NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Şimdi
en yakın arkadaşımın eşi dindar bir Hristiyan
ve hiç anlaşamıyoruz.
Geçen gün bağırmak için beni aradı.
Kocasına çok kötü örnek oluyormuşum
çünkü kocası ona hakaret etmiş.
"Ne?
Kaltak mı dedi?" dedim.
"Hayır Anthony.
K ile başlayan kelimeyi söylemedi." dedi.
"Ah-oh." dedim.
"Sana amcık mı dedi?"
"Hayır." dedi. Ben de dedim ki "O zaman benden duymamış."
Evet, bu, gelmiş geçmiş en iyi açılış şakası.
Çünkü beni daha önce duymamış olsanız bile
ki hiç sanmam...
O ilk şakayı duyunca şöyle dersiniz, "Anladım.
Adam müthiş biri."
Kız kardeşimin yeni bebeği oldu.
Kız kardeşim ilişkisini kurtarmak için bebek yaptı.
Ama onunla hâlâ konuşmuyorum.
Arkadaşlar, bu bitmek bilmeyecek.
Hayat bazen komik olabiliyor, değil mi? Şu an detaylarına giremem.
Ama bu haftanın başlarında
hayatımda aldığım en müthiş telefonu aldım.
Ve beş dakika sonra
bir telefon daha geldi
babamın hastanede olduğunu söyledi.
Ben de dedim ki "Evet, az önce duydum."
Bakın, size yanlış bir izlenim vermek istemem.
Babamdan nefret etmiyordum.
Babam kötü bir adam değildi.
Mesela hiçbir zaman,
asla ama asla
babamın anneme vurduğunu görmedim.
Yani adam hızlıydı ve hız...
Ve hız öğretilecek bir şey değil, hız içten gelir.
Ben 13 yaşındayken anneme
Parkinson teşhisi koyulduğunu hatırlıyorum
ve babam anında pes etti.
"Bununla uğraşamam. Böyle yaşayamam." dedi
ve arabasını hazırladı.
Yani 13 yaşında bir çocuk olarak
kollarımı sıvayıp şöyle demek zorunda kaldım, "Pekâlâ.
Sanırım babamla gidiyorum.
Annemin biraz yalnız kalması gerekiyor gibi."
Bence pek çok erkekte olduğu gibi
babamın penisini gördüğüm
o anı asla unutmayacağım.
Şöyle dedim, "Baba,
bana böyle mesajlar atma."
Çocukken ailem sık sık yer değiştirirdi.
Ama şimdi hepsi acayip şişman.
Ailemin ne kadar...
Ailemin ne kadar manyak olduğunu anlamanız için şunu diyeyim,
ailemdeki en şerefsiz kişi ben değilim.
Bir kuzenim var.
Herkes bu kuzenimden nefret eder, kendi ailem bu kuzenimden nefret eder.
Ve sonra birkaç yıl sonra
kuzenim bir attan düşüp
boynunu kırdı.
Hepimiz bu olaya Süpermen olayı adını taktık.
Çünkü o at tam bir kahraman.
Ben lisedeyken lisemde kör bir hademe çalışıyordu.
Yüzde yüz, tamamen kör.
Ve diğer tüm çocuklar adamın aşırı mastürbasyon
yapmaktan kör kaldığıyla ilgili şakalar yapardı.
Ve o zaman buna inanmıştım.
Daha bir çocuktum, kafam pek basmıyordu.
Büyüyünce, akıllandıkça bunun sadece bir kocakarı masalı olduğunu fark ettim.
Amaçları da adamın
neden sürekli mastürbasyon yaptığını açıklamaktı.
İyi arkadaşlarımdan biri narkoleptik.
Narkoleptik. Çok deli bir şey.
Sohbet ediyoruz, her şey tamamen normal.
Sonra bir bakmışım sevişiyorum.
Bu şakayı herkes anladı mı?
Son şakayı anlamadıysanız merak etmeyin.
Sonraki de tıpkı öyle.
Sadece aptal hâli.
Liseden eski bir arkadaşım acilde
doktor olarak çalışıyor.
Bir keresinde işinin yüzde 25'inin
insanların götünden tuhaf nesneler çıkarmak olduğunu söylemişti.
Artık pek konuşmuyoruz.
Ama onu sürekli görüyorum.
İki şakayı da anlamadıysanız Netflix'i nasıl çözdünüz?
Los Angeles'ta yaşıyorum.
Siz anca rüyanızda görürsünüz.
Evimi seviyorum.
Komşularımı pek sevmiyorum.
Yehova'nın Şahitlerinden
üç farklı aileyle aynı sokakta yaşıyorum.
Ve onlara defalarca "Hayır, katiyen olmaz." desem de
hâlâ haftada iki kez gelip
şöyle diyorlar, "Anthony,
lütfen evlerimize taş atmayı bırak."
