Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Pora na hokeja!
W GŁOWIE SIĘ NIE MIEŚCI 2
Mówi Radość na żywo z głowy Riley.
Wszyscy liczymy na świetny mecz z Trąbami.
Drodzy kibice, wstańcie
i zróbcie wielki hałas!
Dalej!
Do boju, Trąby!
Dawajcie!
Trąby na trzy.
- Raz, dwa, trzy... - Trąby!
Czas powitać drużynę Riley!
Trzynasty rok w grze, prosto z ławki kar.
Przed wami Gniew!
Rozniosę ich!
Kask, ochraniacze, rękawice...
Wszystko z listy odhaczone.
Teraz już pójdzie gładko...
Uważaj!
A to Strach na straży czujności.
A gdzie ochraniacz na zęby?
Nie! To nie nasz!
A to, moi drodzy, słynna Odraza.
Dobrze, że z nami jest.
Numer 28, Andersen. Podcięcie.
O nie.
A na samym końcu
znana i uwielbiana,
jedyna i niepowtarzalna...
Dostaliśmy karę.
Tak jest, Smutek zawsze gotowa!
Hura.
Andersen idzie na ławkę kar.
Dwie minuty za podcięcie.
Mamy kilka minut, póki Riley odpoczywa.
Zdążycie nadrobić.
Riley jest wciąż wyjątkowa.
Tadam!
Mniam.
Nie tylko dlatego, że jest najlepsza w klasie.
- Riley Andersen. - No bo jest.
Riley, tutaj!
Ma też dobre serce
i pomaga bezdomnym kotkom.
No nie?
Oficjalnie jest nastolatką.
Urosła jak na drożdżach.
Wyciągnęłam się przez noc czy co?
To była nasza ulubiona bluzka.
Mamy nawet aparat ortodontyczny z gumkami!
- I jak? - Super!
Sorki.
Wyspy Osobowości wciąż mają się dobrze.
Ta od boysbandów wreszcie się rozleciała.
Za to Wyspa Wygłupów się nie poddaje.
A gdzie Wyspa Rodziny?
Tam jest.
Jest.
Co ją zasłania?
To Wyspa Przyjaźni.
Coś wspaniałego.
Zauważyliśmy, że wspomnienia tworzą nie tylko wyspy.
Głęboko, na samym dole, tworzą również przekonania.
Powinni zdelegalizować zadania domowe.
Dżastin Bober wymiata!
I moje ulubione.
Jestem wspaniałą przyjaciółką.
Wiecie, że drobne znalezione w kanapie mogą zmienić świat?
Musimy jej pomóc.
Ta dziewczyna to towarzyski Titanic.
Ten statek omijamy.
Patrzcie.
Jak pięknie.
Ja też ciągle coś upuszczam.
Jestem Riley.
A ja Grace.
Jestem Bree.
Gdy połączyć wszystkie te przekonania,
powstaje najwspanialsza rzecz ze wszystkich.
Tożsamość.
Jestem dobrym człowiekiem.
Dzięki niej Riley dokonuje właściwych wyborów.
Trzynaście lat ciężkiej pracy
ukoronowane, że tak powiem, naszym arcydziełem.
Jednym z największych wyzwań...
O rany, wracamy na lód.
Mamy remis.
Zdążymy strzelić przed końcem?
- Walniemy płaskim! - Nie, jeden na jeden!
Ale Grace jeszcze nie strzeliła.
Riley sobie poradzi.
Jak ćwiczyłyśmy!
Dalej, Riley.
Zuch dziewucha!
Moja krew!
Trąby zdobywają mistrzostwo!
- Strzał i gol! - Mistrzynie, bejbe!
Dziewczyny.
Gratuluję wygranej.
To trenerka z liceum!
Co za mecz!
A ta ostatnia zagrywka?
Wasza trójka pozamiatała.
Dziękujemy, pani trener.
Zostało już mało czasu,
ale co roku organizuję trzydniowy obóz treningowy.
Dla najlepszych zawodniczek z ligi.
Musicie tam być.
Czy to sen?
Czy ktoś może mnie uszczypnąć?
Jednak nie śpię.
Jeśli zaimponujemy trenerce, to weźmie nas do drużyny.
Zimne Ognie!
Nareszcie drużyna dla mnie.
To co?
- O tak! - Będziemy na bank.
- Na stówę! - Dziękujemy!
Cudnie. No to do jutra.
Ale sztos!
Co za dzień!
Jesteś gwiazdą!
Trenerce łyżwy spadną, jak cię zobaczy.
- Stypendium hokejowe, nadchodzimy! - Przestań.
To tylko obóz hokejowy.
Może być różnie.
Numer 28, Andersen. Podcięcie.
Przez moją karę prawie przegraliśmy.
A jak na obozie też coś schrzanię?
Nie mów tak.
Świetnie się spisałaś.
No właśnie. Mamuśka czai.
No może.
Jesteśmy z ciebie dumni.
Dobranoc, małpko.
No dobrze.
Słodkich snów, kruszyno.
Riley jest dla siebie za surowa.
Możemy jej wszystko ułatwić.
Oto mój supernowoczesny system ochrony Riley.
Nic się nie wydarzyło.
Pozwala upchnąć złe wspomnienia Z Tyłu Głowy.
Jak to o faulu.
Pomóżmy jej trochę wrzucić na luz.
Bilet w jedną stronę kupiony i...
„Teraz nie będziemy o tym myśleć”.
- Nawet git. - Nieźle.
- Bomba. - Narobiłaś się.
Bardzo dbasz o Riley.
Dzięki, staram się.
Dobra, szukamy.
Tutaj pomachała do kolesia, który machał do dziewczyny za nią.
Kaszana. Dobry wybór.
Tutaj zapomniała, jak koleżanka ma na imię.
No, to dopiero siara.
- Jak się nazywała? - Bo ja wiem? Kaśka, Baśka.
Mniejsza, wylatuje.
Zatrzymamy najlepsze, a reszta won.
Dobra robota, kochani.
Resztę można dać do długoterminowej.
A teraz pora przyciąć komara.
Jutro wielki dzień.
Zabierasz to tam, gdzie myślę, że to zabierasz?
- Idziesz ze mną? - Tak.
To znaczy nie. Bo...
Nie, chyba jednak nie.
Tylko ty jeszcze nie widziałaś Ośrodka Przekonań.
No bo dopiero się pojawił. A wiem, że to ważna sprawa.
Jeszcze coś zepsuję,
rozwalę, spalę na popiół. Wiesz.
Niczemu nie zaszkodzisz, gwarantuję.
Zwiodłam cię kiedyś na manowce?
Nie zliczę.
Daj spokój.
Gdzie ja, tam i ty.
O rajuśku.
Mama i tata są ze mnie dumni.
Klasyk, a cieszy.
Mam dobre serce.
Jak miło.
Jestem silna. Jestem odważna.
Jestem dobrą przyjaciółką.
Jestem zwycięzcą.
Wszystkie te przekonania łączą się w tożsamość naszej Riley.
Jestem dobrym człowiekiem.
Co tak plumka?
DOJRZEWANIE
Wyłącz to, Radość!
Ludzie, apokalipsa!
Nie!
Co ty robisz?
No i z głowy.
Radość.
Dobra, wchodzimy.
Demolka!
Demolka?
Co się dzieje?
Co tu się odwala?
Kim wy jesteście?
Kolego, ty tu rządzisz?
UWAGA CHAOS DOJRZEWANIA
Zrób coś dla mnie i przestań nam tu wszystko demolować.
Opcji nie ma. Nie wiesz?
