทางที่ผมขับรถไปส่งเธอ ‎ผมเอาแต่คิดว่า "ให้ตายสิวะ
‎ต้องมีวิธีที่ดีกว่านี้สิ...
‎ที่จะหาเรื่องมาเล่า"
‎ใช่
‎ผมเพิ่งบอกว่าผมสนับสนุนสิทธิการทำแท้ง ‎แต่นั่นไม่ได้แปลว่าผมสนับสนุนการทำแท้ง
‎คุณยังมีทางเลือกอื่น
‎ถ้าคุณไม่อยากเก็บลูกไว้ ‎คุณจะคลอดลูกก็ได้นะ
‎แล้วเอาเด็กไปวางไว้หน้าสถานีดับเพลิง ‎ที่ไหนก็ได้ในประเทศนี้
‎เดี๋ยวพวกนั้นก็ขับรถทับให้เอง
‎จริงๆ นะ
‎จริงๆ
‎กฎหมายระบุไว้
‎เท่าที่ผมรู้ พวกนี้เป็นวีรบุรุษ ‎มาตั้งแต่ก่อน 9/11 แล้ว
‎มุกวงในสำหรับชาวนิวยอร์กอย่างพวกคุณ
‎เอาล่ะ...
‎เวลาที่คนฟังผมเล่าเรื่องนี้
‎ก็จะพูดเหมือนๆ กันหมด
‎"ว้าว แอนโธนี่ นายเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ
‎ลงทุนช่วยเพื่อนขนาดนี้ แอนโธนี่ ‎นายเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ"
‎ไอ้ฉิบหาย ไม่ใช่โว้ย
‎ผมไม่ใช่เพื่อนที่ดี
‎ผมเป็นเพื่อนที่โคตรดี
‎รู้ไหมว่าต่างกันยังไง
‎เพื่อนที่โคตรดีตื่นตอนหกโมงเช้า
‎เพื่อนที่โคตรดีขับรถไปบ้านคุณ
‎เพื่อนที่โคตรดีรับคุณขึ้นรถ ‎พาคุณไปทำแท้ง
‎เพื่อนที่ดี...
‎เพื่อนที่ดี แค่ช่วยดูแลลูก
‎ผมคิดเรื่องนี้เยอะมาก
‎คิดเยอะมากจริงๆ
‎และผมก็ยังไม่รู้ว่าถ้านั่นเป็นลูกผม
‎ผมจะกล่อมให้เธอเก็บเด็กไว้ไหม
‎ผมลองนึกถึงสิ่งที่คนชอบพูดกันว่า ‎"ถ้าเกิดว่าลูกคุณ
‎โตขึ้นมาเป็นศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ล่ะ"
‎ผมไม่ต้องการคู่แข่ง
‎คนถามผมว่า "รู้สึกยังไง
‎รู้สึกยังไงที่พาเพื่อนไปทำแท้ง"
‎รู้สึกเบื่อ
‎ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงคิดว่า ‎มันน่าจะสนุกและน่าตื่นเต้น...
‎แต่เชื่อเถอะ
‎ว่าคนเดียวที่ผิดหวังมากกว่าผมในวันนั้น
‎คือเด็กในท้อง โอเคนะ
‎โคตรน่าเบื่อเลย
‎ผมต้องไปนั่งคนเดียวอยู่สองชั่วโมงครึ่ง
‎ในห้องนั่งรอของคลินิกทำแท้ง ‎เบื่อจนไม่รู้จะเบื่อยังไง
‎ไม่รู้นะว่าพวกคุณเคยไปห้องนั่งรอ ‎ในคลินิกทำแท้งหรือเปล่า แต่ว่า
‎นิตยสารในนั้นโคตรห่วย
‎ในคลินิกมีแต่เด็กเต็มไปหมด
‎คือผมนึกว่าเป็นเด็ก
‎แต่จริงๆ แล้วเป็นผีเด็ก
‎ไม่เหมือนกันนะ
‎ประมาณนั้น
‎นั่นคือจุดที่ตลกที่สุดของเรื่อง
‎แต่เพิ่งเล่ามาครึ่งทางเอง
‎ผมอยู่ในห้องนั่งรอนานมาก
‎เบื่อสุดๆ
‎ผ่านไปสักพัก ผมก็เริ่มใจลอย
‎ผมเริ่มนึกถึงเพื่อน
‎และสิ่งที่เธอต้องเจอหลังประตูบานนั้น
‎แล้วทันใดนั้น
‎ผมก็ดึงสติกลับมาได้
‎ผมคิดว่า "แอนโธนี่
‎นายจะพูดอะไรกับเธอดี ‎ตอนที่เธอเดินออกมา
‎นายควรคิดหาคำพูดดีๆ ‎ควรเตรียมการไว้บ้าง"
‎ผมจะไม่โกหกคุณแล้วกัน ผมพลาดไปรอบหนึ่งแล้ว ‎ตอนที่เธอเดินเข้าห้องตรวจ
‎ผมไม่ได้คิดคำพูดดีๆ มา ‎ไม่ได้เตรียมการมาเลย
‎หมอขานชื่อเธอ
‎เธอยืนขึ้น
‎หันมามองผมเป็นครั้งสุดท้าย ‎ผมตกใจสุดขีด
‎ผมพูดแค่ว่า...