"Beni dininize çekmeye çalışmayın."
Ve en kötü komşularım onlar değil.
Yan komşumdan birisi 90 yaşında,
Alzheimer hastası bir adam.
Ve her sabah
saat 9.00'da
kapımı çalıp karısını görüp görmediğimi soruyor.
Bu da
demek oluyor ki her sabah
saat 9.00'da
Alzheimer hastası 90 yaşındaki bir adama karısının bir süre önce
öldüğünü açıklamam gerektiği anlamına geliyor.
Taşınmayı düşündüm.
Sabahları kapımı açmamayı düşündüm
ama açıkçası
adamın
yüzündeki gülümsemeyi görmek buna değiyor.
Evet, bu şaka nedense seyircilerin hoşuna gidiyor.
Büyükannem şu an demans hastası.
Kim olduğunu unutuyor,
evden çıkıp saatlerce kayboluyor.
Bu da bir sorun.
Ben de şöyle yaptım,
kadının boynuna bir çan bağladım.
İnsanlık dışı duruyor, tabii.
Ama sorun çözüldü.
Yani o çan
gerçekten ağır.
Şu an gülmüyorsanız
sorun hayal gücünüzde.
Çanların ne kadar büyük olabileceğini bilmiyorsanız bana kızmayın.
Hatırlarım, büyükbabam öldükten birkaç hafta sonra
Babam dev bir vintage porno
koleksiyonu buldu.
Açıkçası utanç verici sayıda
vintage porno buldu.
Ben de suçu büyükbabama attım.
Büyükbabam birkaç sene önce öldü.
Ama krallar gibi öldü.
Kimse üzülmedi bile.
Büyükbabam olabilecek en iyi şekilde ölmüş olmalı.
Büyükbabam bir hamakta, Havai'de bir sahilde
güneş batarken öldü.
Ben de böyle ölmek istiyorum.
Gırtlaklanarak ölmek.
Eğlenceli duruyor.
Bazen...
Bazen merak ediyorum, birisini öldürebilir miyim?
Bir insanın canını almak içimde var mı yani?
Sonra hatırlıyorum,
"Tabii ya, Debbie.
Debbie'yi nasıl unutursun?"
O özel biriydi.
Özel demişken
birkaç hafta önce doktora gittim,
özel olduğumu öğrendim.
Doktora gidip kan testi yaptırdım.
Sonuçlarım geldi.
Doktor kan grubumun
sıfır negatif olduğunu söyledi.
Bu ne demek, biliyor musunuz?
En iyisiyim demek, amına koyayım.
Evrensel vericiyim, demek.
Dünyadaki herkese kan verebileceğim, demek
tabii onlar da AIDS olmak kaydıyla.
Şunu söylemekten korkmuyorum,
dünyadaki az çok her dinden
nefret ediyorum.
Tekrar edeyim.
Dünyadaki az çok her dinden
nefret ediyorum.
Hristiyan Bilim diye
bir din olduğunu biliyor muydunuz?
Bu dinde
kendi çocukları hasta ve ölümün eşiğinde olsalar bile
ve çocukların hayatlarını kurtarmak için tek gereken şey biraz ilaç olsa bile
inançları o insanlara çocuklarına o ilacı vermelerini yasaklıyor.
İyi olan tek din işte bu.
"Diş fırçası koyabileceğim bir bardak getirin." dedim.
Tamam, dinleyin,
şakalar iyi hoş.
Şu an birkaç dakika şakaya ara verip benim için önemli olan bir konudan
bahsetmek istiyorum.
Ve stand-up komedyenlerinin komediden şaşmayıp
başka konulara girmemesini söyleyen bir sürü insan olduğunu
ifade ederek başlayacağım.
Buna katılmıyorum.
Bence stand-up komedisi hep komik olmak zorunda değil.
Stand-up komedisi hep eğlendirmek zorunda değil.
Stand-up bazen baştakilere doğruyu anlatmaktır.
Stand-up bazen
genel kanı olmamasına rağmen
dünyadaki yanlışları göstermektir.
Bu yüzden lütfen
beni maruz görün.
Şu an Amerika'da dönen tüm korkunç şeylerin yanında
ve neden bahsettiğimi çok iyi biliyorsunuz, amına koyayım.
Şu an ülkede dönen tüm korkunç şeylerin yanında
beni en sinir eden nokta yaşayan korkunç şeyleri görüp de
hâlâ küçük sebeplerden
deliye dönen insanları görmek.
Günümüz Amerika'sında bana en çok dokunan şey
insanların korkunç şeyleri görüp
buna rağmen önemi olmayan konulara aşırı tepki vermesi.
Mesela...
...hiç kucağınızdan bebek düşürdünüz mü?