Mamy wszelkie pozwolenia.
Pozwolenia? Na co?
Na rozbudowę.
Dla innych.
Jakich innych?
Jeszcze ich nie ma?
Margie, konsola gotowa?
Już, daj mi chwilę!
Co ty tam mieszasz?
- No dobra, gotowe. - Ale co?
Riley, pobudka.
Czas na obóz.
Przerwa na lunch!
Nie możecie tego tak zostawić.
Luzik, wrócimy.
Chodź, spóźnimy się.
- O nie! - Wstawaj!
Jeszcze się nie spakowałaś?
Ciągle się mnie czepiasz!
Nie możesz raz odpuścić?
Nie przegiąłeś?
Ledwo dotknąłem.
Ci kretyni popsuli konsolę.
Riley, co się stało?
Mama posmutniała.
Jestem najgorsza!
Nie, kochanie.
Ledwo dotknęłam.
Mówię przecież.
Zostawcie to zawodowcom.
Jestem ohydna, nie nadaję się na obóz ani w ogóle nigdzie!
Fakt, popsuli jak nic.
Wiedzieliśmy, że ten dzień nadejdzie.
Mieliśmy nie robić z tego afery.
Ale fakt, że cuchnie.
Jest źle.
Zachowajmy spokój. Trzymajmy się planu.
Nie jesteś ohydna, kochanie.
Po prostu się zmieniasz.
Pamiętasz tego pięknego motyla, którego widzieliśmy w parku?
- Kiedyś był gąsienicą. - Powoli...
Tak samo ty...
- Powoli... - ...doczekasz się skrzydeł.
- Jeśli masz pytania... - Boże, mamo!
Zostaw mnie!
To nas czeka przez kolejne dziesięć lat.
- Riley! - Raju!
- Ale będzie zabawa! - No dobrze.
Kto jest gotowy na obóz?
Tak!
Dopóki tego nie ogarniemy,
nikt nie dotyka konsolety. Chyba że w ostateczności.
Mamy weekend dla siebie. Co chcesz robić?
Możemy wreszcie posprzątać garaż. Albo iść na górę...
Przed nami genialny rok.
Drużyna trener Roberts co roku zdobywa mistrzostwo stanu.
Kapitanem jest teraz Val Ortiz.
Przegina już tą obsesją na punkcie Valentiny Ortiz.
Już w pierwszej klasie wzięli ją do drużyny.
To się nie zdarza.
Wystarczy, że zrobimy wrażenie na obozie,
a trenerka weźmie do składu całą naszą trójkę!
- Co to było? - Ale co?
Ta mina. Nie podoba mi się to.
Przestań, masz paranoję.
Zawsze wyczaję taką minę.
Powiększ 224... 176.
W prawo, przybliż.
Jest!
- Co z tego? - Coś ukrywa.
Ale co?
Co ona robi?
Obczaja nas!
Nie, to grubsza akcja.
Nic się nie zmieniło.
Nałóż i porównaj.
Widzicie? Wtedy, teraz. Wtedy, teraz.
To takie oczywiste!
Ale co to znaczy?
Wie, że coś ukrywamy.
Co się dzieje?
Nie wiem!
Dłużej nie dam rady!
Herbata!
Pani Roberts nie będzie nas trenować.
Grace!
Idziemy do innego ogólniaka.
O nie.
No dobra.
To nic.
- Wcale nie! - Już po nas!
Laska mówi poważnie?
- Od dawna wiedzą? - Duszę się.
Co to za liceum
- bez Bree i Grace? - Będziemy sami.
Będziemy się spotykać.
I spędzimy razem ten weekend,
czyli po raz ostatni zagramy w tej samej drużynie.
Kumpele po kres, co nie?
Tak, jasne.
Nie mogę się doczekać.
- Kiedy dostaniemy grafik? - Ponoć mamy pokój z widokiem...
To smutne.
Nie, Smutek!
- Nie! - Nie utrzymam!
Zaczekaj, aż wysiądziemy z auta.
Jesteśmy na miejscu.
WITAJCIE! OBÓZ HOKEJOWY
Wygląda super.
Nie potrzebujecie asystenta trenera? Bo znajdę czas.
- Bill! - Wasza strata.
- Widzimy się za kilka dni. - Miłego!
- Dzięki! - Trzymaj się.
- Pa! - Riley.
Na pewno masz wszystko?
- Kij? - Tak.
- Rękawice? - Mam.
- Telefon? - No pewnie.
- Naładowany? - Jakoś do połowy.
- Proszę? - Dam radę.
Jak coś, to dzwoń.
Kocham cię. Daj czadu.
Jasne. Buziaki.
- Używaj dezodorantu! - Mamo!
Pa, małpko.
No dobra. Teraz.
To konieczne.
Słuchajcie, to licealiści.
Nie chcemy być cali opuchnięci, nie?
Nie.
Po obozie jeszcze zdążymy się poryczeć.
Dokąd poszły Bree i Grace?
- Tam są. - Moment.
To zdrajczynie, są dla nas martwe.
Nasze przyjaciółki? Nie.
Wszystko w porządku?
Zachowujcie się normalnie, to Valentina Ortiz.
Musimy coś powiedzieć.
Cześć.
- Jestem Val... - Wiem, jesteś kapitanką drużyny,
pobiłaś rekord goli jako drugoklasistka,
lubisz czerwony, a łyżwy...
Co my gadamy?
Ale wstyd.
Dlaczego wciąż trzymamy ją za ręce?
...jak ja.
Trenerka nam o tobie opowiadała.
Riley z Michigan?
- Z Minnesoty, słonko. - Nie.
Nie poprawiamy Val Ortiz.
Tak, cała ja.
Riley z dalekiego Michigan.
Kto to pomalował na pomarańczowo?
- Wyglądam na takiego? - Ja nie.
- To nie mój kolor. - Nie ja.
No siemka.
A niech mnie, normalnie cię ubóstwiam.
Wreszcie się spotykamy.
Jak mogę pomóc?
Mogę robić notatki, kawę,
ogarniać kalendarz, psa,
nosić torbę, patrzeć, jak śpisz.
Co za energia.
Na razie stój i się nie ruszaj.
Robi się.
Zawołaj, a przyjdę.
Supcio.
A jak masz na imię?
Sorki, czasem się zapominam.
Jestem Obawa.
Jedna z nowych emocji Riley.
Normalnie bomba, że tu jesteśmy.
Gdzie położyć rzeczy?
Czekaj, „jesteśmy”?
Też bym chciała być taka wysoka.
A ty to co za jedna?
Jestem Zazdrość.
Ale masz cudne włosy.
Nie dotykać.
Ta to ma dopiero włoski!
Potrzebujemy takich.
Masz prześliczne pasemko.
Co ty wyprawiasz?
Może jak będę w drużynie, też się farbnę, a co!
Tak jest.
A to kto?
Jak ci na imię, wielkoludzie?
To Żenon Wstyd.
Nie umie w interakcje czy coś,
ale to przesłodki gość.
Miło cię poznać, kolego.
Żółwik...
Nie, to piątka.
Łapka ci się ciutkę spociła.
Chodź ze mną.
Przedstawię ci drużynę.
Ale super.
Nie możemy jej powiedzieć, jacy jesteśmy podjarani.
Spoko.
Co to w ogóle było?
Poznajcie Olewkę.
Co?
Olewka.
Czyli nuda, w sensie.
Chodź tutaj, Olka.
Jak do ciebie mówić?
Może Ewka?
Będę mówić na zmianę.
Nie.
Jak ty tym sterujesz?
Mam apkę.