‎"อย่าให้รอดออกมานะ"
‎ไม่ได้ภูมิใจเลยนะครับ
‎ผมมองว่านั่นคือความล้มเหลวโดยสิ้นเชิง
‎ส่วนที่แย่ที่สุดคือเราชนกำปั้นกันด้วย ‎ตอนนี้ผมรู้แล้ว
‎ใช่ เธอมองผมเหมือนผมเป็นไอ้งี่เง่า แต่ว่า...
‎ยังมีหน้ามาตัดสินกันอีกเหรอ
‎แต่ตอนนี้ผมชักรู้สึกกดดันซะแล้ว
‎คิดหาคำพูดดีๆ มาพูดตอนเธอเดินออกมา
‎แต่ผมไม่เก่งเรื่องนี้เลย
‎ไม่ถนัดเลย
‎ไอ้การคิดหาคำพูดดีๆ มาบอกคน ‎ในยามที่เขาต้องการเนี่ย
‎ที่ใกล้เคียงที่สุดที่ผมคิดได้คือ
‎"เฮ้ย ผอมลงหรือเปล่าเนี่ย"
‎ผมรู้
‎ฟังนะ อันนั้นผมก็ไม่ได้ภูมิใจเหมือนกัน
‎ไม่มีประโยชน์เลย
‎ผมพูดคำนั้นใส่เพื่อนไม่ได้ ‎ไม่มีประโยชน์เลย
‎ประโยชน์มีอย่างเดียวคือมันทำให้ผมขำ
‎ตอนนั้นเองที่ผมรู้ตัว...
‎ว่าผมหลุดหัวเราะ...
‎ในห้องนั่งรอ...
‎ของคลินิกทำแท้ง
‎ผมห้ามตัวเอง หยุดหัวเราะ ‎แล้วเงยหน้าขึ้นมอง
‎เห็นคู่รักที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามผม
‎ฝ่ายชายมองเหยียดมา ‎เหมือนอยากท้าต่อยกับผม
‎ส่วนฝ่ายหญิงโน้มตัวมาข้างหน้า บอกว่า
‎'อ้าว แอนโธนี่ แฟนตัวยงเลยล่ะ"
‎ซึ่งผมซึ้งใจมากนะ ‎จะบอกผมเวลาไหนก็ดีใจทั้งนั้น
‎มาบอกตอนท้องกี่เดือนก็ดีใจ
‎ไม่กี่นาทีต่อมา พยาบาลคนหนึ่งเดินออกมา
‎เดินตรงมาหาผม
‎ยื่นกระดาษให้ผม แล้วบอกว่า "นี่
‎คุณพาเจสสิก้ามาทำแท้งใช่ไหมคะ"
‎ณ ตอนนั้น ผมเบื่อมาก
‎ผมลุกลี้ลุกลนยืนขึ้น ‎แล้วร้องว่า
‎"เดี๋ยวนะ! ไม่ใช่มาทำอัลตราซาวด์เหรอ"
‎แล้วผมก็หัวเราะไปสักพัก
‎คือ
‎หัวเราะท้องแข็งเลยล่ะ
‎ถ้าสงสัยว่าพยาบาลทำหน้ายังไง ‎ไม่ต้องห่วง เธอเป็นมืออาชีพ
‎ไม่หัวเราะเลยสักนิด
‎ผมเลยมีเวลาอีกนิดหน่อย ‎ในห้องนั่งรอ
‎ในที่สุดผมก็คิดออก "แอนโธนี่
‎นายมันคนเหี้ย
‎นายไม่มีทางคิดหาคำพูดดีๆ ‎มาปลอบเพื่อนได้หรอก
‎ทำไมไม่หาของขวัญให้แทนล่ะ
‎หาของขวัญเพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้น
‎นายจะได้ไม่ต้องพูดอะไร"
‎แต่จะเอาอะไร
‎ให้คนที่เพิ่งทำแท้งมาล่ะ
‎ผมไม่รู้เลย
‎ก็เลยเสิร์ชกูเกิล
‎ลองเสิร์จดูได้นะ
‎ได้ผลด้วย
‎เว็บไซต์หนึ่งเด้งขึ้นมา
‎และผมดีใจมากที่ผมลองเสิร์ชดู ‎ช่วยผมได้จริงๆ
‎เพราะอย่างแรกที่ผมคิดจะซื้อ
‎คือเหรียญที่ระลึก ซึ่งไม่มีขาย
‎นั่นแหละ
‎สรุปว่าไม่มีใครเขาทำเหรียญที่ระลึก
‎ผมคงมโนไปเอง
‎อย่างที่สองที่คิดจะซื้อ
‎ดอกไม้
‎ดอกไม้ดีเสมอ ใช่ไหมล่ะ
‎ไม่ เว็บนี้บอกว่าไม่ใช่
‎เว็บนี้บอกว่า "อย่าให้ดอกไม้
‎ดอกไม้สื่อถึงความโรแมนติก
‎และเธอต้องถือดอกไม้นั่นกลับบ้าน ‎เอาใส่แจกัน