Ha sikeyim, insanlar aşırı tepki veriyor.
Günümüzde Amerika'da bebek düşürdüğünüzde
yemin ederim, bebek daha yere düşmeden insanların tepesi atıyor.
Ve bu, önemli bir mesele değil.
Nereden mi biliyorum?
Çünkü ben sürekli düşürürüm.
Hatta
bir bebeği sonuna kadar kucağımda
tutmamışımdır.
Şöyle diyebilirsiniz, "Anthony,
bir bebeği nasıl düşürebilirsin?"
Hiç kucağınıza bebek aldınız mı?
Nasıl düşürmezsin ki?
Çok kolaydır.
İki adımdan oluşur.
Belki daha da az.
Anthony'ye şunu sorarsanız
"Neden kucağına bir bebek veriyorlar ki?"
cevap basit.
İhmalkârlık.
Bayılıyorum.
Bu benim hobim.
Tek kötü yanı,
benim açımdan tek kötü yanı
yaşadığınız utanç.
Bebeğini düşürdüğünüz insan sizi utandırmaya çalışır.
Neredeyse her zaman kaza süsü vermeme rağmen.
Bu yüzden müthiştir. Hiç denediniz mi?
Hiç bir bebeği düşürüp
kimse sizi görmeden hemen yerden aldınız mı?
Şakam yok,
dünyadaki en iyi histir.
Kimsenin bir haberi olmadan bebeği geri verirsiniz.
Özellikle de
bebeğin haberi olmadan.
Daha geçtiğimiz hafta sonu oldu.
Bir partideydim.
Arkadaşlarımdan biri gelip "Anthony, tuvalete gitmeliyim.
Bebeğimi alır mısın?" dedi.
Ve gerçeği söyledim.
Her zaman yüzde yüz dürüstümdür.
Şöyle dedim, "Tabii,
biraz tutarım."
Bebeği 30, 45 saniye kucağımda tuttum, kişisel rekorum.
Bebeği düşürdüm.
Kimse beni görmeden hemen yerden aldım.
Ve az daha yakalanıyordum da.
Üç kat merdiven inmem gerekti.
Dürüst olacağım, bu ülkede hukuk sisteminin
nasıl yürüdüğünü pek anlamıyorum.
Bence adil değil,
boş yere kafa karıştırıcı.
Örneğin,
yan komşumun çocuklarından biri kendi arsalarındaki ağaca tırmanıyor.
Ağaçtan
benim çitime düşüyor.
Bana söylenilene göre çocuğun bana ait olan yarısını elimde
tutmak için avukat tutmalıymışım.
Bunun neresi adil?
Ve tahnit masrafımı kim karşılayacak?
İki yaşında bir yeğenim var.
İki yaşında,
şimdiden 27 kez hastaneye gitti.
Yerden aldığı madeni paraları yediği için.
Bu ne amına koyayım?
Açıkçası
yere ne kadar para atsam yetmiyor gibi.
Şimdi aklınızı başınızdan alacağım.
Aklınızı acayip bir şekilde başınızdan alacağım, hazır mısınız?
Çocukları sevmem.
Dokuz yaşında bir kız var.
Dokuz yaşında minik bir kız.
Mahallemde yaşayan dokuz yaşında minik bir kız var
ve cam gözü var.
Ödümü bokuma karıştırıyor.
Beni tam anlamıyla dehşete düşürüyor.
Beni her gördüğünde
etrafta kovalıyor.
Gözünü geri alana kadar. Çok kötü.
Bu, sizin için komik bir şaka. Sebebini açıklayayım.
İnanılmaz bir değeri var.
Tek seferde iki kez güldürüyor.
Söylediğim şeye güldünüz
ki çok komikti.
Bir de beni çocuğun camdan gözünü çalarken düşünüp
ikinci kez güldünüz.
Çoğu insan bunu hayal ederken
koşup gözü kızın kafasından çekip
uzaklaştığımı düşünür
Yanlış.
Birisinin camdan gözünü çıkarmak istemezsiniz.
Neden mi?
Çünkü tahmininiz ya yanlış çıkarsa?
Tahmininiz yanlış çıkarsa iş komik bir şaka olmaktan çıkar.
Başınız derde girer.
Hatta
kız gözünü bu şekilde kaybetti.
Kendinizi bu durumda
bulursanız şunu yapmak istersiniz.
Kafasının arkasına vurun, sertçe değil.
O bir çocuk, canını yakmak istemezsiniz.
O güzel cam gözü
alacak sertlikte.
Yaşım ilerledikçe çocuk konusunu açtığımda
kadınlar daha da üzülüyor.
Çocuklar hakkında şaka yapmaktan bahsetmiyorum
Çocuk konusu açıldığında üzülüyorlar, diyorum.