Dobra, dość tego!
Wiem, że nowe emocje
na początku wydają się niepomocne.
Aż chce się powiedzieć:
„Musicie mnie tak wpieniać?”.
Nauczyłam się, że każda emocja jest dobra dla Riley.
Nawet ta maruda.
No dobra.
Spoko. Prowadź.
Bierz torbę i chodź.
A nasze przyjaciółki?
Val to nasza przyszłość.
Pełna zgoda.
Potrzebujemy nowych przyjaciół, inaczej w liceum zostaniemy sami.
- Prawda? - Cóż...
- Może i... - W drogę!
Już idę.
Dzięki za oprowadzenie.
Czemu to zrobiłaś?
Ale co?
Zostawiliśmy nasze kumpele.
A co z tymi, które tam poznamy?
No dobra.
Te trzy dni poświęcimy Bree i Grace.
Te trzy dni mogą zadecydować o kolejnych czterech latach.
Chyba trochę przesadzasz.
Radość jest taka staroświecka.
Co takiego?
Wszyscy mamy swoje zadania.
Ty uszczęśliwiasz Riley.
Smutek ją zasmuca.
Strach chroni ją przed tym, co widać,
a ja przed tym, czego nie widać.
Ja mam oko na przyszłość.
Spójrz. Spodoba ci się.
A ja w tym kubek stawiałam.
Mój zespół przeanalizował dane.
Oto możliwe scenariusze.
Po pierwsze, olewamy obóz i wygłupiamy się z Bree i Grace.
Riley kiepsko wypada przed Val.
Nie zaimponuje trenerce, nie dołączy do drużyny.
W końcu trafi do liceum.
Zupełnie sama.
Będzie jeść sama i tylko nauczyciele będą wiedzieć, jak ma imię.
Polubimy się.
To smutna historia.
To niedorzeczna historia.
Podoba mi się ta energia, ale trochę przesadzasz.
Nie ma szans, że tak będzie.
Jak sobie życzysz.
Ty tu rządzisz.
Pamiętasz, jak w końcu dotarliśmy do centrali?
To było jakieś 30 sekund temu, Nostalgia.
Tak, to były czasy.
Nostalgia, jeszcze nie pora na ciebie.
Jeszcze 10 lat, dwa dyplomy
i ślub kumpeli.
Ale będę cię informować.
- Gotowa, Riley? - Skupcie się!
Val prowadzi nas do najświętszego sanktuarium!
To tutaj!
Ależ te laski są cool!
I starsze.
Nie przebierze się przy nich.
Daruj.
W szatni wszyscy się szanują.
Chodź, poznasz resztę drużyny.
- Siema! - No cześć.
Cześć.
Riley jest z Michigan.
No i klops.
Sztos. Skąd dokładnie w Michigan?
O nie. Co teraz?
No to brniemy.
Miasta w Michigan...
Musimy coś zmyślić.
Z całego Michigan.
Ekstra. Widzimy się na lodzie.
Usiądziesz z nami?
Chce z nami siedzieć.
No przepięknie!
Bree i Grace się nie zmieszczą.
Usiądźmy tam.
Chciałam zająć miejsca dla przyjaciółek.
Ale dzięki.
Spoczko.
Pełen luz.
I co, ciężko było?
Nie, masz rację.
Ta decyzja nie będzie nas prześladować do końca życia.
- Bez jaj! - Bree i Grace!
- Jesteś. - Riley.
Trzeba to uczcić!
Uśmiech!
Dziewczyny, usiądźcie.
Radość?
- Chwila. - Dziewczęta!
Usiądźcie, mówię.
Musicie się skoncentrować.
Dlatego zabiorę wam telefony.
Wszystkie.
Macie tu trenować, a nie się wygłupiać.
Jasne, Andersen?
Tak, trenerko.
Poproszę o telefony.
Oddam je wam po obozie.
Ale straszliwa babka.
Może mogłabym pomóc...
Dzięki, nie teraz.
No nie?
Bawi was to?
Wiecie, co bawi mnie?
Trening łyżwiarski.
Zapraszam na lód, drogie panie.
- Świetnie, Michigan. - Dzięki, nowa.
Niech sama idzie.
Brawo, Radość, teraz ją polubią.
Wielkie dzięki, Olka.
Zamulasz, Andersen!
- Ciśniesz! - Najgorzej.
Chwila przerwy.
Potem podzielimy się na drużyny.
Laska z Michigan wpadła w niezłe bagno.
O nie.
Mówią o nas?
Trenerka jej nie weźmie, jeśli się nie ogarnie.
Bo ty byłaś ogarnięta w pierwszej klasie.
Nie byłam aż tak niedojrzała.
Łaziłaś ze słomkami w nosie. Wczoraj wieczorem też.
Pomogę ci, wielkoludzie.
Zawsze chciałam, żeby o nas gadali, ale nie w ten sposób.
Radość, co teraz?
Możemy po prostu...
Mam pomysł.
No dobra.
Jeśli Val stanie po naszej stronie, wszystko będzie dobrze.
Val?
Cześć, Riley. Co tam?
Przepraszam cię.
Nie chciałam załatwić takiej rozgrzewki.
Masakra.
Bardzo cię szanuję.
Nie chciałam ci zaszkodzić.
To już chyba przeginka, co?
- Radość. - Wymiatasz.
Jesteś genialną kapitanką,
- podziwiam cię i... - Już.
Dzięki.
Trenerka trochę ci pojechała,
ale to nic złego.
To znaczy, że ma cię na oku.
Poważnie?
Fajnie, że przyszłaś ze mną pogadać.
Bądźmy potem w jednej drużynie.
Byłoby super.
- Świetna robota. - Ja tak nie umiem.
To naprawdę nic takiego.
Chcę pomóc.
Tak jest.
Świetna robota, Obawa.
Wpuściłam cię na chwilę,
pomogłaś, a teraz wracam na stanowisko.
To dopiero pierwsza część mojego planu.
Jest druga część?
Dobry plan składa się z wielu części.
Teraz wybierzemy składy obowiązujące do końca obozu.
Podzielcie się na drużyny.
Jedna po prawej, druga po lewej.
Do dzieła!
Ostatni raz razem, co nie?
Tak jest.
Val na nas czeka.
Ale obiecaliśmy Bree i Grace.
Musimy zadbać o przyszłość.
Dalej, Riley, z życiem!
Chcesz być w drużynie z Val.
Dawaj.
Złożyła obietnicę.
Nie złamie jej.
Masz rację, Radość.
- Co robisz? - Ejże!
Zostaw to! Odłóż.
- Robię to z bólem. - Nie!
- Ale muszę! - Co ty... Nie!
Nie.
Zmiany bywają przerażające, ale patrzcie.
Ale się jaram.
Super. Witaj w drużynie, Michigan.
To nie jest Riley.
Wiem, to lepsza Riley.
Riley, która nie będzie sama w przyszłym roku.
Stworzymy jej nową tożsamość.
Nową Riley.
Nie!
Nie możesz tam z tym iść.
Po moim płonącym trupie!
Naprawdę mi przykro.
Tak się cieszyłam na współpracę.
- Co ty wyprawiasz? - Puszczaj!
Życie się skomplikowało.
Wymaga bardziej wyrafinowanych emocji niż takie jak wy.
Ona już cię nie potrzebuje, Radość.
Jak śmiesz, paniusiu!
Nie możesz nas stłumić!
No i to jest pomysł.
Nie mogę oddychać!
To nie na zawsze. Do reprezentacji uczelni.
Albo do osiemnastki. Albo na zawsze.
Nie wiem, zobaczymy.