‎วันนี้อย่าให้เธอต้องทำอะไรแบบนั้นเลย"
‎เว็บนี้บอกว่า
‎ดอกไม้เป็นของขวัญที่แย่ที่สุด ‎ที่คุณจะมอบให้ใครได้
‎หลังจากที่คนๆ นั้นทำแท้ง
‎วันนั้นผมทำตามคำแนะนำที่ว่า
‎แต่ก็ยังไม่เชื่อนะ
‎ผมคิดว่าเราน่าจะเห็นตรงกัน ‎ว่าของขวัญที่แย่ที่สุดที่เราจะให้
‎คนที่เพิ่งทำแท้งมาได้นั้น
‎คือกล่องโฟมใส่อาหารกลับบ้าน
‎มีอะไรที่แย่กว่านี้อีกไหม ‎ถ้ามีจะได้แก้มุก
‎คำตอบคือ "กล่องใส่กลับบ้าน"
‎ให้ไปคงไม่เหมาะ
‎นั่นคงเหมือนโดนน้ำเย็นราด
‎ในวันทำแท้ง ไม่ล่ะ
‎ตามที่เว็บไซต์นี้บอก มีของขวัญแค่อย่างเดียว
‎ของขวัญอย่างเดียวเท่านั้นที่เหมาะสม
‎หลังจากที่คนทำแท้งมา
‎คือพืชอวบน้ำ
‎รู้หรือเปล่าว่าพืชอวบน้ำคืออะไร
‎เพราะผมเองก็ต้องเสิร์จกูเกิลดูเหมือนกัน
‎ถ้าเผื่อใครไม่รู้ พืชอวบน้ำคือพืชทะเลทราย
‎คล้ายๆ กระบองเพชร ‎เป็นพืชที่ไม่จำเป็นต้องรดน้ำ
‎เป็นพืชที่รับสารอาหารจากอาการ ‎จงหาพืชอวบน้ำให้เธอ
‎ผมตอบว่า "ไม่มีทาง"
‎ผมไม่มีวันทำแบบนั้นกับเจสสิก้า เพื่อนผม
‎ผมไม่มีทาง "เออ เอานี่ไปนะ เจสสิก้า
‎นี่คือของเธอไม่ต้องจัดดูแลอะไรทั้งนั้น"
‎ผมไม่มีทางทำแบบนั้น ‎คิดว่าผมไม่มีหัวใจหรือไง
‎ผมจึงไม่ได้ให้อะไรเธอเลย
‎เธอเดินออกมาจากห้องหลังประตูนั่น
‎ผมไม่ได้ให้อะไรเธอ ‎ไม่ได้พูดอะไร
‎แค่ยืนขึ้น
‎กอดเธอ
‎ประคองเธอไปที่รถ ขับไปส่งเธอที่บ้าน
‎นั่งข้างเธอบนโซฟาในบ้านเธอ
‎โอบกอดเธอไว้ตอนที่เธอร้องไห้
‎วันนั้นผมเป็นเพื่อนที่โคตรดี
‎เพื่อนที่โคตรที่แม้แต่อีกหลายชั่วโมงต่อมา ‎หลังจากเธอหยุดร้องไห้
‎สงบลง และลืมเรื่องทั้งหมดไปตลอดกาล...
‎ผมก็ยังนั่งข้างเธอ
‎จดมุกทั้งหมดที่เล่ามานี้
‎เอาล่ะ
‎มาถึงส่วนโปรดของผม
‎คือปฏิกิริยาที่แตกต่างกันของผู้ชม ‎หลังจากฟังผมเล่าเรื่อง
‎ที่ผมพาเพื่อนไปทำแท้งยาว 15 นาที
‎เพื่อเป็นการจบการแสดง
‎บางคนหัวเราะ บางคนขนลุกขนพอง ‎บางคนก็ไม่พอใจ
‎แต่ความจริงก็คือ ทุกคนครับ
‎สำหรับผม นั่นไม่ต่างกันเลย
‎แต่ปฏิกิริยาที่ดีที่สุด ‎ปฏิกิริยาที่ผมชอบที่สุดที่ผมได้รับ
‎จากเรื่องนี้ คือเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน
‎ผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่แถวหลัง ‎ลุกขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจ
‎เธอตะโกนว่า "ขอโทษนะคะ
‎ขอโทษนะ แอนโธนี่
‎แต่เรื่องการทำแท้งนี่มันตลกตรงไหนกัน"
‎ผมตอบว่า "คุณครับ
‎ก็เพิ่งเล่าไปเมื่อกี๊ไง"
‎ขอบคุณมากครับทุกคน ‎พวกคุณสุดยอดมาก