Mesela bir arkadaşım çocuk sahibi olamayacağını öğrendi,
tabii Çocuk Koruma Hizmetlerine göre.
Şunu biliyor musunuz?
Biliyor musunuz, ortalama bir kişi dokuz örümcek yiyormuş,
yemeği ben yapınca.
Yanlış öncül nedir, biliyor musunuz, bilmem ama
bir kedim var.
Galiba bir sokak kedisi çünkü ne zaman dışarı çıksa
hemen koşup bir şey öldürüyor,
geri sürükleyip ayağımın ucuna bırakıyor.
Bu kedi bir aydır bende ve size yemin ederim,
çok çekişmeli bir rekabet dönüyor.
Açıkçası kedileri sevmem bile.
Daha çok köpekleri severim.
Eskiden Danua'm vardı.
Danua nedir, biliyor musunuz?
Büyük, uzun, zayıf köpeklerden bir tanesi.
Marmaduke, Danua cinsiydi, Scooby-Doo da.
Danualara "kalp kıran cins" diyorlar
çünkü normalde sadece sekiz yıl yaşıyorlar
ama doğru beslenme, egzersiz ve özenle
bu rakamı dörde düşürdüm.
Harikaydı.
Tam bir üniversite köpeğiydi.
Gerçekten öyleydi.
Bir hayvan şakası daha yapamam mı, siktir git.
Şunu dinleyin...
Küçük bir çocukken
evcil bir kaplumbağam vardı.
Minik bir kaplumbağaydı, akvaryumda besledim.
Sonra bir yaz kampa gittim.
Ben kamptayken kaplumbağa öldü.
Eve döndüğümde babam bana yalan attı.
"Anthony, kaplumbağan yaşıyor ve sağlıklı,
sadece annenle yaşamaya gitti." dedi.
Ben de buna inandım.
Ta ki birkaç gün sonra arka bahçeyi kazarken
annemin cesedini bulana kadar.
Hayatımın en kötü günüydü. O kaplumbağaya bayılırdım.
Dinleyin, bakın arkadaşlar. Biliyorum, sert,
soğuk kanlı bir orospu çocuğu gibi görünüyorum.
İşin aslı
hayatımda insanların önünde ağladığım tek zaman
annemin cenazesiydi.
Sert, soğuk kanlı bir orospu çocuğu olabilirim
ama bu harika bir oyuncu
olmadığım anlamına gelmiyor.
Annem üzgün bir kadındı.
Annem çok üzgün bir kadındı.
Annem o kadar üzgündü ki
"Kaza durumunda lütfen hayata döndürmeyin" cümlesini dövme yaptırmıştı.
Tüm çocuklarının vücuduna.
Annemin cenazesinin üzerinden on, 11 yıl geçti.
Geçen sene
mezarını açtırdım.
Kardeşlerimle yaşadığım hukuki bir anlaşmazlığı çözmek için.
Meğerse haksızmışım.
Bunu yapmak yasakmış.
Bunu öylece...
Bunu öylece yapamıyormuşsunuz. Hayır.
Şu noktada itiraf etmeliyim,
anne, babam beni büyütürken aslında gayet makul insanlardı
Ta ki odamda uyuşturucu bulana kadar.
Sonra günlerce kafaları iyiydi.
Bence ailemdeki en tuhaf şey...
Ailem seks konusunda tuhaftı, minik bir evde yaşayan beş çocuğun
en büyüğü bendim.
Anne, babam yalnız kalmak istediğinde
bizi bir araya toplar "Çocuklar, gidip saklambaç oynayın." derdi.
Ve yatak odalarının kapısını bir saat kilitlerlerdi.
Tabii içeride ne olacağını ben hep bilirdim. Sonuçta
ben onların odasına saklanırdım.
Anne, babam seks konusunda tuhaf.
Bence hayatım boyunca en çok utandığım an
anne, babamın beni sert, efendi, köle ilişkili porno
izlerken yakaladığı andı...
İkisinin arkasından izlerken.
Ve seviştiğim...
Seviştiğim ilk anı asla unutmayacağım.
bekaretlerini seksi bakıcılarına
kaybeden çocukların hikâyelerini duyarsınız ya.
Ben işte o bakıcıydım.
Evet, istesem bununla başlayabilirdim.
Irkçılığı sevmiyorum.
Teşekkürler.
Anlamıyorum.
Neden nefret edersin?
Neden nefret etmeyi seçersin?
Neden bir grup insandan nefret etmeyi seçersin ki?
Sırf birebir aynı davranıyorlar diye?
Sizi bilmiyorum
ama bana çok dar görüşlü geliyor.
Şimdi ırkçılık tabii ki
bu ülkede bir sorun olmaya başlıyor.
Bir araştırma yapıyordum.
Aile üyelerimden birinin eskiden kölesinin olduğunu öğrendim.