- Pa! - Obawa!
Riley nas potrzebuje!
No dobrze.
Nie martw się, Riley. Jesteś w dobrych rękach.
A teraz czas wszystko pozmieniać.
Szybkie pytanko. Jak zrobić nową Riley?
Bo sama koncepcja wymiata,
ale im to zajęło 13 lat.
Tyle dobrego, że nie zaczynamy od zera.
Ja też chcę.
Następnym razem.
Jak mnie przyjmą do Zimnych Ogni, to będę lubiana.
Nie!
Wypuść nas!
Nie! Przestańcie!
Radość!
SKARBIEC
Zamkną nas tu na zawsze.
Gdzie nas zamkniecie?
Tam, gdzie trzymamy wszystkie sekrety Riley.
Nie jesteśmy sekretami.
„Nie jesteśmy sekretami.
Popełniacie wielki błąd”.
Wszyscy tak mówią.
Jesteśmy stłumionymi emocjami!
Wypuśćcie nas!
Riley nic nie będzie.
Da sobie radę.
Wiesz, jak to nazywamy?
Wyparciem.
Powtórzycie?
Cześć, kochani.
Jak miło, że do nas dołączyliście.
To Mądruś!
Z tej kreskówki, którą tak lubiła?
Zgadza się!
Zdradzę wam mały sekret.
Dalej ją lubi.
Tupiesz jak mamut Czy drobisz tak jak mysz
Mądruś was uczy mądrym być!
Dobijcie mnie.
Mądrusiu, kiśniemy tu jak ogórasy.
Pomożesz nam się wydostać?
Musicie nam pomóc.
Znajdziecie jakieś wyjście?
Do kogo ty mówisz?
Do przyjaciół.
Dostrzegacie klucz?
Ja też nie.
Jesteśmy zgubieni.
W rzeczy samej.
Oto wasz los. Mogiła marzeń.
Harata Tasakami?
Przecież to postać z gry komputerowej.
Co on tu robi?
Wiedziałam, że Riley się w nim buja.
Co ona w nim widzi?
Tęskno mi do ścieżki bohatera,
lecz mą przeszłość skrywa mrok.
- Czaję. - W stu procentach.
A to kto?
To wielki mroczny sekret Riley.
Czyli jaki?
Nie chcesz wiedzieć.
Słuchajcie, sekrety. Wrogie emocje przejęły centralę.
Pomóżcie nam otworzyć słoik...
A teraz czas na naukę przysłów.
„Rączka rączkę myje”.
Wyciągniemy was ze słoika, a wy nas z tego sejfu.
Nie, Mądrusiu.
Nie mamy prawa zmieniać ich przeznaczenia.
Wygnano nas tu.
Uznano za bezwartościowych.
Nie waż się tak mówić.
Nie zasługujesz na taki los.
Moment, panie Tasak.
Pamiętasz jego kulę mocy?
Rozwalę cię, Riley!
Tak myślisz? To patrz!
PRZEGRYWASZ!!
No nie!
Posłuchaj mnie, kolego.
Nikt nie jest bezwartościowy.
Jestem wojownikiem dotkniętym klątwą wątłego ataku.
Spraw, by to przekleństwo stało się darem.
Uważajcie, przyjaciele,
bowiem teraz was uwolnię!
Pomożesz?
Świetna robota, Mroczny.
Teraz wasza kolej pomóc nam.
Mój piterek skrywa coś, co nas stąd wyciągnie.
A teraz wszyscy: „Piterku!”.
Piterku!
Cześć wszystkim, jestem Piterek.
Piterku, musimy stąd uciec.
Masz coś, co może nam pomóc?
Mam dużo przedmiotów.
Który nam się przyda?
Pomidor,
żaba
czy wybuchowy dynamit?
A żeby go pokręciło.
Udało się!
Uczcijmy to piosenką!
Nie ma czasu!
Dziękuję, przyjaciele.
Niestety muszę was opuścić.
A co z Mrocznym Sekretem?
Jeszcze nie.
Tak będzie najlepiej.
Kto was wypuścił? Wracajcie do celi.
- O kurczę. - Co teraz?
Odrazo, luba ma.
Ty we mnie uwierzyłaś, więc i ja spróbuję uwierzyć.
A temu co?
Co się dzieje?
O nie!
Dave, pomóż!
Trzymaj się!
Dave!
MOJA CZAPKA
Słodziak!
Żegnajcie, przyjaciele.
Przeznaczenie wzywa!
Fortuna kulą się toczy.
Lecimy!
Co teraz?
Gniew, przestań. Dokąd idziesz?
Do centrali? Żeby pomóc Riley!
Jej tam nie ma.
Jest tam.
Nie możemy wrócić bez jej tożsamości.
Mamy iść aż na Tył Głowy?
Odbiło ci?
Jak mielibyśmy...
- Stać! - Idziemy!
Stać!
Jak się tam dostaniemy? Masz jakiś plan?
Obawa już dawno by miał plan.
Oczywiście, że mam. Kto by nie miał?
Nie tylko ona umie planować.
Wystarczy...
Sekundkę.
Spłyniemy strumieniem świadomości,
a potem popłyniemy prosto na Tył Głowy.
- Tam, gdzie są złe wspomnienia. - Dokładnie.
Tam znajdziemy Riley, którą znamy i kochamy.
Odzyskamy jej tożsamość i znów będzie sobą.
Niech ci będzie. To się może udać.
Ano może!
A potem powiem Obawie: „Weź się już tak nie spinaj”.
A ona na to: „Radość, nigdy bym na to nie wpadła”.
I zostaniemy przyjaciółkami.
A potem wyleci oknem.
Co? Mowy nie ma.
Dobra, bez okna.
Luzik, wiem, gdzie jest strumień.
Byłam tu już ze Smutkiem.
To ślepy zaułek.
Takie są najgorsze!
Wszystko tak szybko się zmienia!
No to się zgubiliśmy.
Nie. Kto się dobrze bawi, ten się nie gubi.
Nikt tu się nie bawi.
Spójrzcie na Smutek.
Aż płacze ze szczęścia.
Myślałem, że znasz drogę.
No bo znam. Znałam.
- Dajcie mi chwilę. - Nie zna.
Utknęliśmy!
Riley się obudziła.
To za wcześnie. Co jej robią?
Znajdziemy inną drogę.
Nie martw się, Riley. Nadchodzimy.
Dlaczego tak wcześnie wstaliśmy?
Bo, słoneczko moje, musimy przyspieszyć.
Wbijamy na lodowisko wcześniej
i ćwiczymy jak nigdy dotąd.
Przecież dobrze gramy.
Fakt, dobrze.
Ale Zimne Ognie grają genialnie.
Tak jest!
Każde pudło to jedno okrążenie lodowiska.
Hokej to nie gra, tylko sport.
- Tak! - Nieźle.
To było coś.
I tak ma być za każdym razem. Powtórka.
Widzę, że nie tylko ja lubię wcześnie zacząć.
To Val!
Wpadłyśmy na ten sam pomysł.
Jesteśmy identyczne. Będziemy najlepszymi kumpelami.
Długo tu jesteś?
Może z godzinę.
Chciałam trochę poćwiczyć.
Też tak mam.
Rany, totalnie nas czai.
Mówiłam dziewczynom, że się ogarniesz.
Masz w sobie to coś.
Spójrzcie tylko.
Idzie nam świetnie!
Tak, ale Val musi nas naprawdę polubić.
Zasypmy ją pytaniami.
Ludzie uwielbiają o sobie mówić.
Jak ci cię grało w pierwszej klasie?