İnanamadım.
Kendi kardeşimin.
Daha da fazla araştırma yaptım.
Bu şakanın daha da derinine inip şunu buldum.
Bu bir gerçek.
Dünyada tarihin diğer anlarına göre günümüzde daha fazla
köle olduğunu biliyor muydunuz?
Günümüzdeki köle sayısı tarihin
diğer tüm dönemlerine göre daha fazla.
İşinizin kötü olduğunu mu düşünüyorsunuz?
O zaman bir de
köle saymayı düşünün.
Buna gülmüyorsanız size ne diyeceğimi bilmiyorum, amına koyayım.
Bu şakayı denemiyorum, hava atıyorum.
Kendimi tabii ki ırkçı birisi olarak görmüyorum
ama insanlar bana
ırkçılığı anlayamayacağımı söyleyince sinirleniyorum.
Irkçılığı gayet iyi anlıyorum.
Bir keresinde bir grup ırkçı beyaz bana dayak attı.
Hem de fena dayak attılar.
Bir hafta hastanede kaldım.
Yani çok
vahşi bir kabul töreniydi.
Şimdi
eğlenmeyi severiz.
Ama tüm ciddiyetimle söyleyeyim, benim seviyeme çıktığınızda
ironik ırkçı şakalar yaparken
çok dikkatli olmanız gerek.
Kötü bir komedyenken dilediğinizi söyleyebilirsiniz.
Gerçek özgürlük budur.
O ezikleri görüyorsunuz, uçabiliyorlar.
Benim seviyeme çıktığınızda
bir sorumluluğunuz oluyor.
Bir keresinde televizyonda ırkçı bir şaka yaptım.
Sonraki gün Jacksonville, Florida'dan beyaz ırk üstünlüğünü savunan birinden
bir hayran mektubu aldım.
Tüyler ürpertici.
Beni övmeye başladı.
"Çok teşekkürler Anthony.
Büyük beyaz ırkını karalamadığın için teşekkürler.
Olması gerektiği gibi diğer tüm ırklarla dalga geçtiğin için teşekkürler.
Ve sana 100.000 dolar versem
Jacksonville, Florida'ya gelip bana ve beyaz ırkı üstünlüğü savunucusu
arkadaşlarıma özel gösteri yapar mısın?" dedi.
Ona derhâl bir cevap yazdım.
Ve dedim ki "Katiyen olmaz.
Savunduğum her bir değere ters düşünüyorsun
seni pinti, orospu çocuğu."
Bakın kendimi modern birisi olarak görüyorum.
Tüm farklı ırklara, kültürlere, dinlere karşı
hoşgörülü olmaya çalışıyorum.
Dinlere karşı pek olmuyorum ama diğer ikisine kesin oluyorum.
Ama kötü anlarım da oluyor
Bazen hatalar yapıyorum.
Mesela
her bir gün...
Los Angeles'ta her bir gün Latin komşum benimle konuşmaya çalışıyor.
Bir bok anlamıyorum.
On keresinden dokuzunda kibar davranıyorum.
Gülümseyip başımla onaylıyorum
ama geçen gün...
Geçen gün yorgundum,
akşamdan kalmıştım,
biraz ot içmiştim,
bir avuç hap almıştım...
...ve pek iyi bir hâlde değildim.
Ve tepem atıverdi.
Dedim ki "Göt herif.
Burası Amerika.
Ben işaret dili bilmiyorum."
İşte bu...
Bu...
Benden size komik bir şaka.
Latinlerle dalga geçeceğimi sanıyorsunuz, yüz seksen derece dönüyorum.
Sağırların ağzına sıçıyorum...
...neredeyse hiçbir sebep yokken.
Arkadaşlar, bu tarz şeyler beni hep mutlu ediyor.
Hayatta beni hep mutlu eden
fazla bir şey yoktur.
Beni hep...
Beni hep mutlu eden bir şey var.
Şunu görmeye bayılırım.
Yaşlı, evli çiftler...
Yaşlı, evli çiftlerin birbirlerine çok yakın
ölmesine bayılıyorum.
Buna bayılıyorum.
Bunu gazetede her gördüğümde kesip alırım.
Bana göre dünyanın en romantik şeyi
katilin intihar ettiği eski usul cinayettir.
Doğru.
Hatta...
...bunu dışımdan söylediğime göre
şunu söylemem daha doğru olabilir,
katilin intihar ettiği cinayetlere bayılıyorum.
Çünkü bayılıyorum.
Beni yanlış anlamayın, tüm intiharları severim.
Ama katilin intihar ettikleri favorimdir.
Benim için endişelenen dostlarım var.
"Anthony, intiharla neden böyle ilgilisin, her şeyin var." diyorlar. Evet.
Başarılı bir intihar girişimi hariç.
Bence intihara olan ilgim üniversiteden hemen sonra başladı.
İntihar hattında çalışırken.
Sadece birkaç günlüğüne.
Aslında bir buçuk gün, beni hemen gönderdiler.
"Anthony, seni göndermeliyiz.
Konuştuğun insanların yarısı
intihar etti." dediler.
"Bana haksızlık ediyorsunuz.
Arayanların çoğu yanlış numaraydı." dedim.
Anlatmak istediğim nokta...
Anlatmak istediğim nokta şu.
Hepiniz bana güvenmelisiniz.
İntihardan anladığımı ve katilin intihar ettiği cinayetin
bir numara olduğuna inanmalısınız.
Çünkü başka ne var ki?
Doktor elinden intihar mı? Bu zayıf saçmalığı çıkarın buradan.
Taşak mı geçiyorsunuz?
Genç intiharı mı?
Genç intiharı mı? Hayır.
Üniversite önemlidir.
Benim olayım...
Benim olayım katilin intihar ettiği cinayetler, en iyisidir.
Bana inanmıyor gibisiniz.
Olsun.
Ben profesyonelim.
Sizi ikna edişimi izleyin.
Arkadaşınız Jeff'in intihar ettiğini duyuyorsunuz.
Üzüntüden başka bir şey düşünemiyorsunuz.
"Tanrım, arkadaşım Jeff'i kurtarmak için ne yapabilirdim?"
Arkadaşınız Jeff'in önce karısını sonra kendini öldürdüğünü duyuyorsunuz.
Şöyle düşünüyorsunuz.
"Vay anasını, Jeff'in şakası yokmuş, ha?
Ha siktir be Jeff.
Herifin içinde olduğunu bilmiyordum.
Geçmişte Jeff'e daha çok saygı duymalıydım.
Jeff patrondu.
O boku temizlemeyecekti."
Katilin
intihar ettiği cinayetlerin
müthiş olmasının sebeplerinden biri bu.
Millet, beni dinleyin,
katilin intihar ettiği cinayet
düşününce kurbanı olmayan bir suçtur.
Karınızı...
Karınızı öldürmekte serbestsiniz.
Kocanızı öldürmekte serbestsiniz.
Evli olmalısınız yoksa kafayı yemiş biri gibi görünürsünüz ama...
Eşinizi öldürmekte serbestsiniz.
Ta ki hemen sonrasında kendinizi öldürdüğünüz sürece.
O zaman bir şey yapamıyorlar, ödeşiyorsunuz, kanunların üzerindesiniz.
Bugün bu seyircinin neyi var, amına koyayım?
Aranızda hâlâ şüphe duyan birilerinin olduğunu mu söylüyorsunuz?
Burada katilin intihar ettiği cinayetlerin manyak bir şey
olduğuna hâlâ inanmayanların olduğunu mu söylüyorsunuz?
Peki.
O hâlde şöyle düşünün.
Sokakta yürüyorsunuz.
Birisi gelip suratınıza yumruk atıyor,
kesinlikle şikâyetçi olursunuz.
Ama sokakta yürürken,
birisi gelip suratınıza yumruk atar,
geri çekilir
ve kendi suratına yumruk atarsa.
"İyi günler efendim."
Değil mi?
Bunu arkadaşlarınıza bile anlatmazsınız.
Katilin intihar ettiği cinayet...
Kesin sesinizi!
Katilin intihar ettiği cinayetler geride çocuk
bırakmadığınız sürece kurbanın olmadığı suçlardır.
Onları da öldürmek lazım.
Aynen öyle. Başından beri buraya gelecektim.
Şimdi
size şununla veda edeceğim.
Ve bu akşam benim hakkımda bir şekilde kararsız kaldıysanız
lütfen arkadaşlar, lütfen
kafanızı netleştirmeme izin verin, amına koyayım.
Birkaç ay önce...
Birkaç ay önce bir arkadaşımı kürtaj yaptırmaya götürdüm.
Bana katılacaksanız hemen katılın.
Bu çok uzun,
çok gerçek bir hikâye.
Arkadaşımı kürtaj yaptırmaya götürdüm, merak etmeyin,
benim bebeğim değildi,
önemli değildi.
Hiç yaptınız mı, bilmiyorum.
Veya birisinin kürtaj yaptırmasına yardım ettiniz mi, büyük bir iyiliktir.
Birine yapabileceğiniz büyük bir iyiliktir.
Kolay bir iyilik değildir,
hem de hiç kolay bir iyilik değildir.
Beni yanlış anlamayın, ben kürtaj hakkını sonuna kadar savunurum yine de
onu götürürken kendi kendime şöyle düşündüm, "Ha sıçayım.
Komedi malzemesi bulmanın
daha iyi bir yolu olmalı."