To była konkretna harówa.
Okropna.
Ale tak poznałam przyjaciółki.
Val nam o sobie opowiada!
Właśnie dziś miałyśmy sobie posiedzieć,
zamówić jakąś szamkę. Wpadnij.
To specjalne zaproszenie.
Idziemy!
- Serio? - Pewnie.
Będzie fajnie.
Dobra, dziewczyny, rozgrzewka.
Cześć, Riley.
Cześć.
Nie podzielimy się z nimi Val.
Zawsze jestem głodna, jak wcześnie wstaję.
No nie?
Oddałabym rękę za kawałek pizzy.
O tak!
Mówiłam, że go znajdę.
Strumień Świadomości.
- Radość... - Ale zgłodniała.
Wskakujcie na coś pysznego!
- Radość... - Na grubym.
Wciąż ciepła.
Z podwójnym serem!
Smutna, chodź.
Daj mi dojść do słowa.
Stamtąd nie będzie jak wrócić.
Ktoś musi nas ściągnąć z centrali.
Racja, utknęlibyśmy.
Spina by o tym pomyślała.
Wątpię. No dobra.
No to...
Ktoś będzie musiał się przeczołgać rurą
i wrócić do centrali.
A potem nas ściągnie.
Ja to zrobię. Jak im nakopię...
Nie spiesz się tak.
- Jak coś... - Ty na pewno nie.
Dziękuję.
Miałabym się czołgać przez rurę w tej kiecce?
Mowy nie ma.
Tylko nie ja.
Właśnie że ty.
Nikt lepiej nie zna konsolety.
Przeczytałaś instrukcje od deski do deski.
Niby tak,
ale tom 28, rozdział siódmy,
„Jak zrzucić pamięć w sytuacji krytycznej”, znam raczej słabo.
No i dziękuję, mówiłam.
Mamy ochotniczkę.
Gdzie was wcięło, znowu przerwa?
Krótkofalówka. No. Próba mikrofonu.
Słychać mnie? Nie wcisnęłam.
Tu Radość. Bez odbioru. Odbiór. Cudnie.
Damy znać,
to nas ściągniesz.
Smutek, to najszybsza droga powrotna.
Nie dam rady.
Nie jestem taka silna jak ty.
Przecież cię znam.
Jesteś silna.
Może przykładów nie podam,
ale dasz radę.
Nie patrz w dół i idź.
Dam radę.
Nic jej nie będzie, nie?
No tak pół na pół.
Chcesz?
Przecież to fujka.
Smakuje jak tektura.
Nie możemy odmówić Val.
Masz rację, wiadomka.
Jemy to, co je Val.
O to chodzi!
Zazdrość, widzę, że ogarniasz.
Przejmij na chwilę stery.
Wybrała mnie! Widziałaś to, Olewka?
- Wybrała mnie. - Za bardzo się przejmujesz.
Bardzo ciekawa konsystencja.
Smakuje jak...
Co mi to przypomina?
Karton, szparagi, brokuły?
Co oni jej tam robią?
Nie wiem, ale musimy iść.
W życiu nie wejdę...
Nie ma innej opcji. Riley nas potrzebuje.
Niech będzie, no.
Zaraz się porzygam.
Jeśli będę wymiatać w hokeja, będę miała przyjaciół.
Nieźle, Riley.
- Nieźle, Michigan. - Brawo.
To był naprawdę udany dzień.
Nie szalejcie wieczorem.
Tak! Na tę chwilę czekaliśmy.
Imprezka z Val i naszymi przyszłymi kumpelami!
Czemu stoimy? Co jest?
Jest i on.
Czerwony zeszycik.
Nie mów tak, bo ją wystraszysz.
Niby czemu?
W zeszyciku jest wszystko, co trenerka o tobie myśli.
Dobre i złe rzeczy.
- Czy chce cię w drużynie... - Czy nie.
Spokojnie.
- Taka prawda. - Właśnie.
Jak myślisz, co o nas napisała?
Nie wiem. Myślisz, że coś złego?
Teraz już tak!
A jeśli ma listę ulubionych zawodniczek, a nas na niej nie ma?
Albo listę najgorszych, a my jesteśmy na szczycie?
Albo gorzej, nie ma nas na żadnej.
I pochłonie nas nicość!
Nie chcę się wtrącać, ale laski poszły.
Tracimy je!
Pierwsza taka imprezka. Bez szaleństw.
Czemu tak machamy rękami?
Weźcie je ogarnijcie.
- Jak wariatka. - No.
Idź jak Dani. Rytmicznie.
Nie, tylko pogarszasz!
Nie chciałam. Sorki, że się staram!
A po co są kieszenie?
- Nieźle. - Olewka, pięknie.
Z czego tak kisną?
Z czego się śmieją fajni ludzie?
Za bardzo się skupiłyśmy na rękach.
Udawajmy, że czaimy.
Radość, Gniew się rozpycha.
Strach, a ty co?
Do kitu ta łajba.
Innej nie mamy.
Ile jeszcze?
Jak będziemy, to będziemy.
Spina by wiedziała dokładnie.
Bo Spina wie wszystko, nie?
Jak dla mnie, głupio mówi
i głupio robi.
Ale przy mnie się zmieni.
No dobra. Komu chlebka bananowego?
Rączki do góry.
Michigan, kogo słuchasz?
Wszyscy się na nas gapią.
Na to pytanie jest tylko jedna dobra odpowiedź.
Dżastin Bober! Koleś wymiata.
Dżastin Bober!
Jarałam się typem w gimbazie.
- Serio? - Byłam megafanką.
Nie! Podajmy kapelę, która jest spoko, a nie taką, której słuchamy.
Szybko, powtórka z muzyki.
Jakiś dobry kawałek chyba znamy, nie?
- Żuj Miętusy - Białe ząbki miej
Żena, weź to zabierz!
Coś tu musi być.
- Szukam. - Coś lepszego.
To odpada.
Nic lepszego nie mamy!
Same dżingle i szanty taty.
Chyba go nadal nie słuchasz, co?
Bez paniki. Co teraz?
Jeśli nie zabłyśniemy, to kaszana.
Wyjdziemy na oszustki, i słusznie.
Soraweczka.
Całe życie czekałam na tę chwilę.
No pewnie. Uwielbiam Bobera.
Uwielbiam Bobera.
Opuścić brokuł!
- Radość! - Daj rękę!
Co to jest?
To przesarkazm.
Przepaść sarkazmu!
Ratuj się, kto może!
Przesarkazm, serio?
Dżastin Bober to mój numer jeden.
Przecież go uwielbia.
Nawet zna układy.
Radość.
Bez strumienia się zgubimy.
A jak się zgubimy, nie znajdziemy strumienia!
Wpadniemy w pętlę beznadziei!
Możemy też spytać tych kolesi.
Albo i tak.
Ale fart, że na was wpadliśmy!
Potrzebujemy waszej pomocy!
Potrzebujemy waszej pomocy.
A tym o co chodzi?
Czasem wystarczy być miłym.
Chłopaki!
Musicie być najlepszą ekipą na świecie!
Rany, ale pajace.
Dżastin Bober wymiata.
Co ty gadasz? Przecież go uwielbiasz.
Cześć, dziewczyny.
Przyjaciółki zawsze muszą się przypałętać.
Dopiero byłyśmy na jego koncercie.
- No tak, ale... - Ale co?
Świetnie się bawiłyśmy.
Grace, nie pomagasz.
No, przecudnie wręcz.
Przecudnie wręcz.
Niech już jej dadzą spokój.
Co teraz?
Pójdziemy naokoło, i dobrze.