Ve evet,
evet, kürtaj hakkı savunucusuyum, dedim, bu, kürtajı savunduğum anlamına gelmez.
Başka seçenekleriniz var.
Bebeğinizi istemiyorsanız bebeği yine de doğurup
ülkedeki herhangi bir itfaiyenin önüne bırakabilirsiniz.
Onlar sizin yerinize ezer.
Doğru.
Yasalar böyle.
Bildiğim kadarıyla 11 Eylül'den önce kahramandılar.
Size komik, küçük bir New York şakası.
Şimdi...
Şimdi insanlar bu hikâyeyi benden dinleyince
hep aynı şeyi söylüyorlar.
"Vay be Anthony, sen iyi bir arkadaşsın.
Öyle birine yardım ediyorsun Anthony, iyi bir arkadaşsın."
Siktir git. Değilim.
İyi bir arkadaş değilim.
Ben harika bir arkadaşım.
Farkı biliyor musunuz?
Harika arkadaş sabah 6.00'da uyanır.
Harika arkadaş evine kadar gelir.
Harika arkadaş seni alıp kürtaj yaptırmaya götürür.
İyi arkadaşlar ise...
İyi arkadaşlar sadece çocuğuna bakar.
Şimdi bunu uzun uzadıya düşündüm.
Hem de bayağı bir.
Ve bebek benim olsaydı aldırmamaya ikna etmeye
çalışır mıydım, hâlâ bilmiyorum.
Hep kullandıkları cümleyi düşünüyorum, "Ya bebeğin
bir gün harika bir sanatçı olursa."
Böyle bir rekabete ihtiyacım yok.
İnsanlar bana "Arkadaşını...
"Arkadaşını kürtaja götürmek nasıldı?" diye soruyor.
Sıkıcıydı.
Neden eğlenceli ve heyecan verici olacağını düşündüysem...
Ama bana inanın,
o gün benden daha büyük hayal kırıklığı yaşayan tek kişi
bebekti, tamam mı?
Çok sıkıcıydı.
Tek başıma iki buçuk saat boyunca
kürtaj kliniği bekleme salonunda sıkıntıdan aklımı kaçırdım.
Daha önce kürtaj kliniği bekleme salonuna gittiniz mi, bilmiyorum ama
dergiler pek müthiş sayılmaz.
Tüm mekân nedense çocuk dolu.
Yani onları çocuk sandım.
Meğerse sadece hayaletlermiş.
Arada bir bakıma
fark var.
Evet, hikâyenin doruk noktası burası.
Ama ben daha yarısındayım.
Bekleme salonunda o kadar kaldım
ve o kadar çok sıkıldım ki
bir süre sonra zihnim dolaşmaya başladı
ve arkadaşımı ve o kapıların ardında
yaşadığı şeyi düşünmeye başladım.
Ve sonra neredeyse aniden
kendimi düşünmeye döndüm.
Sonra şöyle dedim, "Anthony,
oradan çıktığında ona ne diyeceksin?
Güzel bir şey söylemelisin, bir planın olmalı."
Çünkü açık konuşacağım, içeri girerken elime yüzüme bulaştırdım.
Güzel bir şey hazırlamamıştım, planım yoktu.
Doktor adını söyledi,
arkadaşım kalktı,
dönüp son kez bana baktı ve paniğe kapıldım.
Şöyle deyiverdim,
"Parçala onu."
Bununla gurur duymuyorum.
Bence tam bir başarısızlık abidesiydi.
Tartışmasız en kötü kısmı da yumruk tokuşturmaktı, artık bunun farkındayım.
Ve evet, bana götün tekiymişim gibi baktı ama...
o kim oluyor da yargılıyor?
Şimdi üzerimde baskı var.
Çıktığında söyleyecek güzel bir şey düşünüyorum.
Ama bunda iyi değilim.
Uzmanlık alanım bu değil.
İnsanlara ihtiyaç anlarında söyleyecek güzel şeyler bulmak değil.
Kafamda bulabildiğim en yakın seçenek şuydu,
"Hey, kilo mu verdin sen?"
Biliyorum.
Bakın, bununla da gurur duymuyorum, tamam mı?
Bu, işe yaramaz.
Arkadaşıma bunu diyemem, işe yaramaz.
Ama beni güldürdü.
Ve o anda fark ettim ki
kürtaj kliniğinin
bekleme salonunda
kendi kendime kıkırdıyorum.
Ne yaptığımın farkına vardım, durdum, kafamı kaldırdım,
tam karşımda oturan bir çift gördüm.
Adam beni dövmek istiyormuş gibi tiksinerek bakıyordu.
Ama kadın öne eğilip şöyle dedi,
"Selam Anthony, büyük hayranınım."
Her zaman hoşuma gider, bunun için asla kötü bir zaman değildir.
Hamileliğin herhangi bir üç ayı olur.
Birkaç dakika sonra bir hemşire çıkıp
yanıma geldi,
bana birkaç evrak verip "Hey,
Jessica'nın kürtajı için mi geldiniz?" dedi.
Ve o noktada aşırı sıkılmıştım.
Olabildiğince hızlıca kalkıp şöyle dedim,
"Durun! Ultrason değil miydi?"
Sonra uzun süre kahkaha attım.
Yani
kafamı gerçekten geriye atıp güldüm.
Hemşireyi merak ediyorsanız merak etmeyin, gerçek bir profesyoneldi,
hiç gülmedi.
Bekleme salonunda biraz daha vaktim kaldı
ve sonunda aklıma geldi, "Anthony,
sen berbat bir insansın.
Ve arkadaşına söyleyecek güzel bir şey asla bulamayacaksın.
Yani ona bir armağan alsana,
iyi hissetmesi için ona bir hediye al.
Böylece bir şey söylemene gerek kalmaz."
Ama yeni kürtaj
yaptırmış birine ne alırsınız ki?
Hiçbir fikrim yoktu.
Ben de Google'dan aradım.
Bunu arayabiliyorsunuz.
İşe yaradı.
Bir İnternet sitesi çıktı
ve iyi ki bakmışım bana çok yardımı oldu.
Çünkü aklıma ilk gelen şey,
hatıra parası, bulunmuyor.
Evet.
Meğerse böyle bir şey hiç yokmuş.
Uydurmuş olmalıyım.
Aklıma gelen ikinci şey,
çiçek.
Çiçekler hep iyidir, değil mi?
Hayır, bu siteye göre değil.
Bu sitede "Ona çiçek almayın,
çiçekler daha çok romantik bir jesttir
ve çiçekleri eve götürüp suya koyması gerekir.
Ona bu gününde bunu yaşatmayın." yazıyordu.
Bu siteye göre
kürtaj yaptırmış birine verilebilecek
en kötü hediye çiçek.
O gün bu tavsiyeye uydum.
Hâlâ inandığımı söyleyemem.
Bence yeni kürtaj yaptırmış birine verilebilecek en kötü hediye
hepimizin ortak fikriyle
karton yemek kabı olurdu.
Daha kötü bir şey bulun, şakayı değiştireyim.
Cevap "karton yemek kabı."
Bu hiç uygun olmaz.
Bu, kürtaj gününde buz gibi soğuk su
dökmek olur. Hayır.
Bu siteye göre yeni kürtaj
yaptırmış birine verilmeye uygun
sadece bir hediye var.
Ve o hediye de sukulent.
Sukulentin ne olduğunu biliyor musunuz?
Çünkü bunu da Google'dan aramam gerekti.
Bilmiyorsanız söyleyeyim, sukulent bir çöl bitkisi.
Kaktüs gibi, suya ihtiyaç duymayan bir bitki.
Besin maddelerini havadan alan bir bitki, ona bunu ver.
"Katiyen olmaz." dedim.
Bunu arkadaşım Jessica'ya asla yapmam.
Asla şöyle demem, "Al bakalım Jessica.
Bakmana gerek olmayan başka bir şey daha."
Bunu asla yapmam, neyim ben, canavar mıyım?
Bu yüzden ona bir şey almadım.
Sonunda kapıların arkasından çıkıp geldi.
Ona bir şey vermedim, bir şey söylemedim.
Sadece kalktım,
ona sarıldım,
arabaya gitmesine yardım ettim, evine götürdüm.
Kanepede yanında oturdum,
ağlarken ona sarıldım.
O gün harika bir arkadaştım.
O kadar harika bir arkadaştım ki ağladıktan, sakinleştikten
ve tüm olayı sonsuza kadar unuttuktan saatler sonra bile...
...yanına oturmuş
bu şakaları yazıyordum.
Şimdi
arkadaşımı kürtaja götürdüğümü
anlattığım, gösterilerimin kapanışı olan 15 dakikalık gerçek hikâyemin
en sevdiğim kısmı seyircilerden aldığım
farklı farklı tepkiler.
Kimileri güler, kimileri benim adıma utanır, kimileri görünür şekilde üzülür
ve işin aslı arkadaşlar,
tüm o tepkiler benim için aynı.
Ama bu hikâyeden aldığım en iyi tepkiyi,
aldığım favori tepkiyi birkaç hafta önce aldım.
Salonun arkasındaki kadın öz güveni yüksek bir şekilde kalktı
ve şöyle bağırdı, "Affedersin.
Affedersin Anthony
ama kürtajın nesi bu kadar komik, amına koyayım?"
Ben de dedim ki "Hanımefendi,
daha şimdi anlattım ya."
Çok teşekkürler millet. Muhteşem bir seyircisiniz.