Trochę sobie łydeczki rozciągniesz.
Najlepszy wieczór w moim życiu.
Cóż, jest super i w ogóle.
Megafajowsko.
Ale chyba już pójdziemy.
Nara.
To dopiero muza!
- Tak jest! - Michigan czai bazę!
Dopóki podoba nam się to samo, przyjaciółek nam nie zabraknie.
Pa, laski.
Na dziś wystarczy.
- Serio? - Tak, już późno.
Lepiej się wyspać przed meczem kontrolnym.
Jakim meczem?
Trenerka zawsze tak robi na koniec obozu.
Tak Val weszła do drużyny.
Nie mów jej.
Strzeliła dwie bramki. Żadna pierwszoklasistka tego nie zrobiła.
Przestań.
Niby od tego meczu nie zależy twoja przyszłość,
ale jednak trochę tak.
Poradzisz sobie, bądź sobą i już.
Słyszałaś?
Jutro możemy dołączyć do drużyny.
Jak mamy być sobą, skoro nowa tożsamość nie jest gotowa?
Słuszna uwaga.
Zabierzmy te wspomnienia na dół.
To brokuły?
Wchodzimy coraz głębiej.
Słuszna uwaga.
Droga naokoło okazała się nieco dłuższa, niż myślałam.
Może coś zaśpiewamy?
Może piosenkę pod tytułem Poddaję się?
Albo zagrajmy w króla ciszy.
Raz, dwa, trzy, cisza.
Najlepiej wróćmy do centrali i skopmy...
Gniew, teraz robimy co innego.
To bez sensu. Prawdziwa Riley gdzieś tam jest.
- Nigdy jej nie znajdziemy. - Wciągnij te.
Znajdę ją. Muszę tylko mieć lepszy widok.
Nic z tego. Ale to nic.
- Wszystko gra. - Beznadzieja.
Darujmy sobie i wracajmy.
Cała ta wyprawa to seria coraz bardziej ślepych zaułków.
Odkąd włączył się alarm dojrzewania,
nic tu nie działa tak, jak powinno!
Nie poznaję już tego miejsca.
Środek nocy, a daje światłem po oczach!
Nigdy nie byłem w tylu słoikach.
Riley, którą znaliśmy, przepadła!
Jeśli Radość tego nie dostrzega, to już całkowicie jej odbiło!
Mnie odbiło!
Oczywiście, że odbiło!
Wiecie, jak ciężko jest myśleć pozytywnie,
kiedy ciągle tylko narzekacie?
Kurza jego klaskana w tubę nać, no!
Myślicie, że ja wszystko wiem?
Oczywiście, że nie wiem!
Nie umiemy nawet znaleźć tyłu własnej głowy.
Spina ma rację.
Riley nie potrzebuje nas tak bardzo, jak potrzebuje ich.
A to boli.
Strasznie boli.
Popełniłaś wiele błędów.
Bardzo dużo.
I popełnisz jeszcze wiele więcej.
Ale jeśli to cię powstrzyma, to równie dobrze możemy się poddać.
Niegłupie.
Chodź.
- Sorki. - Nie wolno tego ruszać.
- To dla Riley. - Dziękuję!
Wskakuj!
Zapomnijmy o tym.
Dwa razy mi nie mów.
Spójrzcie.
Idź przodem.
Cudownie.
Drużyna nas polubiła.
Ale jeśli trenerka nas nie weźmie, to wszystko na nic.
Jutro wielki dzień.
Dlatego potrzebujemy pomocy.
Olewka, słuchasz?
Nie.
Żena?
- Było super. - Żena, halo!
- Totalnie. - Nieważne.
- Idziemy. - Dobra, pa.
Pomyślmy. Czego szukać?
Nie lubię, jak mam coś zrobić,
biorę się za to i zapominam, co miałam zrobić.
Przyda się każda pomoc.
Właśnie o tym myślałam.
Najważniejszy mecz w naszym życiu.
To będzie długa noc.
Przygotujmy ekipę.
Jeszcze tylko przejdziemy przez...
Krainę Wyobraźni!
Spodoba wam się.
Jest tu las frytek, latające miasto...
Pozmieniało się.
Kraszowe Wierchy?
Tylu już było tych kraszów?
Na poważnie tylko Haratuś.
Przynajmniej z dobrego profilu.
Każdy jego profil jest dobry.
Woda na Młyn?
POZNAJ DM-Y
- Gorące ploteczki. - Uwaga, uwaga!
Woda na młyn teorii spiskowych!
„W pokoju nauczycielskim jest jacuzzi”?
„Pani od matmy na coś liczy”?
„Abbie R. pisze z Mikiem T., ale Mike T. ma fioła na punkcie Sary M.”?
Dziennikarskie dno.
Fort Poducha nadal stoi!
Jest nawet większy niż kiedyś.
I pomarańczowy?
Numer 22. Riley złamała nogę na treningu, rozczarowała wszystkich.
Świetnie.
Teraz 18. Val i Dani szepczą po tym, jak Riley spudłowała.
Ekstra. Pomóżmy Riley się przygotować.
Musimy przewidzieć wszystko, co może pójść nie tak.
Każdą potencjalną opcję.
Każdy możliwy błąd.
Numer 17, czemu nic nie wysyłasz?
Riley nie trafia na pustą, trenerka to zapisuje.
Tak!
O to chodzi.
O nie!
Używają wyobraźni Riley przeciwko niej.
Val i jej kumpele nas lubią, ale jeśli się nie dostaniemy,
to o nas zapomną.
Dobra, teraz trójka.
Drużyna Bree i Grace wygrała, ośmieszając nas.
Numer 22. Val nam wystawia, a my pudłujemy.
Nie możemy na to pozwolić.
Trzeba to wyłączyć.
Super, 37. Riley strzela samobója.
- Czemu rysujesz hipopotama? - Nie hipopotama.
Rysuję Riley!
Jeszcze kucyk.
Uwielbiam jej kucyk. Tak!
Riley zdobywa gola i wszyscy ją przytulają?
Numer 81, to nie pomaga.
Riley maluje paznokcie pod kolor koszulki.
Potem wszyscy tak robią. Szał.
Riley zakłada ochraniacze na kolana.
Kupujemy kwiaty przegranym rywalom!
No co, zawsze mam się wściekać?
Fajny pomysł.
Paznokcie i ochraniacze?
Wyście chyba nie skumali.
Co jest?
Kto jej puścił tę projekcję?
- Bo ja wiem? - Nie patrz na mnie.
Co tu się dzieje?
Kto wysyła te wesołe...
Radość.
Wiem, że tam jesteś.
- To naprawdę ona? - Radość tu jest?
Radość z centrali?
Wysyłam służby.
Zrobiliśmy, co mogliśmy.
Nie słuchajcie Spiny.
Używa tych straszliwych wizji, by zmienić Riley.
Radość, robię to dla ciebie!
Wszystko po to, żeby Riley była szczęśliwsza.
Gdybyś naprawdę tego chciała, przestałabyś ją krzywdzić.
Kto jest ze mną?
Nikt, seryjnie?
Sorki, Radość.
O to chodzi, 87.
Kiciuś.
Nie w temacie, ale ujdzie.
Kto jeszcze? Dalej!
A jeśli Riley jest lepsza od Val, a Val ją znienawidzi?
Albo jeśli Riley jest lepsza od Val i tak zdobędzie jej szacunek?
Tak jest!
A jeśli pójdzie tak źle, że Riley porzuci hokeja?
A jeśli pójdzie tak dobrze, że trenerka się popłacze,
potem będą igrzyska
i Riley poprowadzi kraj do zwycięstwa?
Trochę odlatujesz, bejbe.
Nie!
Spina was uwięziła i kazała wam rysować koszmary!
Nie musicie dłużej tego znosić!
Odłóżcie ołówki! Dość tego!
Tak!
Dość tego!
Moje wizje!
Bitwa na poduszki!
Dla Riley!
Musimy być gotowi.
Nie!
Czas na nas!
Dobra myśl.
- Wyrwij murom zęby krat! - O nie.
Wracajcie!
Szybko, na Paradę Fantazji Zawodowych!
Łapcie balon!
- Cukiernik! - Za mało płacą!
- Malarz! - Niedoceniany.
- Etnomuzykolog! - Pierwsze słyszę.
Sędzia!
- Tak! - Niech osądzi.
Wracajcie tu!
Uciekają!
Tak! Teraz Riley może się przespać.
Ja chcę do słoja!
Radość nic nie rozumie.
Bez tych wizji nie będziemy przygotowani.
Jutrzejszy mecz jest najważniejszy.
Trenerka albo nas weźmie do drużyny, albo pozbawi nas przyjaciół i przyszłości.
Szkoda, że nie wiemy, co o nas myśli.
- Jej zeszyt! - Świetny pomysł!
Wszystko, co trenerka o tobie myśli.
Musimy tylko zakraść się do jej gabinetu i to przeczytać.
Rusz się, Riley.
Nie chce?
Za mocno naciskamy?
Musimy zajrzeć do zeszytu!
Tylko tak się dowiemy, co możemy zmienić.
Riley, nie.
Radość, zgłoś się.
Smutek? Co się stało?
Dlaczego Riley się obudziła? Odbiór.
Spina ją namówiła na włamanie do gabinetu trenerki.
- Że co? - Riley tego nie zrobi.
Musimy odzyskać jej tożsamość.
A ty musisz ją powstrzymać.
Nie daj się złapać.
Odbiór!
Nie, Riley.
Dlaczego się zatrzymała?
Smutek?
Olewka! Gdzie twój telefon?
Telefon? Gdzie mój telefon?
To się nie dzieje.
Nie!
Musi gdzieś tu być. Znajdźcie ją.
Mam cię!
Smutek.
Nie.
Wiem, że to się wydaje niewłaściwe.
Riley taka nie jest.
Nie chodzi o to, kim jest.
Chodzi o to, kim powinna się stać.
Andersen: NIE JEST GOTOWA
„Nie jest gotowa”?
Trenerka już podjęła decyzję?
Nie dostaniemy się do drużyny?
O nie. Został nam jeden dzień.
Co mamy robić?
- Dobra. - Co by zrobiła Val?
Musimy przekonać trenerkę.
Potrzebujemy pomysłów.
Mnóstwa pomysłów.
O nie, to burza mózgu!
Mało brakowało!
Schować krążek?
Nawyzywać rywalki?
Tak!
Te pomysły nie mogą dotrzeć do centrali.
Radość!
- Rozwalajcie je! - Radość!
Radość!
Najpierw te, na które chciałabym wpaść sama.
O nie. To za mało.
Potrzebujemy więcej.
Dajcie więcej!
Na balon!
To gorsze niż brokuły!
Szybko, łapcie pomysł.
Te pomysły są za małe.
Tu potrzeba czegoś większego.
Tamtędy!
Gotowi?
Radość! Potrzebujemy tego pomysłu!
Jeśli Riley go wykorzysta, będzie katastrofa!
Możemy się wydostać tylko górą.
To dopiero pomysł!
Podoba mi się.
O nie.
Złapcie mnie!
No serio, łapcie mnie.
Strach, ty miałeś spadochron?
Owszem.
Wy nie mieliście?
- Piękne lądowanie! - Tak!
Udało się!
Jesteśmy!
Dalej, na Tył Głowy!
Już po tobie, Spina!
Trenerka ma rację. Riley nie jest gotowa.
Ale jesteśmy tak blisko nowej Riley, która będzie gotowa.
Tego nam brakuje.
Dowodu, że zrobimy wszystko dla dobra drużyny.
Ugaś pragnienie napój wiśniowy
Wreszcie jesteśmy jedną z nich!
I co, Smutek?
- Cóż... - Ekstra!
Dobrze nam w czerwonym.
To świetna zabawa.
Zazdroszczą i tyle. Przykro mi.
W życiu nie ogarną, co jest cool.
Cześć, Michigan.
Czerwień wjechała, co?
- Tak jest! - Wchodzimy.
Nie macie nic przeciwko?
Jeszcze nie jestem w drużynie,
ale skoro gramy razem,
to trzeba pasować, nie?
Spoko.
Spałaś coś w ogóle?
No co ty. Dziś ważny mecz.
W sensie ten meczyk treningowy?
Mówiłam, żeby jej nie straszyć.
Wszystko git. Wkręciłaś się.
Coś czuję, że postrzelasz.
A jak!
Val strzeliła dwie bramki, dlatego ją wzięli do Zimnych Ogni.
A co jest lepsze niż dwie bramki?
- Trzy! - Trzy!
Właśnie miałam to powiedzieć. Wyszłoby jednocześnie.
Jak mamy strzelić trzy gole?
Nowy Riley sobie poradzi.
A to ostatni szlif.
Zaraz wracam.
No dalej!
Jesteśmy tak blisko.
Tożsamość Riley jest na szczycie...
Trochę tego jest.
Aż tyle tego nawysyłaliśmy?
Tutaj wlazła w szklane drzwi na imprezie.
A tu rozbiła ulubiony talerz babci.
Dobrze, że tego nie pamięta.
Ano.
Jest.
Jestem dobrym człowiekiem.
O nie.
O tak. Dawaj!
Jedziemy!
Nie jestem dość dobra.
Co takiego?
Nie jestem dość dobra.
Tak miało być?
Spokojnie.
Wie, że zawsze może być lepsza.
Ogarnie.
Smutek, mamy Tożsamość.
Wciągaj!
Smutek, słyszysz?
Nie jestem dość dobra.
No nic, dam radę.
Muszę przekalibrować konsoletę i sobie poradzi.
Dość niespodzianek.
To damy tutaj. Dobra.
To idzie tam. Jest.
Nie tutaj. Tam.
Jeszcze troszkę podkręcę. Musi być ideolo.
Nie, tak odpada. Co jest?
Smutek, teraz!
Radość...
O nie!
Jestem dobrym człowiekiem.
Nie jestem dość dobra.
To była nasza jedyna droga powrotna.
- Co teraz? - Byliśmy tak blisko.
Radość!
A ty dokąd?
Numer 28, Andersen. Podcięcie.
Spodziewałem się czegoś więcej.
To nie...
Co się...
No dalej.
Co mi umknęło?
Jestem dobrym człowiekiem.
Radość.
Co teraz?
Nie wiem.
Nie wiem, jak powstrzymać Obawę.
Może się nie da?
Może tak się dzieje, gdy dorastamy.
Mamy w sobie mniej radości.
Ale wiem jedno.
Riley nigdy nie będzie sobą, jeśli nie wrócimy z tym do centrali.
I to szybko.
Ale jak?
Powodzenia, Riley.
Wzajemnie.
Nie jestem dość dobra.
Tak jest, lecisz!
Riley, do mnie, podaj!
Nie jestem dość dobra.
Tak, Michigan!
Zostaw trochę dla nas.
Jeden załatwiony, jeszcze dwa.
Jak mamy zanieść Tożsamość stąd tam?
Mam pomysł, ale wcale mi się nie podoba.
Riley nas potrzebuje.
Piterku!
Na co czekacie? Wszyscy razem!
Piterku!
Cześć wszystkim, jestem Piterek!
Wiemy o tym.
Piterku, musimy wrócić do centrali.
Masz coś, co może nam pomóc?
Mam dużo przedmiotów.
Który będzie najlepszy?
Taśma klejąca,
- gumowa kaczuszka... - Nie ma czasu!
Serio, Piterku? Dynamit?
Nie masz plecaka odrzutowego albo jakiegoś samolotu?
Myślisz, że mam tu wszystko?
Dostaliście kaczuszkę i taśmę.
Wiem, co robić.
Ale potrzebuję więcej dynamitu.
Wiesz co? Powodzenia...
Riley, dawaj ten krążek!
No dawaj!
Nie jestem dość dobra.
Michigan, co ty robisz?
Jesteśmy w tej samej drużynie!
Tak!
Może i Dani się trochę wkurzy,
ale wybaczą nam, jak już będziemy w drużynie.
Dalej, Riley. Jeszcze jeden gol.
Chwileczkę.
- Chcesz wysadzić tę górę? - Tak jest.
I popłynąć do centrali na lawinie złych wspomnień?
Tak jest.
A jak sprawimy, żeby nie powstały tak złe przekonania?
Nie mam pojęcia.
Co może pójść nie tak? Wchodzę w to.
Gotowi?
- Dla Riley. - Do dzieła.
Nadchodzimy, Riley.
Wskakujcie!
No dalej!
Rany!
Nie jestem dość dobra.
Musisz strzelić!
Andersen, dwie minuty na ławce.
Nie!
Grace, wszystko w porządku?
Skrzywdziliśmy Grace.
To wszystko się działo tak szybko. Nawet jej nie zauważyłam.
Nie jestem dość dobra.
O nie. Co ja zrobiłam?
O nie.
Naprawię to.
Spodziewałem się czegoś więcej.
Moment... Nie!
Dalej.
Nie jestem dość dobra.
Riley.
Weź się w garść.
Weź się w garść, Riley.
Nie jestem dość dobra.
Musisz strzelić, Riley!
Albo wszystko pójdzie na marne!
Obawa, za bardzo naciskasz.
Dobra, chwila przerwy!
- Smutek! - Radość! Na pomoc!
Razem! Uda nam się!
To na nic!
To przez nią.
Spina, przestań!
Nie ty decydujesz, kim jest Riley.
Spina.
Musisz odpuścić.
Jestem dobrym człowiekiem.
Radość.
Przepraszam.
Chciałam ją tylko chronić.
Masz rację.
Nie możemy wybrać, kim jest Riley.
Zatrzymamy najlepsze, a reszta won.
Numer 28, Andersen. Podcięcie.
Jestem dobrym człowiekiem.
Radość! Co ty wyprawiasz?
Jestem samolubna.
Jestem miła.
Nie jestem dość dobra.
Jestem dobrym człowiekiem.
Muszę się wpasować.
Ale chcę być sobą.
Jestem odważna, ale czasem się boję.
Liczy się tylko sukces. Popełniam błędy.
Jestem miła. Jestem wredna.
Dobra przyjaciółka.
Okropna. Silna.
Słaba. Czasami potrzebuję pomocy.
Riley, wszystko w porządku?
Tak.
To znaczy... nie.
Potraktowałam was okropnie.
Całkowicie spanikowałam przez to, że idziecie do innej szkoły.
No i...
Przepraszam was.
Jeśli nie chcecie się już ze mną przyjaźnić,
zrozumiem.
Ale...
Ale chciałabym, żebyście mi wybaczyły.
Kiedyś.
- Dalej, dziewczyny! - Chodźcie.
Musimy dokończyć mecz.
Radość.
Riley cię wzywa.
Riley!
Tak!
Minnesota, długo będziesz się gapić w telefon?
Już prawie 14.00. Trenerka zaraz wrzuci listę.
- Druga jest... - Za sześć minut.
A jeśli nas nie wezmą?
Dzięki, że pytasz. Już mówię.
Rodzice będą bardzo rozczarowani.
Z hokejem nie wyjdzie, zostaniemy etnomuzykolożką.
Cokolwiek to znaczy.
Umrzemy w samotności, bez przyjaciół.
Już, już.
Nic z tego się nie dzieje.
- Prawda? - Prawda.
Usiądź sobie w swoim specjalnym fotelu.
Świetny pomysł.
Tak lepiej?
Mamciu, jak w bajce.
Nie mamy wpływu na to, czy wezmą Riley.
A na co mamy wpływ?
Cóż...
Jutro klasówka z hiszpańskiego. Musimy się pouczyć.
- Racja. - Olvidamos!
- Co to znaczy? - „Zapomniałam”.
- Ktoś uważał na lekcjach. - Nieźle.
- Wymiatasz. - Muchas gracias.
Dzięki.
Mamy też nowy program treningowy do gry w reprezentacji.
Że też nie wpadłam.
Właśnie że wpadłaś!
Masz rację. Wpadłam.
Zazdroszczę sama sobie. Dzięki za przypomnienie.
Do usług!
- Kto to powiedział? - Mój nowy kumpel, Piterek.
Cześć wszystkim, jestem Piterek!
Konfetti, jeśli się dostaniemy!
Świetny pomysł.
Super, ale kochamy Riley bez względu na wszystko.
Konfetti, jeśli nie!
- Mail od trenerki? - Nie, to Bree i Grace.
Powodzenia!
Ale mi ich brakuje.
Pamiętacie, jak Bree i Grace
- kiedyś... - Nadal za wcześnie.
- Jeszcze nie. - Wracaj na dół.
Jak coś, będę na dole.
Trzy minuty do drugiej.
- Da radę. - Bo ma nas.
No nie? Bo przecież... Tego...
Tak jest, Żena!
Wszystkie oczy na Żenę!
Jak teraz się nie uda, spróbujesz za rok.
Wiem.
- Kocham Riley. - Jak tu jej nie kochać?
Jest taka mądra.
I wymiata w hokeja.
Jest bardzo kreatywna.
Czasem się nudzi, ale przy niej – nikt.
Zdarza się jej pojechać sarkazmem.
Miewa naprawdę kiepskie pomysły.
Czasem podejmuje złe decyzje.
A czasami bywa dla siebie zbyt surowa.
Ale wszystko składa się na to, jaka jest.
I wszystko w niej kochamy.
Każdy kawalątek tego wspaniałego chaosu.
Riley, jak było na obozie?
Pamiętacie? Opowiemy im o wszystkim.
- A włamanie do trenerki? - A jak przywaliła Grace?
- A kłamstwa? - A o drużynie?
- Nie musi wiedzieć. - Sprzeciw.
Soraweczka.
Spoko nawet.
Nie ma jej trzy dni i tylko tyle ma do powiedzenia?
I co to za pasemko?
Wstąpiła do sekty?
Witaj z powrotem, Spina.
Nie ma jej trzy dni i tylko tyle ma do powiedzenia?
Tak. Wracamy do meczu.
Świetne podanie do Reevesa
przez sam środek lodowiska.
I wzdłuż boiska. Co za zagranie!
Dobra, Wielki Mroczny Sekrecie.
Już czas.
Możesz wyjść.
Śmiało, kolego.
Co to za sekret?
Wypaliliśmy dziurę w dywanie.
Serio? I tyle?
Myślałam, że chodzi o to, jak nasikaliśmy do basenu.
Zaczekaj!
I tyle go widzieli.
Napisy: Konrad Szabowicz